zaterdag, maart 29, 2008

Room Eleven (door Alexander)


‘Neeee, we zijn niet jaloers,’ zingt zangeres Janne Schra in het Engels, met haar licht wiegende jazzstem, half droevig en half zielsgelukkig. ‘We kunnen prima zonder. Neeee, we zijn niet jaloers, want jij bent mijn persoonlijke menigte.’ Niet jaloers dus, op bands met uitzinnige fans, die schreeuwen dat ze more wanten. Op grote drommen bewonderaars, die Room Eleven kennelijk niet voor zich weggelegd ziet.

Als je in het nummer Not Jealous zo vaak zingt dat je niet jaloers bent, dan zul je juist wél jaloers zijn, dacht ik eerst – maar zo zit het toch niet. Room Eleven geeft echt meer om persoonlijke menigtes. Ze lijken huiverig voor een groot publiek – gezond lijkt me dat, want voor drommen fans zijn ze misschien te eigenzinnig en te vertrouwelijk. Ze maken huiskamerjazz, waar de liefde en vertrouwelijkheid uit stroomt. Toen ze hun nieuwe album Mmm…Gumbo? onlangs presenteerden in Paradiso, stond er een ouderwetse geelgrauwe schemerlamp op het podium.

Op die geweldige cd verkennen ze de grenzen van hun kunnen. En muzikaal lijken ze alles te kunnen, wát ze ook doen, álles is goed en passievol: een tango, een walsje, flamenco, slepende, straffe bigbanduithalen. De vier conservatoriummuzikanten dansen over hun instrumenten, zangeres Janne verleidt je met elke noot die ze zingt. Haar stem is helder en zwoel, als karamel – zacht romig, maar wat donkerder dan room.

En ondertussen is Room Eleven toch klein en persoonlijk gebleven, en groots in die kleinheid. Janne zingt dichtbijhuizig over een serveerstertje, over iemand die wel iets wil met z’n leven maar toch weer elke dag thuis chocolate chip cookies blijft eten. En ook over de gele zaadtrosjes die elke voorzomer door het Amsterdamse zwerk dwarrelen.

Zomer, daarvan zijn alle nummers van doordrongen – van ochtendzonnestraalmuziek als Hey Hey Hey! en Lalala Love, tot het onbezorgde parkwandelliedje Shyness, het strandfeestelijke Always, het lome zonsondergangnummer Rainy Day in the Sun. En Not Jealous is voor het zwoele einde van de avond. Een nummer waarbij je – ja, zo’n romantisch beeld móet even – omstrengeld, wiegend, in de stralende ogen van je geliefde verdrinkt.

3 opmerkingen:

bibi zei

Yeah Alexander als vanouds, dat schrijven over muziek van jou. En ja, het is een geweldig goeie groep. Ik zag ze in in de kleine zaal van het concertgebouw en deze cd willik. Want je zegt precies zoals het was: een huiskamer vol geluk.

Jan Paul zei

Voor de liefhebbers: Room Eleven is aangesloten bij een groep muzikanten onder de naam 'Jazz Impuls.' Tot nu toe heb ik er vier bands van gezien (Wouter Hamel, Sensual, Tony Overwater Trio en Room Eleven dus), steeds in de Kleine Zaal van het Concertgebouw. Die locatie is ideaal, maar ze treden overal in het land op. Elk concert bij Jazz Impuls was tot nu toe geweldig. Net als deze recensie trouwens.

Jeska zei

Zeker mooi, Alexander.
De cd cover is trouwens leuk vormgegeven