vrijdag, februari 29, 2008

Mode Christo

Ja, het is definitief hoor. De mode voor volgende winter is dat je echt geen hand meer voor ogen ziet. Dit is weer een creatie van de Japanse ontwerper Junya Watanabe. Doet een beetje aan de kunstenaar Christo denken.

Ze heeft een rare houding vind ik. Misschien stort ze nu al van de catwalk af.

In 2008 hebben we dus een geleidehond nodig om er een beetje hip bij te lopen. Om met Van Gaal te spreken: Ben ik nou zo normaal, of zijn zij nou zo mesjogge?

Kidsweek TV

Kidsweek heeft iets nieuws: Kidsweek TV. Op de site komt elke maand het boekenjournaal, een televisieprogramma op internet. Extra leuk is dat het programma helemaal gepresenteerd wordt door jongeren, met dus ook junior verslaggevers. In de allereerste editie zit ook een reportage met mij. Op de enige echt koude dag van deze winter ging ik met Lars en Fleur op pad om ze over de geschiedenis van Amsterdam te vertellen. Ongeveer net zo'n filmpje als voor Nieuw Amsterdam dus, maar dit keer speciaal voor kinderen.

Op de foto zie je dat de cameravrouw geen handschoenen draagt. Die heeft ze de hele dag niet aan gehad. Ik kan zelf prima tegen de kou, maar dat had ik toch niet gekund.

Brrr. Ik krijg het meteen koud als ik naar die foto kijk...

donderdag, februari 28, 2008

Kopregelverzinwedstrijd

Als het aan modeontwerper Martin Margiela ligt, lopen we er de volgende winter allemaal zo bij. Dat kan. Maar we kunnen er ook een kopregelverzinwedstrijd van maken.

  • * Yfke Sturm eist geld terug van hoedenmaker.
  • * Nieuw uniform geheime dienst afgekeurd. Of: agent 465XP door de mand gevallen.
  • * 'Heb ik hier een dikke kont in?'
  • * 'Ik zei alleen "die hond eruit of ik eruit!"'
  • * 'Een espresso graag. Met een heel lang rietje.'

dinsdag, februari 26, 2008

Wat te doen bij een beet van een tarantula?

Je bent midden in de jungle. Ver weg van de bewoonde wereld. Plotseling voel je een vreselijke prik. Je kijkt en je ziet dat je gebeten bent door een tarantula. Hulp is er niet. Het dichtsbijzijnde plaatsje is een dag lopen. Wat moet je doen?

Nou. Je zou na kunnen denken of je wel een goed pensioen hebt. Hou je na je 65e werkelijk genoeg over om comfortabel te leven?
Je zou eens stil kunnen staan bij de vraag 'Wie ben ik? En wat is mijn rol hier op deze planeet?'
Of je kunt gewoon genieten van de natuur.

Want een beet van een vogelspin is niet dodelijk. De eerste beet bevat meestal niet eens gif. De tweede beet bevat wel gif, maar dat is alleen gevaarlijk als je er allergisch voor bent. Alleen goede anihistamine helpt dan. Net als bij mensen die allergisch zijn voor bijen- en wespensteken. Verder is het belangrijk dat je de wond schoon houdt. Het kan gaan infecteren, en dat is niet goed.

Dodelijke spinnenbeten bestaan wel, maar zijn zeer zeldzaam. Ze komen vooral van de zwarte weduwe. In verreweg de meeste gevallen overleef je zo'n beet. Het gif is ontzettend gevaarlijk, maar het beestje is heel klein en produceert dus weinig van dat spul. Alleen kinderen, zieken en bejaarden lopen een groter risico. Mocht je tot zo'n risicogroep behoren, dan helpt er eigenlijk niets. Tenminste, in de jungle dan. Artsen hebben vaak prima medicijnen. Het uitzuigen van de wond helpt niet. En een spoedcursus botanica met geneeskrachtige kruiden helpt ook niet. Dus toch zo snel mogelijk een arts proberen te vinden. Helaas.

Zelfs MacGyver zou voor die oplossing kiezen, denk ik.

maandag, februari 25, 2008

De naakte cowboy (update)

Wie wel eens in New York is geweest heeft hem vast al eens gezien: 'the naked cowboy.' Hij staat er elke dag op Times Square, niet helemáál naakt overigens. Weer of geen weer, the naked cowboy zingt zijn liedjes. En niet onverdienstelijk trouwens. Als je hem geld wilt geven, dan moet je dat in z'n laarzen stoppen.

De naked cowboy is wereldberoemd. Zeker in Amerika. En daarom heeft Mars een campagne bedacht waarin iemand voorkomt die heel erg op de naked cowboy lijkt. Stetson, laarzen, kleine witte onderbroek en een gitaar. De echte maakte cowboy is not amused. Die outfit is zijn handelsmerk. Hij klaagt Mars daarom aan en wil zes miljoen dollar. Dat hoeven ze niet in zijn laarzen te stoppen.

