maandag, maart 03, 2008

Bidden (2)

Miljarden mensen op aarde bidden. Volgens mij is het statistisch gezien normaler om wél te bidden dan om niet te bidden. Toch vind ik dat raar. Want in bijna alle godsdiensten gaat het om almachtige en alwetende goden. Dus waarom zou je bidden? De desbetreffende god in kwestie weet het toch al? Als ik mensen op televisie zie bidden, ongeacht hun religie, dan gaat het meestal om verlanglijstjes. Geef ons dit, geef ons dat, zorg dat, doe zus... enzovoort. Daar snap ik niets van. Ik ben geen atheïst, maar met bidden heb ik niets.

Alsof de god herinnerd moet worden aan het feit dat er honger op de wereld is: 'Ach, ja! Honger! Goed dat je me helpt herinneren. Ik wist dat er iets was... Ik ga er meteen voor zorgen. Consider it done!'
Alsof je de god er ineens op andere gedachten mee brengt: 'Oh... dus honger is eigenlijk géén goed idee? Nou ja, als je het zo bekijkt, dan moet ik er maar snel een einde aan maken.'
Alsof die god dat allemaal niet zelf kan bedenken: 'Oh... dus omdat ik voor droogte heb gezorgd gaan er nu mensen dood van de honger. En dat vinden jullie niet fijn. Nou, had dat dan meteen gezegd!'
Alsof God (in dit geval met een hoofdletter) zit te wachten op miljoenen mensen die gedachtenloos voor de tienduizendste keer het Onzevader opdreunen: 'Waar zijt ik ook alweer? Wiens wil geschiede? Heel goed!' Of: 'Zo mannetje. Jij hebt geen Onzevader opgezegd. Dan gaat er nu ineens een heel andere wind waaien, makker.'

Ik ken ook mensen die tegen God praten. Dat begrijp ik dan weer wel. Sommige mensen moeten zo nu en dan even verbaal leeglopen. Dat ordent je gedachten.

Sommige mensen zeggen dat het iets meditatiefs heeft. Dat zie ik wel bij het boedhisme en zelfs bij de moslims die een paar keer per dag met lichaam en geest bidden. Maar niet bij de gebeden die ik normaal gesproken op televisie zie. Integendeel.

Nee. Met bidden heb ik dus niet veel. Maar toch maar toch maar toch. Heel soms betrap ik mezelf er op dat ik wil bidden. Een verlanglijstje uiteraard. Als het even heel slecht gaat. En dan denk ik: het kost niets, het kan geen kwaad, het doet geen pijn... Dus? Nee. Mooi niet. Ik doe er niet aan mee.

7 opmerkingen:

Jeska zei

Mooi om te lezen, Jan Paul.
In mijn opvoeding was bidden niet aan de orde.
Toch vind je je eigen manier om op moeilijke momenten steun te vinden.

Ik als beeld-voor-me-zie-mens ben zo benieuwd: ging je dan als jong ventje op je knietjes bij je bed zitten? (zoals je op films dikwijls ziet?)
Of kon je overal bidden waar je wilde?

ted zei

Men zegt dat God ons heeft geschapen naar zijn evenbeeld, maar dat kan volgens mij niet kloppen, want dat kan Hij ook niet verder kijken dan Zijn Neus lang is: als je in een vliegtuig zit zie je de mensjes op aarde al niet meer, laat staan vanuit de hemel!
Ik kan Guus Kuijer niet citeren want ik heb eróver gelezen, maar die zou gezegd hebben dat wíj God hebben geschapen naar óns evenbeeld, en daarom is God nu net zo´n kleinzielig knorrepotje als wijzelf.

Jan Paul zei

Nee Jeska, niet op mijn knieën. Dat is volgens mij katholiek en ik was protestant. Maar het kon wel overal.

Ik heb 'Hoe een klein rotgodje God vermoordde' van Guus Kuijer ook niet gelezen. Maar uit alles wat ik er over gelezen en gehoord heb, haal ik dat we er hetzelfde over denken. En dat is fijn, net zo denken als Guus Kuijer. Al is net zo schrijven als Guus Kuijer nóg fijner.

Als ik vroeger een dorp van Lego bouwde, dan voelde ik mij een god over dat dorp.

Altijd vloog er wel iets in de fik, want anders was het maar saai in dat dorp. En ik had nu eenmaal een hele mooie brandweerkazerne. Meestal was er brand in het politiebureau. Mijn 'dorp' bestond namelijk uit een politiebureau, een brandweerkazerne, een garage en een spoorbaan. De garage mocht nooit in brand vliegen, want anders konden de brandweerauto's niet tanken voordat ze naar de brand reden. De trein was wel weer vaak de pineut.

Met de inwoners van het dorp en hun gevoelens hield ik geen rekening. Ik wilde spanning en sensatie. Misschien dat (de) god(en) er wel net zo over denken... Zo krijg je in elk geval meer begrip voor de NS!

Jeska zei

Ik vergat vroeger altijd hoe de sirene van een brandweerauto klonk en hoe de sirene van een ziekenauto klonk. Nu, door een trucje van Alex, weet ik het. Hij leerde het als jong jochie!

Jan Paul zei

En wat is dat trucje dan, Jeska?

Jeska zei

Op de tonen van de sirene van de ambulance kan je de enigszins lugubere woorden zeggen: ‘Hij is al dood’
En het werkt echt, want nu herken ik de sirene van de ambulance zonder moeite. Tonen telen kan natuurlijk ook. Maar ja, nu onthoud ik het zo. Probeer maar!

Jeska zei

'Tonen téllen' bedoelde ik te schrijven.