donderdag, januari 31, 2008

Kriebel (door Miebeth Zalfjes)

Onlangs kreeg ik deze vraag:

Mijn naam is Frank, ik ben 24 jaar en ik heb een vraag voor Miebeth Zalfjes. Waarom heb je soms ineens kriebel ergens, aan je arm of je neus, zonder dat daar iets mee is gebeurd? Wat gebeurt er dan in je lijf?

Welnu, het is een ingewikkeld fenomeen. We weten er nog maar een fractie van. Het heeft overeenkomsten met pijn, maar er zijn ook grote verschillen. Zo manifesteert kriebel zich uitsluitend in de twee buitenste huidlagen. Pijn kan overal in ons lichaam optreden waar zenuwen zijn. Pijn (o.a. krabben) is bovendien de enige oplossing tegen kriebel.

Kriebel ontstaat vooral door fysieke omstandigheden. Diverse stimuli (aanraking, chemische - allergie - en elektrische reacties) kunnen het veroorzaken. Daarentegen zijn er ook psychische oorzaken. Bekend is het fenomeen van mensen die hun geamputeerde been willen krabben. Dit noemen we neuropathische kriebel. Kriebel kan ook door hallucinaties ontstaan. Dit heet neurogene kriebel. En ten slotte is er psychogene kriebel. Dit ontstaat in ons hoofd als we er aan denken.

Een experiment: Pak een stopwatch of horloge. U mag de komende twee minuten nergens krabben. De tijd gaat nu in.

Wedden dat u op allerlei plekken kriebel krijgt? Dit is psychogene kriebel. Het ontstaat zomaar. Bijvoorbeeld ook als u allerlei mensen om u heen ziet krabben.

Het moge duidelijk zijn dat de meeste onschuldige kriebel die zomaar ontstaat van psychogene oorsprong is. Interessant is overigens dat de sensatie die door het krabben ontstaat de centra in onze hersenen stimuleert die te maken hebben met beloning. Het krabben veroorzaakt dus een aangename sensatie, met als gevolg dat er mensen zijn met een krabverslaving - en dan heb ik het niet over een culinaire verslaving (hihi).

woensdag, januari 30, 2008

Kleren maken de man

In Nederland kijken meer dan vier miljoen mensen hoe een boer een vrouw vangt. Hier is het voor boeren een groot probleem om een vrouw te vinden. In de bergen is het juist heel anders. Daar gaan de vrouwen juist op zoek naar de boeren.

Vorige week sprak ik een skilerares die die dag les moest geven aan twee Ierse vrouwen die van begin af aan eisten dat ze een mannelijke ski-instructeur kregen. Ze ‘hadden voor een man betaald’. Echt waar. Een skipak is dan ook een stuk aantrekkelijker dan een overall. Ik ken de boeren van dit seizoen van ‘Boer zoek vrouw’ niet, maar ik ga er van uit dat ze niet onder doen voor de Oostenrijkse ski-instucteurs. Tenminste, in een ski-pak.

Het instructeurspak van de Oostenrijkers wordt in april weer verruild voor een boerentenue. Iets wat Shelley en Maureen uit Dublin vergeten als ze hun wanhopige brieven naar Dieter en Herbert uit Wörgl sturen. Dieter en Herbert die dan net weer met veel moeite de relatie met hun Alina en Waltrud hebben hersteld. Wat dat betreft is er nooit rust in zo’n bergdorpje. Want in december begint het gelazer opnieuw.

Het zou voor de boeren dus slimmer zijn als ze ook een wat stoerder pak aan zouden trekken in plaats van een overall. Er zijn er al een paar die het met succes hebben gedaan. Een schaatspak werkt namelijk ook.