Hieronder een foto van het gewraakte filmpje. De commercial is voor blauwe M&M's (dat is van moedermaatschappij Mars, vandaar dat ik dacht dat het voor de repen was). Het gaat om de nare blauwe M&M (rechts), die zich precies zo heeft uitgedost als de NC (links). Extra verveldend voor de naked cowboy is dat het filmpje permanent op een van de billboards op Times Square te zien is.

zaterdag, februari 23, 2008

Double or nothing

Dit is het hoofd van Ashley Revell. Hij bijt op zijn lip van de zenuwen, maar kan nog glimlachen. Ashley woont in Londen en gokt graag. Zo heeft hij in 2004 zijn complete bezit (tot zijn laatste paar schoenen) verkocht om in een keer in te zetten op rood. Of zwart. Daar was hij nog niet over uit. De commerciële zender Sky Television kreeg er lucht van en wilde er een programma over maken. Ashley vond dat goed, als Sky dan de tickets voor zijn familie naar Las Vegas kocht. Want daar zou het allemaal gebeuren. Deal.

Zoals dat gaat bij commerciële stations, mochten de kijker sms-en of hij het in moest zetten op rood of zwart. Het publiek koos voor rood. Ashley zelf had een voorkeur voor zwart.

Op de foto hierboven kan Ashley nog lachen. Maar geldt dat ook nadat hij heeft ingezet? Kijk hier:


vrijdag, februari 22, 2008

Brunei

Het is iets groter dan Gelderland. Het heeft alleen beduidend minder inwoners (390.000) en een bruto nationaal product van 9 miljard dollar. Het land wordt in tweeën gedeeld door Maleisië, waar het tegenaan ligt. Maar bijna iedereen woont in het westelijk deel. Verder is het land prima als toerist te bezoeken, vooral als je een tripje naar Maleisië maakt. Een nachtleven is er alleen niet, dus vroeg je bedje in met een boek. Tot zover het encyclopediedeel.

Want wat Brunei nou echt zo bijzonder maakt is die gekke sultan. Hassanal Bolkiah Mu'izzaddin Waddaulah. Hij is er de baas. Zijn familie is er al sinds de vijftiende eeuw aan de macht. En de aanwezigheid van zowel olie als gas heeft het land (lees: de familie van meneer Bolkiah) in de laatste eeuw schathemeltje rijk gemaakt. Ooit was hij zelfs de rijkste man ter wereld, maar hij mag nog niet klagen.

In letterlijke zin kun je hem niet tot de nouveau riche mogen beschouwen, maar hij gedraagt zich wel zo. De goede man heeft alleen al een lading Rolls-Royces waar Bhagwan postuum van zou kwijlen. Het zijn er meer dan vijhonderd. Maar hij heeft ook genoeg exemplaren van overige merken. Geen Mazda’s of Skoda’s, maar wel Ferrari’s, Jaguars, Porsches... ach noem maar op. Oh ja en een paar Formule 1 bolides. En een paar helikopters en Boeings, waarvan hij er een heeft ingericht met gouden meubels. Zijn woning mag er trouwens ook zijn (zie boven). Hij woont in het grootste huis ter wereld.

Hij houdt niet al het geld voor zichzelf en zijn familie. Zo mag zijn badmintonleraar rekenen op een jaarsalaris van 1.8 miljoen euro. En als hij zichzelf iets teveel schenkt en zijn familie iets te weinig, dan pakken ze het gewoon zelf. Zo moest hij een rechtszaak aanspannen tegen zijn broer Jefri, die zo’n 12 miljard euro had verdonkeremaand. De zaak is inmiddels in der minne geschikt. Een ander schandaal in de familie was een feestje dat de sultan ooit organiseerde. Hij liet daar onder andere de toenmalige Miss USA naakt dansen. Volgens de miss gebeurde er zelfs meer, tegen haar zin. Ze spande een rechtszaak tegen hem aan, maar zonder succes. De sultan kan niet vervolgd worden. Gek genoeg kreeg een andere aanwezige dame die hem een proces aanspande 500.000 pond bij een schikking.

Verder schijnt het een hele toffe peer te zijn. Dat vinden de andere koningshuizen in elk geval. Hm. Kweenie.

Idee?

Waar zal ik vandaag eens over gaan schrijven?

donderdag, februari 21, 2008

Jacobus Kervel over mayonaise

Het maakt de laatste tijd niet uit waar ik over schrijf, de commentaren komen uiteindelijk toch weer op het onderwerp mayonaise. Dus dit keer ben ik de lezers maar eens voor, dacht ik zo.

Mayonaise is scheikundig gezien een emulsie. En een emulsie is een mengsel van vocht en vet. Mayonaiserecepten waarin gekookte eidooiers worden gebruikt, mag je daarom direct in de vuilnisbak kieperen. Als je wilt weten hoe je mayonaise nog meer níét hoort te maken, dan lees je de ingrediënten op een pot Calvé of andere fabrieksmayonaise.

In goede mayonaise zit citroensap of azijn, goede olie en mosterd. That's all. Misschien nog wat peper en zout voor de smaak. Zelf mayonaise maken is een fluitje van een cent als je het goed doet.

Je begint met een eidooier op kamertemperatuur. Die klop je met een flinke eetlepel citroensap of azijn, een lepel mosterd en wat zout en peper naar smaak. Flink roeren met een garde en voorzichtig wat olie toevoegen (géén olijfolie of andere sterk smakende olie. Gebruik neutrale oliën, zoals arachide, zonnebloem of een mengsel van de twee. Eventueel aangevuld met wat olijf- of notenolie voor de smaak). Als de olie goed is opgenomen steeds voorzichtig wat bijschenken en stevig blijven kloppen, zodat het mengsel niet schift.

