zondag, januari 27, 2008

Angst

Angst heeft een geur. Het is een mix van zweet met allerlei onaangename aroma's, waaronder een vermoeden van smeltend asfalt, schoorsteenrook en ochtendadem (zonder mijn wijncursus had ik deze beschrijving nooit kunnen maken). Die geur zit in mijn jas. Of je nu skiet of snowboardt, zoals ik, het is niet alleen maar leuk. Het is ook eng.

Dat komt omdat je precies tegen je intuïtie in moet gaan. Stel. Je staat als beginner boven een steile helling. Wat is het laatste wat je wilt doen? Met de punt van je snowboard omlaag gaan staan en naar beneden leunen. Toch is dat nou net de enige manier om controle te houden.

Twee jaar geleden kneusde ik mijn rib op de eerste dag. Met een overdosis pijnstillers ging ik wel door, maar uiteraard wat minder fanatiek. Dat gaf me de tijd voor allerlei filosofische overpeinzingen. Angst is vaak je grootste vijand, ontdekte ik toen. Ik heb me daarom voorgenomen om nooit meer iets te laten omdat ik het niet durfde. Niet dat ik dagelijks met zo'n keuze te maken had, uiteraard. Maar ik heb geen spijt gekregen van die beslissing.

Toch is een beetje angst goed. Dat moet je altijd houden. Zeker op een berg. Zodra je denkt dat je de berg onder controle hebt, dan gaat het mis. De berg wint uiteindelijk altijd.

4 opmerkingen:

ted zei

Ik heb eens een inbreker op heterdaad betrapt. De stommeling was mijn huis binnengeglipt toen ik even de vuilniszak buiten ging zetten. Omdat hij geen kant op kon toen ik terugkwam, brak bij hem letterlijk het angstzweet uit en dat kon ik onmiddellijk ruiken. Daardoor werd ik zelf rustiger, nadat ik me natuurlijk wezenloos geschrokken was van die vent in huis!

Jan Paul zei

Maar hoe liep dat af!?

Jeska zei

Ja, dat wilde ik nou ook vragen!

ted zei

Heb ik dat niet al eens verteld op mijn eigen weblog? Zo nee, dan zal ik dat binnenkort eens doen.