Ik denk dat ik deze commercial wel honderd keer heb gezien. En toch vind ik hem nog steeds leuk. Juist vanwege het cliché (en de perfecte timing en regie).

dinsdag, januari 29, 2008

De ster uit het verleden: Richard O'Sullivan

Toen hij nog piepjong was ging Richard O'Sullivan een paar weken op vakantie in Ierland. Het waren leuke weken, maar toen O'Sullivan terugkwam had hij een zwaar Iers accent. Zo zwaar zelfs dat hij er niet meer van af kwam. Zijn ouders stuurden hem daarom naar een toneelschool. En zo begon zijn acteercarrière. Op zijn achtste speelde hij al in zijn eerste speelfilm, It's Great to be Young!.

O'Sullivan speelde in het begin vooral in films. Zoals The Young Ones van en met Cliff Richard en Cleopatra, met Liz Taylor. Toen ITV ontdekte dat zijn sterkste kant op het terrein van de comedy lag, begonnen de tv-series. De bekendste zijn natuurlijk Man About the House, Robin's Nest en Dick Turpin.

De laatste grote rol had hij tot 1988 in de serie Me and my Girl, als weduwnaar met een puberdochter. In de jaren negentig speelde hij op eigen verzoek vooral gastrollen. De allerlaatste keer dat hij als acteur verscheen was in 1996 in de comedy Holed, als tegenspeler van Tony 'Baldrick' Robinson. Daarna verdween hij uit de spotlights.

In 2003 kreeg O'Sullivan een beroerte. Het gaat nu goed met hem, maar hij woont wel in een verzorgingshuis. Een bijzonder tehuis overigens. Het is helemaal gesponsord door artiesten en is dan ook alleen toegankelijk voor patiënten die een carrière als zanger, presentator of acteur achter de rug hebben.

maandag, januari 28, 2008

De ster uit het verleden...?

Morgen weer de rubriek 'De ster uit het verleden'. Eén van deze vier heren is die ster. Maar wie is het?

zondag, januari 27, 2008

Angst

Angst heeft een geur. Het is een mix van zweet met allerlei onaangename aroma's, waaronder een vermoeden van smeltend asfalt, schoorsteenrook en ochtendadem (zonder mijn wijncursus had ik deze beschrijving nooit kunnen maken). Die geur zit in mijn jas. Of je nu skiet of snowboardt, zoals ik, het is niet alleen maar leuk. Het is ook eng.

Dat komt omdat je precies tegen je intuïtie in moet gaan. Stel. Je staat als beginner boven een steile helling. Wat is het laatste wat je wilt doen? Met de punt van je snowboard omlaag gaan staan en naar beneden leunen. Toch is dat nou net de enige manier om controle te houden.

Twee jaar geleden kneusde ik mijn rib op de eerste dag. Met een overdosis pijnstillers ging ik wel door, maar uiteraard wat minder fanatiek. Dat gaf me de tijd voor allerlei filosofische overpeinzingen. Angst is vaak je grootste vijand, ontdekte ik toen. Ik heb me daarom voorgenomen om nooit meer iets te laten omdat ik het niet durfde. Niet dat ik dagelijks met zo'n keuze te maken had, uiteraard. Maar ik heb geen spijt gekregen van die beslissing.

Toch is een beetje angst goed. Dat moet je altijd houden. Zeker op een berg. Zodra je denkt dat je de berg onder controle hebt, dan gaat het mis. De berg wint uiteindelijk altijd.

Bedankt allemaal!

Goh, wat leuk zeg. Internet was verre van optimaal in de bergen. Ik moest elke ochtend naar de VVV om mijn mail te checken in een munt-internetcomputer met wachtende mensen achter me. Dus ik had nu pas de tijd en rust om alle posts en comments te lezen.

Het voelt een beetje als rijden op een scooter als je gewend bent om te fietsen, al die gastbloggers. En jullie deden het niet voor niets. Niet alleen is de mijlpaal van de 75.000e bezoeker bereikt. Ook het recordaantal bezoeken is gesneuveld. Het zat maandag en dinsdag tegen de vijfhonderd aan.

Heel erg bedankt!

zaterdag, januari 26, 2008

Kopregelverzinwedstrijd


Alweer de tweede kopregelverzinwedstrijd van dit jaar. Alhoewel ik zelf niet zo'n liefhebber van de tomaat ('familie van de nachtschade,' zegt Loes Luca in de film Abel), lijkt me dit festijn wel leuk. Maar, wat gebeurt er eigenlijk?

