dinsdag, maart 11, 2008

Florence Owens Thompson

Haar naam is Florence Owens Thompson en ze is in 1903 geboren. Ze is voor de helft Cherokee, en misschien dat de foto mij daarom een beetje aan de prachtige portretten van Edward Sherrif Curtis deed denken.

Het verhaal van de foto begint eigenlijk in 1929, als de beurs op Wall Street instort. Die crisis vormt de achtergrond van de misère. Voor Florence zelf begint de nachtmerrie als haar man eerst zijn baan verliest, vervolgens ziek wordt en kort daarna overlijdt. Florence is op dat moment zwanger van haar zesde kind.

Als Florence een jaar daarna opnieuw zwanger wordt, is dat zo'n schande dat ze de familie van haar schoonouders niet meer onder ogen durft te komen. Ze laat de baby achter bij haar ouders en vertrekt met haar zes andere kinderen naar Californië. Haar enige bezit is de auto waar ze min of meer in wonen.

Zo trekt ze van dorp naar dorp, op zoek naar werk. Net als duizenden anderen. Het is het verhaal van The Grapes of Wrath van John Steinbeck, dat volgens Florence precies de hel beschrijft die ze doormaakten. Ze wonen vaak tentenkampen. Zelf hebben ze geen tent. Ze slapen meestal in de auto onder een quilt. Eten scharrelen ze overal vandaan. In een van de kampen ontmoet Florence Jim Hill, een aardige man die de vaderrol voor de familie overneemt.

De hel lijkt niet groter te kunnen worden als een strenge vorst de complete oogst in de streek vernietigt. Alle hoop op een baan als plukker op een boerderij is nu verloren. Maar de ramp wordt nog groter als de auto het begeeft. Jim Hill loopt naar het dichtstbijzijnde plaatsje om hulp te halen. Florence blijft achter en op dat moment rijdt fotografe Dorothea Lange langs.



Lange maakt een fotoreportage over de Crisis en wil Florence graag fotograferen. Florence is trots en weigert aanvankelijk. Maar Lange beloofd haar dat de foto's nergens gepubliceerd zullen worden. En florence krijgt ook een exemplaar van de foto's. Daarom stemt Florence toe. Lange breekt haar belofte direct. Nog dezelfde week staat de foto in de krant. En Florence krijgt natuurlijk geen enkele afdruk.

Maar de foto heeft wel effect. Twee dagen na de publicatie komt de hulp op gang. Vanuit het hele land worden trucks met hulpgoederen en voedsel gestuurd. Er komen zelfs automonteurs naar de streek die willen helpen. Duizenden lotgenoten worden zo geholpen. Maar Florence niet. Die is dan alweer ergens anders heen.

Haar oudste zoon is er niet bij. Die woont bij zijn oom en werkt als krantenverkoper. Hij kan niet lezen, maar ziet de foto van zijn moeder pontificaal op de voorpagina. Hij denkt meteen dat ze dood is. Gewone mensen komen immers alleen in de krant als ze dood zijn. Hij laat de foto meteen aan zijn oom zien. Hij kan wel lezen en gaat snel op zoek naar Florence. Hij weet haar te vinden en schiet te hulp. Eindelijk schijnt er weer licht in het leven van Florence.

Het verhaal van Florence wordt pas in 1970 bekend als ze in de publiciteit treedt. De foto is dan al duizenden keren gepubliceerd en het symbool van de crisisjaren geworden. Zelf heeft ze nooit een cent aan royalties gekregen. Florence sterft in 1983. Op haar grafsteen staat: Migrant Mother–A Legend of the Strength of American Motherhood.

7 opmerkingen:

Jan Paul zei

Jeetje wat is het een lang stuk geworden. Ik lijk Kees S. wel.

Ingrid zei

Prachtig Jan Paul!!
De laatste tijd heb ik met evenveel plezier als altijd gelezen, maar weinig gecomment - maar nu moet het.
Wat een mooi schrijnend verhaal.

jeska zei

Erg ontroerend verhaal, Jan Paul.

Het maakt dat ik me beschaamd voel dat ik loop te mokken omdat m’n omslag maar niet wil lukken.

Jan Paul zei

Dank voor de complimenten!

ted zei

Hoe kóm je er nou op om haar verhaal op te schrijven? Stuitte je op haar terwijl je aan het werk was aan of op zoek was naar iets anders?

Jan Paul zei

Nou dat zit zo.

Op zoek naar een buitenlands woord voor 'vlinder' kwam ik op een Japanse pagina van Wikipedia. (Ik was aan het werk, maar kon me niet concentreren.)

Op zo'n bladzijde staan allemaal links naar andere lemma's. En het leek me wel leuk om eens op al de blauwe hyperlinks te klikken en te kijken waar ik uit kwam. Uiteindelijk beland je dan dus van vlinders op een pagina over de Great Depression.

Daar stond natuurlijk dé foto bij. En ik, nieuwsgierig als ik ben, wilde meteen weten hoe het met de dame op de foto afgelopen is. Het leuke van internet is dat je het dan ook meteen te weten kúnt komen.

ted zei

Leuk dat te horen!