De stevigheid komt uiteindelijk van de emulsie van de vetbolletjes met het vocht. Hoe meer vet je toevoegt, hoe steviger de mayonaise wordt. Als je uiteindelijk genoeg olie toevoegt krijg je een mayonaise die er perfect uitziet. Maar hij moet ook nog perfect smaken.

Proef daarom tussendoor. Is de smaak goed? Heeft de saus de juiste frisheid? Mayonaise moet een licht zuurtje hebben. Daarom is die suiker in fabrieksmayonaise zo funest. Voeg naar smaak azijn, citroensap of mosterd toe totdat je de ideale balans hebt. En wil je een saus met wat meer oempf? Een paar druppeltjes worcestershiresaus doen wonderen.

Wil je eens wat anders dan gewone mayonaise? Vervang het citroensap eens door een ander zuur. Wijn kan bijvoorbeeld. Sap van een rabarber. Passievrucht. Het kan allemaal. Als er maar voldoende zuur in zit.

Zelfgemaakte mayonaise hou je ongeveer een week goed op een koele plaats. Een kelder is ideaal.

woensdag, februari 20, 2008

Tulpen uit Antarctica

Een onderzoeksteam is er in geslaagd om de zeebodem bij Antarctica te verkennen. Daar kwamen ze diverse vreemde creaturen tegen, zoals gigantische zeespinnen en reusachtige wormen. Ze zagen ook deze beestjes. Ze lijken wel de missing link tussen de kwal en de tulp.

dinsdag, februari 19, 2008

Anti (door Miebeth Zalfjes)

Als je ze een paar miljoen keer vergroot, dan zien virussen er eindelijk zo eng uit als ze daadwerkelijk zijn. Want als het gaat om het uitroeien van complete diersoorten, dan is de mens een onschuldig lammetje vergeleken bij deze moordenaars. Gelukkig hoeft het niet altijd zo ver te komen. De natuur heeft elke soort uitgerust met het vermogen om antistoffen te creëren. Elke leven wezen heeft een lichaamseigen verdedigingsmechanisme dat virussen doodt.

En met die antistoffen is iets interessants aan de hand. Ze blijven aanwezig in het DNA van een bepaalde soort. Virussen zijn namelijk lastig uit te roeien, daarom blijven we die verdediging nodig hebben. Zo hebben wij een enorme hoeveelheid antistoffen die ons in het verleden van de mensheid hebben gered. En daarvoor, toen we nog de aap waren waar we van af stamden. En daarvoor, toen we nog een vaag aapachtig zoogdier waren. En daarvoor...

De mens heeft daarom enorm veel antistoffen die met bijvoorbeeld chimpansees overeenkomen. Maar weer minder die overeenkomen met die van de muis of kabeljauw. Hoe nauwer je evolutionair met een soort verwant bent, hoe meer antistoffen je deelt. Het is een wet waar niet aan te tornen valt. Je kunt dus door naar die antistoffen te kijken extra inzicht krijgen in de evolutie. En de resultaten die daar uit zijn gekomen zijn verbluffend.

Zo blijkt dat de giraffe, het hert, het nijlpaard en de walvis een gezamenlijk verleden hebben. Anders gezegd: een hert lijkt evolutionair gezien meer op een walvis dan op een kameel of paard. En een nijlpaard lijkt zo meer op een giraffe dan op een neushoorn.

Lang leve de antistoffen!

maandag, februari 18, 2008

Kijk...

Dit bedoel ik.

Uh-oh...

Nee toch? Hè bah. Maar het zal wel niet. Hillary staat vaak raar op foto's. Dat komt omdat ze haar ogen soms wijd open zet. Ze ziet er dan meteen uit alsof ze hondsdol is. Hier valt het nog wel mee, maar er zijn veel ergere. En er zijn dan altijd wel een paar mensen die ervoor zorgen dat deze foto's verspreid worden.

Rho Ophiuchi

Als je dit soort plaatjes ziet, gaat het vaak om een 'artist impression'. Dit is een echte foto. Met een supertelescoop is astrale gebied Rho Ophiuchi in beeld gebracht. Het bijzondere aan dit gebied is dat er allemaal jonge sterren te vinden zijn. En om die sterren cirkelen miljoenen planeten, die qua omstandigheden met de aarde te vergelijken zijn. Misschien zitten daar dus wel allerlei verre vriendjes.
Als ik een ruimtemannetje was, dan zou ik hier wel willen wonen. Met al die paarse sterren en kleurrijke nevels.

zondag, februari 17, 2008

Winter


Tja, het ís gewoon nog februari. Deze week valt in meteorologisch gezien de koudste vier weken van het jaar. Ik heb het gevoel dat we die kou in Nederland nooit meer zullen meemaken. Maar dit plaatje uit Colorado laat zien dat het op ons halfrond wel degelijk winter kan zijn...

Waarschuwing

Ik herhaal het de komende tijd maar even:

De laatste dagen staan er regelmatig Engelstalige comments met een link naar een andere site. Ik probeer ze over het algemeen zo snel mogelijk te verwijderen. Mocht er toch nog eentje ergens staan, klik er dan niet op. De kans is groot dat het een virus is.