* Jan Smit probeert zijn stem.
* Fans Marco Borsato geven concert 'Rood' extra kleur.
* Spaanse tomatenpureebereiders lappen hygiëneregels aan de laars.

donderdag, januari 24, 2008

Allemaal beestjes (door Morticia van Lichtekooien)

Goedendag. Laat ik mij eerst netjes aan u voorstellen. Mijn naam is Morticia van Lichtekooien en ik ben een buurvrouw van de postbode van de achternicht van Miebeth Zalfjes. Zodoende lees ik het blog van Jan Paul en ontaarden de bijdragen van Miebeth veelal in zinnelijk genot. Want wetenschap is zinvol. Zinrijk. Zinnig.

De wereld van vandaag boezemt angst in. Er verandert veel. En snel. Kon ik mijn haren vroeger rustig eens per week wassen, nu is een dagelijkse wasbeurt vrijwel obligaat. Het zit namelijk zo. Normaal gesproken vertoonde het douchewater weinig afwijkingen als ik na een eerste keer inschuimen mijn haren afspoelde. Maar op een gegeven moment gebeurden er rare dingen. Mijn haren schuimden al zonder shampoo. En toen de gloeilamp stuk ging, gaf mijn hoofd licht. Dat heb ik naderhand nog eens getest, maar het was een eenmalige gebeurtenis. Daarna was het eerste afspoelwater altijd donker en dus heel erg vuil. Ik schaamde me diep. En voelde me een smerig mens. Vervolgens ging ik op onderzoek uit. Want hoe komt het dat mijn haren zo snel vies worden?

Voordat ik u oeverloos vervelen ga met de bevindingen van dit onderzoek, wil ik vragen of ook u, beste lezer(es), last heeft van vieze haren. Zonder dat u door de modder rolt. Of voor het laatst 257 dagen geleden uw haren gewassen heeft. Ik zeg u, het is een teken aan de wand. Het gaat slecht met de wereld. Onze haren zitten vol miniscule entiteiten die zich gulzig laven aan de smerigheid en zich bovendien ook nog op ons hoofd als beesten vermenigvuldigen. Er komt een dag dat geen enkele shampoo daartegen opgewassen is.

woensdag, januari 23, 2008

“Cheese, Gromit!” (door Ingrid)

Begin jaren negentig ontdekte ik de klei-animatie filmpjes van de Brit Nick Park en ik was meteen òm. Zijn vondsten laten mij elke keer weer enthousiast opspringen en wijzen: “Kijk, kijk nou toch!” En ik was niet de enige. In 1991 werd hij meteen tweemaal genomineerd voor een Oscar. Zowel voor de dierenverhalen Creature Comforts (waarmee hij won) als voor zijn eerste Wallace & Gromit filmpje A Grand Day Out With Wallace & Gromit (waarmee hij het jaar ervoor overigens al een BAFTA won, de Britse Oscar, eveneens met dubbele nominatie).

Wallace, een echte Brit compleet met ruitjessloffen en gebreide spencer, een voorliefde voor thee en naar eigen zeggen “Just crackers about cheese”, samen met zijn slimme hond Gromit (wiens wenkbrauwen een geheel eigen alfabet vertegenwoordigen) stalen mijn hart en redden en passant het zieltogende kaasmerk Wensleydale van een faillissement.

Inmiddels kent iedereen de Aardman Studios van de films Chicken Run of Wallace & Gromit And The Curse of The Were-Rabbit (Oscar voor de beste animatiefilm 2006).
Niet dat ik de Oscars altijd de beste graadmeter vind voor kwaliteit, maar in dit geval hebben ze helemaal gelijk. Ik ga er niet ingewikkeld over uitweiden of analyseren. Dit moet je gewoon zelf zien.

Op zaterdagmiddagen rond 15.10 uur op Nederland 2 worden de Creature Comforts filmpjes uitgezonden. Mocht je die mislopen, kijk dan eens op Youtube.

