zondag, april 06, 2008

Bologna (2)

Bologna is het jaarlijkse feestje voor uitgevers van kinderboeken. Er zijn meer beurzen, zoals Frankfurt. Maar Frankfurt is geen Bologna. Bologna heeft een prachtig centrum met arcades (die zorgden ervoor dat de kostbare boeken in de universiteitsstad niet nat werden) en natuurlijk de beste restaurants. Voor de Nederlandse uitgevers zijn er nog twee instituten: het jaarlijkse GAU-feest in een prachtig palazzo en De IJssalon. De IJssalon is de hangplek voor iedereen die net gedineerd heeft en nog niet naar huis wil. Het is er alleen druk als de kinderboekenbeurs er is. De rest van het jaar kun je er een kanon afschieten zonder iemand te raken.

Naast uitgevers zijn er soms ook auteurs en vooral illustratoren. Vooral jonge illustratoren lopen hoopvol met een map van stand naar stand om hun werk aan zoveel mogelijk uitgevers te laten zien. Meestal zonder resultaat. Voor auteurs is dat natuurlijk nog lastiger, die doen dat dan ook niet. Maar Rindert Kromhout zat bijvoorbeeld regelmatig naast zijn uitgeefster om te helpen om zijn boeken in andere landen uitgegeven te krijgen. Deze keer heb ik hem trouwens niet gezien.

Ikzelf heb in Bologna bijna niets te zoeken. Mijn boeken maken geen schijn van kans om vertaald te worden (al is er nog steeds belangstelling uit China voor 'Ruik eens wat ik zeg.' Het Productiefonds heeft ook een vertaling laten maken). Dus als ik iedereen op de beurs heb gezien en gesproken kan ik lekker op een terrasje zitten in de zon. Inmiddels is het een traditie geworden om ook een dagje naar Venetië te gaan. Twee uur heen en twee uur terug. En dan vaar je ineens in een Riva op het Canale Grande. Met aangenaam gezelschap.

Dit jaar waren er weinig Nederlandse auteurs en illustratoren, vond ik. Sanne te Loo was er wel. Zij kwam ooit met een map met illustraties naar het bedrijf in Leiden waar ik werkte. Tussen die illustraties zat zo'n prachtige vos, dat ik daar meteen een verhaal over wilde maken. Dat verhaal is al een tijdje af, maar te lang voor een prentenboek en te kort voor een gewoon boek. In december verschijnt er een boek van Paul Biegel met Sannes illustraties. Het gaat over Sinterklaas en tegen die tijd zal ik daar nog een stukje over schrijven. Over de neus van Sinterklaas om precies te zijn.

Ooit dineerde ik in restaurant Donatello met Max Velthuijs. Hij vertelde dat hij er toen voor de 47e keer was (zoiets was het, ik weet niet meer precies hoe vaak). Dat wil ik later ook kunnen zeggen als ik zo oud ben.

2 opmerkingen:

marieke zei

minstens 47 keer. Dat lijkt me een mooi streven. Dat ga ik ook proberen!

Jan Paul zei

Daar hou ik je aan!