Bij twijfel kun je even op het profiel van die persoon op blogger kijken. Dat kan geen kwaad. Zie je een enorme lijst met tags als 'viagra', 'britney spears' en dat soort dingen, dan weet je genoeg. Nergens op klikken dus.

zaterdag, februari 16, 2008

Snor

De afgelopen week heb ik het drie keer gehoord of gelezen: de snor komt terug. Je weet natuurlijk dat alles in de mode zich herhaalt, zelfs de gekste dingen. Maar het is altijd de vraag wannéér iets terugkeert. Het komt voor mij altijd iets te vroeg.

Het ringbaardje, dat een paar jaar geleden zo populair was, had ik pas gepland voor 2020. En dan als korte trend. Ik associeerde dat vooral met de Gouden Eeuw en ridderfilms uit de jaren veertig en vijftig (de slechterik had er altijd een. En Errol Flynn, maar dat wás ook een slechterik). Ik heb het tijdens het scheren ook eens voor de grap geprobeerd; ik leek meteen op een schilderij van Frans Hals.

Voor de broek met de wijde pijpen van onderen gold ook zoiets. Het is het eerste modeverschijnsel waarvan ik mij bewust was. Eind jaren zeventig kon zo'n broek echt niet meer, dat vond ik zelfs. Met als gevolg dat ik nog heel lang 'in mijn systeem had zitten' dat zulke broeken nooit meer terug mochten komen. Maar daar waren ze alweer...

Uiteindelijk went zo'n trend altijd. Maar nu komt de snor alweer terug. En die associeer ik vooral met het Midden-Oosten, Freddy Mercury en Magnum. Niet echt fashion icons van dit moment. Aan de andere kant verdient de snor - hoe lelijk ik hem nu ook vind - het wel. Want hij is er de laatste twee eeuwen altijd geweest. En er komt weer een dag dat ik de snor ga waarderen, al zal dat niet voor mezelf zijn. Dat moment komt dus eerder dan ik dacht.

vrijdag, februari 15, 2008

Eleanor Rigby (door Herbert Snoekhuis)



John Lennon claimde dat het zijn nummer was. Maar zijn geheugen zat er nog vaker naast dan de voorspellingen van George W. Bush. Nee. Eleanor Rigby is van Paul McCartney. ‘Op een halve regel na,’ aldus Sir Paul zelf. En zelfs dat is waarschijnlijk nog overdreven.

Het is een van de meest memorabele Beatlenummers. En dat wil wat zeggen. Het tearjerkereffect komt natuurlijk door de prachtige mineurakoorden en de schrijnende tekst. En de kwaliteit ervan doet vermoeden dat er een uitgebreid verhaal achter zit, maar McCartney bedacht het gewoon terwijl hij wat op zijn piano aan het pingelen was. ‘Ineens kreeg ik de zin “Daisy Hawkins picks up the rice in the church” in mijn hoofd. Geen idee waarom. Verder had ik niets. De volgende dag kwam ik op het idee van “Father McCartney” en “All the lonely people”. Toen ontstond het nummer.'

Maar het nummer gaat niet over Daisy Hawkins en Father McCartney. ‘Mijn vader is een vrolijke gast. Dus daarom pakte ik het telefoonboek. Zo kwam ik op McKenzie.' Eleanor Rigby koos hij omdat het zo mooi en natuurlijk klonk. Het nummer zat zo in elkaar. Niks geen moeilijk gedoe.

Maar voor de echte fans was dat natuurlijk niet voldoende. En op een kerkhof, op een steenworp afstand van de plek waar zowel McCartney als Lennon regelmatig kwamen, ontdekten ze het graf van ene Eleanor Rigby. Met daar vlakbij het graf van een meneer McKenzie. Ook deze Eleanor was een weduwe...

Zo snel als McCartney het nummer schreef, zo langzaam verliepen de opnames. Producer George Martin wilde alles bij dit nummer perfect hebben. Verschillende partijen werden op verschillende manieren met verschillende instrumenten op verschillende methoden met elkaar gedubd, net zolang tot dit eindresultaat er lag. En dat resultaat mag er zijn.

donderdag, februari 14, 2008

Tamme vossen (door Miebeth Zalfjes)



De hond stamt van de wolf af. Dat weten we allemaal. Maar waarom eigenlijk niet van de vos? Die ziet er toch een stuk minder bedreigend uit dan de wolf? Er moeten dan toch ook pogingen gedaan zijn om vossen te domesticeren? Waarom stamt de hond dan voor geen millimeter van de vos af?

Dat wilde de bioloog Dmitri Beljajev uit Novosibirsk ook wel eens weten. En daarom begon hij de inmiddels legendarische 'Novosibirsk-experimenten'. Het idee was simpel. Je probeert vossen (in gevangenschap) tam te maken door ze te voeren en aan je te laten wennen. Als er welpjes geboren worden, dan laat je ook die meteen merken dat je geen bedreiging bent. Met de tamste (minst schuw, niet bijterig, meest gehoorzaam) fok je verder. En zo geschiedde.