Kijk ook eens rond op http://www.wallaceandgromit.com/ voor meer filmpjes (klik Watch Online) en meer over de personages. Er is zelfs een videoblog met filmpjes van de nieuwste productie die op dit moment gemaakt wordt (Wallace & Gromit: Trouble At’ Mill).

Hieronder drie clipjes om jullie een idee te geven.

Op een dag, wanneer de kaas op is, besluiten uitvinder Wallace en zijn hond Gromit naar de maan te vliegen, omdat daar -zoals iedereen weet- toch genoeg kaas is (uit: A Grand Day Out).


Een van Wallace’s uitvindingen gaat met hem op de loop, juist wanneer de nieuwe huurder een crimineel blijkt te zijn. (uit: The Wrong Trousers)


Wallace wordt verliefd op Wendolene van de breiwinkel, terwijl Gromit onterecht verdacht wordt van schapensmokkel. (uit: A Close Shave)

dinsdag, januari 22, 2008

Wie oh wie... (door Gina)

Oh wat is dit eng. En toch ook spannend. Gisteren las ik de bijdragen van Ingrid en Alexander en vroeg me af wie er dinsdag zou waarnemen. Tot mijn verbazing was het hier nog stil. De adem stokte in mijn linkerneushelft. Want ik heb een dringend vraagstuk.

Opvolgmelk. Wie kan me meer vertellen over opvolgmelk en waarom het zo genoemd wordt? Als ik het op internet opzoek, vind ik louter jonge mama forums die uitleggen waarom opvolgmelk beter is dan koemelk. Maar nergens iets over waarom het zo heet. Toen ik het woord op de doos las, dacht ik aan opvolgprinsen en prinsessen. Opvolgonderwijzers of opvolgterroristen. Maar opvolgmelk?

De reden waarom wij, als kinderloos gezin (ja, onze twee hondjes tellen hartstikke mee) een doos melkpap in huis hebben, komt vanwege het fenomeen 'clusterhoofdpijn'. Alweer zo'n woord waar ik blij nieuwsgierig naar werd. Mijn gezel N. kampte namelijk met enorme hoofdpijn en kermde zelfs in de nacht. Het teisterde zijn gezondheid al eerder, alsof er iemand met een vinger achter in zijn oogkas prikt. Jakkes. Niet bepaald een ervaring die je gewillig ondergaat.

Sterke pijnstillers hadden geen enkel effect. Hij zag zeer wit en zelfs grauw en even werd het ergste gevreesd. Tot een zoektocht op internet uitkomst bracht. Maar wat een verschrikkelijk iets om te 'hebben', clusterhoofdpijn. Het schijnt ook nog veelal bij mannen voor te komen. Hm. Interessant. Toch? Of alleen pijnlijk...

N. kon geen hap door zijn keel krijgen omdat de hele linkerkant van zijn gezicht gevoelig en pijnlijk was. Hij had al enkele dagen nauwelijks gegeten. Toen vroeg hij naar pap. En dat ging ik dus halen. Sinds de eigen kleuter- en kindertijd geen pap meer gezien en bij de gedachte aan Brinta krijg ik spontaan klonters voor mijn ogen. Brrrrr. Maar Bambix, dat associeerde ik met zachtmoedige momenten. En zo vond ik dus de melkpap (NIEUW) met opvolgmelk. Een woord dat gelijk fascineerde.

De clusterhoofdpijn aanval (of migraine aanval, want aan enkele voorwaarden voldoen zijn symptomen niet helemaal) is inmiddels beslecht met lavendelbaden en kommetjes pap. Die goeie ouwe nieuwe Bambix! Ook ondergetekende lust er tegenwoordig letterlijk pap van.

