zondag, maart 02, 2008

Bidden (1)

Het was Nederland - Polen. Nederland moest winnen, want het was een belangrijk kwalificatieduel voor een EK of WK lang geleden. Nederland stond achter en ik moest naar bed. Het enige dat ik nog kon doen was bidden voor de goede afloop. En dat deed ik. Alsof mijn leven er van af hing. Toen ik de volgende ochtend de krant in de bus hoorde vallen sprintte ik naar beneden om te kijken of mijn gebed was verhoord. Niet dus. Nederland had met 2-0 verloren.

Misschien hadden de kinderen in Polen die vroeg naar bed moesten ook wel gebeden. En misschien waren zij wel in de meerderheid. Ik keek in de Bosatlas en ontdekte dat Polen een veel groter land was met veel meer inwoners. Dat was het dus. Het kwam natuurlijk ook door de kinderen op de Koningin Emmaschool. Logisch. Want dat was een openbare school en daar bidden ze niet. Het zóveelste bewijs dat die kinderen daar niet deugden.

Niet zo heel lang daarna ontdekte ik de fout in mijn gedachtegang. Ik zou nooit meer voor een voetbalwedstrijd bidden. Wel voor andere dingen. Maar als ik zelf iets wilde, dan bad ik altijd eerst heel lang voor anderen. De hongerige kinderen in Afrika, zieke kinderen overal, iedereen die dood was. Dat soort dingen. En daarna, een beetje terloops kwam dan: 'En eh, oh ja, was ik bijna vergeten. Als U dan toch bezig bent, kunt U dan ook zorgen dat Maya verliefd wordt op mij?'

Ook die manier van bidden verdween op den duur. Mijn laatste gebed herinner ik me nog goed. Ook dat was heel lang geleden. Het was bij een enorme ramp met duizenden doden. Ook dat gebed had weinig effect.

2 opmerkingen:

ted zei

Erg leuk en zeer herkenbaar stukje!

Jan Paul zei

Dank!