Al binnen een paar generaties ontstonden er tamme vossen. Ze kwamen naar hun verzorgers toe, aten uit hun hand, lieten zich aaien en gedroegen zich precies als een hond. Langzaam maar zeker veranderden de vossen ook fysiek. Ze kregen een krullende staart, hangende oren en witte vlekken op hun vacht. Het leken bijna honden... Maar ook de hormoonhuishouding veranderde, en daarmee het gedrag. De vrouwtjes plantten zich niet meer voort en áls ze dat toch deden, dan aten ze hun eigen jongen op. Nageslacht werd zo vrijwel onmogelijk.

De selectie die wij hanteren voor domesticatie, werkt destabiliserend voor de vos. Sommige dieren laten zich dus niet temmen, bewees Beljajev.

(P.S. Er zijn pups die meer op vossen lijken dan deze berner sennen pup. Maar ik heb voor deze afbeelding gekozen om de moeder van Jan Paul blij te maken).

woensdag, februari 13, 2008

De ster uit het verleden: Angelique



Eerlijk gezegd is Angelique van ver voor mijn tijd. Haar films zijn uit de jaren zestig en toen was ik nog niet geboren. Maar ze had zelfs op mijn generatie nog enige impact. Als mensen vroegen wie je de mooiste vrouw op aarde vond, dan zei je automatisch 'Angelique'. Dat deed iedereen immers. Ik dus ook, al had ik haar nog nooit gezien. Sterker nog, ik zou haar nu ook niet van de plaatjes herkend hebben.

Michèle Mercier heet ze. Ze is geboren in 1939 en heeft een Franse vader en een Italiaanse moeder. Ze speelde in films met de grootsten der aarde. Tony Curtis, Marcello Mastroianni, Jean Paul Belmondo, Charles Aznavour en noem maar op. Toch kan bijna niemand meer dan een van de vijftig rollen die ze speelde opnoemen. En die ene, dat is natuurlijk die van de legendarische Angelique. Die films werden van 1964 tot 1968 opgenomen, maar bleven jaren daarna nog een enorme hit. Michèle Mercier bestond niet meer, alleen Angelique bestond nog.

Mercier wilde van haar Angelique-imago af, maar dat lukte in Europa niet meer. Ze vertrok daarom naar Hollywood, waar niemand haar nog kende. Dat werd een enorme flop. Veertien jaar later keerde ze weer terug naar Frankrijk en daar was ze meteen weer een ster. Dat gaf haar de moed om het nóg een keer in Amerika te proberen. En opnieuw ging het mis.

Ze keerde in 1998 terug om weer in Franse films te spelen. Maar een jaar later had ze andere dingen aan haar hoofd. Ze was al regelmatig het slachtoffer geworden van diverse foute mannen - zoals dat zo vaak gaat met dit soort dames. Maar dit keer was het een stuk erger. Ze was door een louche zakenman opgelicht en failliet verklaard. Al haar huizen en kostbaarheden moest ze verkopen. Mercier was zelfs van plan om de Angelique-garderobe, die ze al die jaren bewaard had, te verkopen. Zo ver kwam het net niet. Ze had ook toen nog vele fans die haar hielpen. Mensen als Bettino Craxi, Silvio Berlusconi en zelfs een Italiaanse prins.

Uiteindelijk kwam ze er weer bovenop door haar memoires te schrijven. Het boek verkocht bijna net zo goed als de Angelique-boeken. En in 2002 werd ze onderscheiden als chevalier dans l'Ordre des Arts et des Lettres.

Waarschuwing

De laatste dagen staan er regelmatig Engelstalige comments met een link naar een andere site. Ik probeer ze over het algemeen zo snel mogelijk te verwijderen. Mocht er toch nog eentje ergens staan, klik er dan niet op. De kans is groot dat het een virus is.

Bij twijfel kun je even op het profiel van die persoon op blogger kijken. Dat kan geen kwaad. Zie je een enorme lijst met tags als 'viagra', 'britney spears' en dat soort dingen, dan weet je genoeg. Nergens op klikken dus.

dinsdag, februari 12, 2008

Fantoompoep

Als je in de grote stad woont, en je hebt een hond, dan is het normaal dat je de viezigheid van het dier opruimt. In het Vondelpark houdt men zich daar redelijk aan. Dat komt ook door de aanwezigheid van de hondenpoepzakjeshaltes (waarom zouden ze dat 'haltes' noemen?). Tot een jaar geleden trok je daar stevige kartonnen zakjes uit. Op de foto hiernaast is het niet te zien, maar de zakjes hadden een inventief schepmechanisme zodat je de poep met een soepele beweging kon opscheppen om het vervolgens te sluiten.

Tegenwoordig hebben ze de kartonnen zakjes vervangen door een goedkopere variant. Grijze, ondoorzichtige boterhamzakjes. Het vervelende daarvan is dat je gevoelsmatig rechtstreeks contact maakt met de poep. Er zit natuurlijk een laag plastic tussen, maar die voel je niet. Je voelt de warmte en de structuur van de poep tussen je vingers.

Eigenlijk is het een beter systeem, want je kunt alles makkelijker verwijderen. Maar je houdt een vies gevoel aan je handen. Geen poepmolecuul die door dat plastic heen weet te dringen natuurlijk. En aan mijn handen, die ik altijd een keer of tien moet ruiken achteraf, zit ook niets. Maar als ik terug ben voel ik me pas weer schoon als ik de fantoompoep van mijn handen heb gewassen.

maandag, februari 11, 2008

Welkom ufo's!