(Wat een opluchting. Klaar met deze blog. Hoop dat het Jan Paul goed vergaat en dat hij het ons niet kwalijk neemt dat wij zo'n mooie zonnige dag hadden, met helderblauwe luchten, vrolijk zingende vogels en sympathiek lachende medemensen)
Dag!

maandag, januari 21, 2008

Waaistem (door Alexander)

Cat Power pakt een liedje en ze doet hem zijn jas uit, zijn trui, zijn broek, tot aan zijn ondergoed. Dan rukt ze het vel van zijn lijf en peutert ze de spieren en aderen en organen los. Met het geraamte gaat ze aan de slag. Die doet ze een jasje en een stropdas aan, zet een vilten hoed op de schedel en stopt een sigaar tussen de kaken, half scheef, hij hangt er quasi-nonchalant uit.

De covers van Cat Powers die het album JUKEBOX bevolken zijn nauwelijks covers. Het zijn aangeklede geraamtes van oude blues en country en soul, van Hank Williams, Bob Dylan, James Brown. Totaal onherkenbaar is haar versie van Sinatra’s, ‘New York, New York’ – alleen de tekst is intact, maar er is een nieuwe melodie, een nieuw ritme, bandbegeleiding, een nieuw en compleet ander geluid, het Cat Power-geluid.

Haar geluid is alsof ze in een lege galmende hangar staat, een grijze en roestige hangar. Daar walmt sigarenrook rond, die niet oplost, maar ronddrijft op de golven van haar stem. Haar stemgeluid is als rondzingende windvlaagjes, ze waait door de muziek heen zoals Bob Dylan dat ook kan, maar dan met een heldere vrouwenstem. Haar hoge tonen zijn altijd kraakhelder en niet-snerpend, haar lage tonen kruipen als de tocht onder de deur, een koele maar walmende tocht, hartstocht.

Het is veel lucht die je hoort, op JUKEBOX. De muzikale begeleiding voelt minimaal aan – terwijl er toch meestal een drummer en een pianist en een gitarist aan het werk zijn. Zij laten de walmende zang van Cat Power de boventoon voeren. Met haar waaistem kleedt zij het geraamte aan met een paar veelzeggende kledingstukken én blaast oude klassiekers een onherkenbaar nieuw, en toch ouderwets bewezen-goed aanvoelend leven in.

Hier kun je het hele album zomaar gratis en legaal beluisteren.

zondag, januari 20, 2008

Last Tango (door Ingrid)

Gisteravond bekeek ik opnieuw Last Tango In Paris (1972), de film die bekend werd door de onconventionele seksscènes tussen oude rot Marlon Brando (destijds bijna 50) in één van zijn beste rollen, en een aandoenlijk jonge Maria Schneider (tijdens de opnamen 19). De quote “Get the butter” die een sodomiescène inluidt, is beroemd geworden.

Als je verder kijkt, zie je een goed gelukte weergave van een bekend thema: het onvermogen elkaar werkelijk te kennen, de onmogelijkheid van communicatie. Meteen in het begin van de film is het al raak: de personages, die elkaar toevallig ontmoeten bij de bezichtiging van een appartement, hangen ieder in een andere kamer met elkaar aan de telefoon. Ze zeggen niets.

Communicatie is onmogelijk. Meer dan wederzijdse afhankelijkheid zit er volgens regisseur Bertolucci (die voor deze film ook het verhaal bedacht) niet in.

De begintitels van Last Tango gaan vergezeld van twee werken van de schilder Francis Bacon. Deze schilder stond bekend om zijn expressie van wanhoop en agressie in verwrongen hompen mensenlichaam. Dit resoneert met het personage Paul (Brando) die de zelfmoord van zijn vrouw verwerkt. We zien hem, en in mindere mate Jeanne (Schneider), gefileerd worden tot hun donkerste, diepste binnenkant buiten zit. Dit gebeurt overigens alleen voor de kijker. De hoofdpersonages kennen misschien alle duistere hoekjes van elkaars lichaam, maar (tot het slot) niet eens elkaars naam.

Niet dat het helpt elkaars naam te kennen, trouwens. In een tweede lijn van het plot probeert jeugdvriend Tom, een wat aanstellerige jonge filmer, een portret te maken van Jeanne. Opmerkelijk is dat elke keer als er iets plaatsvindt dat werkelijk het filmen waard is, hij zijn crew wegstuurt, of de camera uitzet.