Voor de meeste Amerikanen stond het al vast. Als ruimtewezens de moeite nemen om duizenden lichtjaren in een raket te zitten om onze planeet te bezoeken, dan zullen zeker intelligent genoeg zijn om in de Verenigde Staten te landen. Vandaar dat er nog nooit een Hollywoodfilm is gemaakt waarin de aliens in grote landen als Rusland of Canada arriveren. Laat staan in Brasschaat, Skopje of Aix-les-Bains. En als ze in de VS landen, dan is de kans het grootst dat ze in Texas landen. Dat is immers de grootste staat.

De Texanen noemen hun staat vanwege deze logica dan ook 'The ufo-capital of the world'. Echt waar. Dit soort borden (zie foto) vind je dan ook door heel Texas. En... het werkt! Sinds enkele weken worden er onnoemelijk veel ufo's waargenomen in de staat. Tientallen mensen komen met precies dezelfde ooggetuigeverslagen, een aantal daarvan is zelfs gefilmd.

Ik overweeg nu ook om een briefje op de deur te plakken met 'Beste ruimtewezens, jullie zijn ook hier in Amsterdam zuid van harte welkom. Als we niet thuis zijn, laat je dan niet afschrikken door het geblaf van Sien. Ze bedoelt het alleen maar goed in haar enthousiasme. Er liggen koude biertjes in de ijskast en de afstandsbediening van de televisie ligt op de bank. Help yourself.'

zondag, februari 10, 2008

Engelse roofvogellasagna (door Marijn)



Al een tijdje loop ik rond met een fantastische en unieke taalontdekking. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet, maar op feestjes ter verdrijving van domme stiltes doet ie het altijd goed. Op andere momenten kan ik er uren mee zoet zijn. Laat mij het toelichten met mijn twee enige voorbeelden:

1: Als een kok lasagna maakt, dan gebruikt hij ‘bloem’, niet te verwarren met ‘een bloem’, uiteraard, neen: hij gebruikt meel, weliswaar ‘fijn gezift’.
Als een Engelstalige kok zijn lasagna maakt, dan begint hij steevast met het ingrediënt ‘flour’. Dat spreek je uit zoals je flower ook uitspreekt. En we zijn weer terug bij de Nederlandse bloem!

2: Als een roofvogel in Nederland, op een schier contante hoogte en plek, kijkt of er nog wat van zijn culinaire gading in het gras op hem zit te wachten, dan is de Dick Turpin van de lucht aan het ‘bidden’.
Als hij het kanaal overvliegt naar Groot-Brittannië, dan gaat hij op dezelfde wijze op zoek naar zijn prooi, in het Engels is dat zijn ‘prey’. Daarom wordt die activiteit ‘preying’ genoemd. Maar laat dat nou net zo klinken als ‘praying’! En we zijn weer terug bij ‘ons’ bidden! Ts!

Dit zijn interlinguïstieke verhaspelingen ofwel bio-coïncidenties, ontsproten uit het brein van onzorgvuldige biologen? Zijn dit echt de enige voorbeelden?
Help mij saaie verjaardagsfeestjes opleuken met een derde voorbeeld!

Marijn van Rijsewijk

Oproep

Blogbezoeker Marijn heeft een vraag. Hij is op zoek naar bio-coïncidenties. Aangezien dit blog tot doel heeft een betere wereld te scheppen, volgt hierboven zijn oproep.

zaterdag, februari 09, 2008

Ross Noble



In dit filmpje legt Ross Noble uit dat tafeltennis misschien wel de grote 'Passion of the Christ' was. Ook laat hij zien hoe Jezus melaatsen kon genezen terwijl hij aan het pingpongen was.

Als er geen reactie komt over hoe grappig Ross Noble is, dan laat ik morgen een foto zien van Hans Liberg. Ik doe het echt.

Straf



Omdat niemand heeft gereageerd op de filmpjes van Ross Noble laat ik jullie voor straf naar het hoofd van Bert Visscher kijken. Jullie hebben er zelf om gevraagd.

vrijdag, februari 08, 2008

Room 101

Room 101 komt uit 1984 van George Orwell. Het is de martelkamer van het Ministry of Love. Een grappig detail is dat Room 101 de vergaderkamer bij de BBC was, waar hij werkte.

Room 101 is al een tijdje een televisieprogramma bij de BBC (en nu ook in Nederland). Bekende Britten mogen hun ergernissen naar Room 101 sturen. Bijvoorbeeld mensen die peuters meenemen naar een restaurant, mensen die 'dan heb ik zoiets van' zeggen, commercials voor kredietverschaffers of mensen die op poezen lijken.

Wat zou ik graag naar room 101 sturen? Allereerst Telegraaflezers. En dan vooral de mensen die reageren op de online versie van de krant. (Waarom lees jij die krant, Jan Paul? En waarom lees jij de reacties van deze mensen? Omdat ik het belangrijk vind om te weten wat heel veel mensen in Nederland denken en vinden. Dat is soms namelijk behoorlijk eng.) De telegraaflezers vinden bijna zonder uitzondering dat elke misdadiger (dief, moordenaar, verkrachter) per definitie voor de rest van zijn leven achter slot en grendel moet. Ook 'weten' ze dat het huidige rechtsysteem niet deugt. De straffen zijn veel te mild en als je iemand verkracht dan sta je na twee weken weer buiten. Aldus de Telegraaflezer. Deze mensen vinden ook zonder uitzondering dat er geen sprake is van een broeikaseffect. Ook al smelten de poolkappen en de bergtoppen in een moordend tempo, het is en blijft een verzinsel van Al Gore. De Telegraaflezers mogen daarom naar Room 101.

De Volkskrant mag van mij trouwens met ze mee.

Verder wil ik graag Rotterdammers die klagen over Amsterdam naar Room 101 sturen. Iedereen op aarde mag van mij naar hartelust over Amsterdam klagen, behalve Rotterdammers. Zeker als ze ook nog eens '020' gaan zeggen omdat ze 'Amsterdam niet uit hun mond kunnen krijgen.' Hoepel toch op met die flauwekul. Als Nelson Mandela een Amsterdammer was geweest, dan hadden ze een hekel aan Nelson Mandela gehad. Omdat-ie uit Amsterdam komt. Stelletje idioten. Ze mogen van mij best een hekel aan Amsterdam hebben, maar ik hoef het niet te horen. Het interesseert me niet. Het is zo voorspelbaar. Weg met ze.

En dan nu mijn vraag: wat zouden jullie naar Room 101 sturen?

Ross Noble



Nou. Ik vind het toevallig wél leuk. En daarom nog een keer mijn favoriete stukje.

donderdag, februari 07, 2008

Ross Noble



We blijven even Youtuben. Een kort filmpje van de komiek Ross Noble die Stephen Hawking na doet. Ross Noble is dé grote nieuwe komiek in Engeland op dit moment. De absurditeit van Hans Teeuwen in combinatie met de energie van Jochem Myjer en het geouwehoer van Toon Hermans.

Er is een langere variant van dit filmpje. Wil je die zien, dan moet je bij Youtube simpelweg "Ross Noble" en "Stephen Hawking" intoetsen.

Er zijn talloze filmpjes van hem. Veel daarvan zijn zeer de moeite waard (vind ik). Mijn favoriet is "Ross Noble Live at the Apollo (2/4)". Met belangrijke do's en don'ts voor als je een stuk vlees op je gezicht wilt plakken.

Het Foreigner-syndroom (door Herbert Snoekhuis)


Het doet een beetje denken aan de sketches van Koot en Bie waarin een man van middelbare leeftijd tandenknarsend roept dat hij helemaal niet bij zijn moeder wil wonen, maar wil rollebollen met een lekker wijf. En in het popquizvragenbedenkerscircuit heet 't het Foreigner-syndroom. Eigenlijk wil je een stoere stevige rocker zijn, maar je publiek waardeert vooral je ballads. Bij Foreigner werd geen enkel rocknummer een hit, maar de ballads werden steevast platina.

Iemand die daar nog meer last van heeft dan Foreigner is Peter Maffay. Iedereen kent zijn onvolprezen Du. Het nummer komt nog uit 1970, maar Peter komt er nog steeds niet onderuit om het te zingen. Het moet van zijn publiek. Al bijna veertig jaar. Zelf noemt hij het nummer liever een ballad, maar verder heeft iedereen het over een schlager. En daar staat hij dan, in de schlagerprogramma's met een Beiers decor en een geschilderd Alpenlandschap op de achtergrond. Terwijl hij eigenlijk veel liever wil rollebollen met een zwaarversterkte gitaar.

Overigens hoeven we totaal geen medelijden te hebben met Maffay. Hij is buitengewoon succesvol. Een concerttour van hem staat garant voor uitverkochte zalen en voetbalstadions. Hij trekt net zoveel publiek als de grootste internationale acts. En hier kan Peter er lekker op los 'rocken'. Toch wacht het publiek altijd tot de lichten uitgaan, de aanstekers tevoorschijn komen en de eerste tonen van Du worden gespeeld. Want de grootste hits van Maffay, dat zijn de schla- eh, ballads. Nog steeds.

Tegenwoordig heeft Maffay de oplossing. Het publiek wil Du? Het publiek krijgt Du. Maar dan zoals Maffay het zelf wil:

woensdag, februari 06, 2008

Zelf Peter R de Vries spelen?

Misschien willen jullie na het succes van Peter R de Vries nu ook zelf misdaden op gaan lossen. Misschien willen jullie Maurice de Hond helpen in zijn strijd tegen de gerechtelijke dwalingen. Of misschien willen jullie het OM op een andere manier een handje helpen.

Maar hoe? Hoe kom je aan al die forensische kennis? Hoe los je elke misdaad gegarandeerd op?

Dat is binnenkort een koud kunstje. Want binnen een paar weken ligt: 'Speuren naar sporen' in de winkel. Het ultieme boek over opsporingsmethoden. Het boek dat doorgaat waar Peter R en Maurice stoppen. Het boek dat onthult, ontraadselt en ontmaskert. Het boek waarmee je op bladzijde een van de nieuwe Baantjer al weet welke butler het gedaan heeft en met wie.