Sterk in Last Tango is het kleurgebruik. Oranje (een echte Bacon-kleur) overheerst, later indigoblauw. Dezelfde kleuren vielen me een paar weken geleden op in een andere film: The Sheltering Sky (1990). Bertolucci verfilmde hiervoor het boek van Paul Bowles. Debra Winger en John Malkovich zijn gewaagd aan elkaar in de hoofdrollen van Kit en Port Moresby, een koppel dat -met een vriend- op reis gaat naar Noord-Afrika.

Het overweldigende woestijnlandschap in The Sheltering Sky is, net als het werk van Bacon in Last Tango, de visuele tegenhanger van de ontwikkeling die de personages doormaken. Het thema van deze film is vrijwel hetzelfde, al treffen we nu een koppel dat al een tijdje getrouwd is. Zelfs de tweede man die verliefd is op het vrouwelijke hoofdpersonage ontbreekt niet. Ook hier bungelt hij er maar een beetje bij.

Het melancholieke thema van de muziek wordt in eindeloos veel variaties herhaald, zowel in Last Tango als in The Sheltering Sky. Sakamoto’s Sheltering Sky-thema klinkt groter, bombastischer, maar de strijkers moeten dan ook concurreren met de wijdhoek gefilmde landschappen van de Sahara. Gato Barbieri laat zijn saxofoon in Last Tango vooral intiem klinken, tot de finale waarin de tango losbarst. Dan vliegt hij scheurend uit de bocht, net als de dronken personages.

Ik herinner me dat ik in 1990, toen ik The Sheltering Sky voor het eerst zag, het slotnummer niet begreep. Een vrolijk, huppelend wijsje van Charles Trenet: Je chante. De trieste tekst over een eenzame, zwervende geest las ik pas later.

Hiermee kom ik bij de laatste overeenkomst tussen beide films. Zonder dat ik al teveel wil verklappen, veroorzaakt de dood van het ene personage een bevrijding van het andere. Of die vrijheid een verworvenheid is, is nog maar de vraag. In The Sheltering Sky gebeurt dit op driekwart van de film, waardoor het gegeven meer uitgewerkt kan worden. Voor het eerst ervoer ik de keus voor Je chante niet als een stijlbreuk, maar als een weergave van de dubbele gevoelens van het overlevende personage, dat eindelijk alleen durft te zijn.

Van beide films een clip. Van de scène uit Last Tango wordt gezegd dat Brando over zijn eigen jeugd vertelt. Hij hield ervan om te improviseren op de set, waarschijnlijk ook omdat hij (vanwege leesblindheid) moeite had met zijn teksten leren.


zaterdag, januari 19, 2008

Bad of douche? (door Ingrid)

Zoals er katten- of hondenmensen zijn, zijn er bad- of douchemensen. Natuurlijk zijn er mensen die van allebei houden, maar de meesten hebben wel een voorkeur.

Zelf ben ik een echt baddermens. Languit in een warm bad, geurende olie erin en weken. Soms met een boekje, of met een maskertje, maar meestal alleen met mijn eigen gedachten.

Natuurlijk, soms vind ik douchen ook lekker. Vooral in de zomer, of na het sporten. Scrubben, soppen, afspoelen. Het gaat snel en je voelt je tintelend fris. Maar die enorme douchekop recht boven mijn hoofd, of waterstralen midden in mijn gezicht, nee. Dat gaat mij te ver. Ik sta in bad en spoel me af, daar is het mee gezegd. Dus echt douchen is dit niet. Niet dat ik een keus heb. In onze badkamer is alleen een bad, onder een schuin dak. Dus ik kan ook niet meer dan me afspoelen.

Mijn lief is een douchemens.
In het vakantiehuis dat we de laatste twee zomers huurden, was een douchekop formaat landmijn, waar hij zuchtend van genoegen recht onder ging staan. Binnen een straal (letterlijk) van drie meter was alles nat. Ik gunde het hem van harte, hij moet de rest van het jaar thuis badderen. Gelukkig was er ook een kleine handdouche. Voor mij.