Speuren naar sporen. Binnenkort ook in jouw kinderboekenwinkel.

dinsdag, februari 05, 2008

Neil Armstrong en een kogel

Over koken gesproken. Vannacht droomde ik dat iemand mij vertelde dat Neil Armstrong een methode had ontdekt om vlees te bereiden: door er kogels doorheen te schieten. Er zat een logica in, maar die weet ik niet meer. In mijn droom dacht ik meteen 'dit is een fantastisch onderwerp voor mijn blog. Dit móét ik onthouden'. En ik heb het de hele nacht onthouden. Elke keer als ik me omdraaide in mijn slaap dacht ik er aan. Om er de volgende ochtend achter te komen dat ik alles gedroomd had.

Jacobus Kervel over vijf eenvoudige trucs om op een topkok te lijken

Je hoeft geen topkok te zijn om als een topkok te koken. Er zijn een paar eenvoudige trucs waarmee je gerecht er zonder enige extra moeite spectaculairder en professioneler uitziet en smaakt. Dit zijn ze:

  • 1 Let op de kleuren. Je ogen willen sensatie. Dat betekent uitbundige kleuren. En dat zijn vaak contrasterende kleuren: groen met oranje of rood, paars met geel, etc. Ziet je gerecht er saai uit? Voeg een kleurrijk element toe voor de garnering. Paprika's en julienne gesneden wortelen doen wonderen.
  • 2 Stapel smaken. Venkel heeft bijvoorbeeld een anijsachtige smaak. Dat combineert daarom extra goed met anijs. Stoven in Pernod is daarom een spannende optie. Met vruchten gaat het ook goed. Combineer je vruchten met elkaar, dan smaken ze samen zoeter dan individueel.
  • 3 Zorg in andere gevallen juist voor contrasterende smaken. Vet heeft vaak een zuurtje nodig. Vette vis en citroen horen daarom bij elkaar. Maar zoet en zuur doet het bijvoorbeeld ook goed.
  • 4 Zorg voor een spannende bite. Krokant en zacht zorgen voor een aangename sensatie. Probeer altijd naar dit soort combinaties te zoeken. Met croutons in soepen en salade bijvoorbeeld. Of een krokant korstje.
  • 5 Ga de hoogte in. Alle topkoks maken torentjes, wigwammen en andere driedimensionale gerechten. Dat ziet er veel spectaculairder uit. Een kleine moeite met een enorm effect.

maandag, februari 04, 2008

Woonachtig: het woord zonder bestaansrecht

Als iets honingachtig smaakt, dan weet je dat het ongeveer als honing smaakt. Maar het ís geen honing. Een schilderachtig gebied, is zo mooi als een schilderij. Maar het ís geen schilderij. Een roodachtig jasje lijkt een beetje rood, maar is het nét niet. Het achtervoegsel '-achtig' staat dan ook voor 'net als' of 'bijna'.

En toch zijn er mensen die 'ik ben woonachtig te...' zeggen in plaats van 'ik woon in...'. Waarom? Het is lelijker, het heeft twee keer zoveel lettergrepen en het is een stuk onduidelijker.

Want je bent woonáchtig. Dus je woont er niet echt? Heeft het geen dak? Kampeer je er? Er staan een bed en wat stoelen, maar verder ook niet? Of is het compleet ingericht en ben je er zo nu en dan, maar om nu te zeggen dat je er woont... neuh? Of woon je in Ootmarsum, wat op kosmische schaal zo dicht bij New York ligt dat je kunt zeggen dat je woonachtig te New York bent?

Deze kluizenaar is misschien woonachtig. Want echt 'wonen' kun je het niet noemen wat hij doet. Verder heeft het woord woonachtig geen bestaansrecht. Het moet per 5 februari 2008 bij koninklijk besluit afgeschaft worden.

zaterdag, februari 02, 2008

Jacobus Kervel over kervel

De laatste tijd kreeg ik nogal wat brieven over de Jerôme Kerviel. Of ik familie was. Neen, ik ben geen familie. Dat is ook logisch, want Kerviel is wat anders dan Kervel. Kijk maar:











Nu heb je trouwens ook kervel en kervel. Het ene is dodelijk, dat weten we dankzij Plato. Toen Socrates de gifbeker kreeg, beschreef die aan zijn leerlingen wat er gebeurde door die dolle kervel in zijn beker. Eerst gingen zij handen en voeten tintelen, daarna verdween het gevoel er uit en via zijn benen en armen trok deze sensatie langzaam in de richting van zijn hart. En toen was het voorbij. Geen akelige dood, volgens Plato. Maar als u een bosje kervel in het bos tegenkomt: toch maar laten staan. Het kan bijzonder giftig zijn.

Maar ook lekker. Echte kervel dan. Dat zit 'm al in de naam. Het komt van het Griekse xairophullon. Phullon betekent 'blad' en xairo 'zich verheugen'. Zo zie je maar.

Kervel doet een beetje anijsachtig aan. Probeer maar eens wat verse kervel in warme melk... veel lekkerder dan anijs! Kervel moet vers zijn. Gedroogd of in een pot heb je er weinig aan. Zo'n veel te duur plastic bakje in de supermarkt is een alternatief, maar het best kun je naar de groenteboer gaan.

Van kervelsoep worden verschrikkelijke producten gemaakt, vaak met een overdaad aan room. Het moet totaal, maar dan ook totaal anders. Strooi wat verse kervel op een bord, en giet daar een heerlijke bouillon overheen. Klaar. Meteen opeten. Ook lekker: kervel door de mayonaise.