Zou het er iets mee te maken hebben of je ochtend- of avondmens bent? Gokje: badmensen zijn avondmensen, douchemensen zijn ochtendmensen (of in ieder geval: erg drukke mensen die gedwongen ochtendmens dan wel douchemens zijn geworden).

Hoe zit dat bij jullie?

Terugzingen

Deze week werd de auto van Leeuwarder Courant-journalist Asing Walthaus vernield. Een boze kunstenaar/filmmaker/dichter wiens werk ooit door Walthaus negatief besproken is? Het enige positieve aan de hele actie was dat zijn log weer meer bezoekers trok en dat is terecht, want Walthaus vindt af en toe merkwaardige dingen.
Zoals dit YouTube-filmpje met Jeroen Offerman die 'Stairway to heaven' achterstevoren zingt en daarvan een filmpje maakt, vervolgens het filmpje weer achterstevoren liet draaien en dan krijg je dit:

Maar in clips is al vaker met dit principe gewerkt. Kijk bijvoorbeeld naar deze clip:

En ook deze clip van de Nederlandse groep Johan vind ik intrigerend. Er klopt iets niet, maar hoe en wat? Je blijft kijken.

vrijdag, januari 18, 2008

Er is altijd een kabouterhubo bij u in de buurt


Kom nu naar de Kabouterhubo voor al uw doe-het-zelfmaterialen. Deze week hebben wij twee bijzondere aanbiedingen voor u!

Heeft u last van lekkage? Kit dan de hoed van uw paddestoel dicht met Antiaquakit. Nu bij aankoop van drie flacons één gratis als u tenminste vier flacons afneemt. Geen 6,98 BN maar alleen deze week: 4,98 BN!

Zien uw witte stippen er grauw en vaal uit, fris ze dan op met Whitedotvarnish Extra. 2,98 BN per blik. Nu ook in azuurblauw en karmijnrood.

Of u nou koopt of sloopt of schuurt of huurt
er is altijd een kabouterhubo bij u in de buurt!

Gastschrijvers gezocht

Goed. Morgenochtend vroeg vertrek ik, dus vanaf dan hoop ik dat jullie het blog vullen. Het inloggen moet een beetje cryptisch, helaas. Maar voor de trouwe blogbezoekers is het een makkie.

De accountnaam is info@janpaulschutten.nl. Het wachtwoord is de naam van mijn favoriete hond, gevolgd door de titel van mijn laatste boek - alles in kleine letters. Stel dat mijn hond Bezem heet en mijn laatste boek 'Papieren Museum 3', dan is het wachtwoord dus bezempapierenmuseum3.

Morgen mis ik helaas ook een nieuw hoogtepunt: naar alle waarschijnlijkheid komt 's avonds de 75.000e bezoeker van dit blog virtueel langs. Sorry 75.000e bezoeker dat ik u niet kan trakteren op een digitaal kopje koffie en een stukje taart.

Gewicht (door Jacobus Kervel)

De derde week van januari is meestal het moment dat de meeste mensen hun goede voornemens om af te vallen laten varen. Daarom een keer geen bijdrage over eten, maar over afvallen. Er wordt namelijk zoveel flauwekul over geschreven...

  • Allereerst, januari is niet de beste maand om af te vallen. In de winter zijn we automatisch iets waarder dan in de zomer. Zo heeft de natuur dat nu eenmaal geregeld.
  • Alle diëten die gebaseerd zijn op minder eten en meer bewegen werken. Van Bakker tot Montignac en Atkins. Het enige dat telt is dat je meer verbrandt dan opslaat. Bij die laatste twee zit overigens wel een gevaar, omdat ze te veel vet aanraden.
  • Het probleem van dit soort strenge diëten is dat je ze vol moet houden. Ga je weer over op je oude voedingspatroon, dan word je zelfs nog iets zwaarder dan je was. Ook dat heeft de natuur zo geregeld.
  • Theorieën over vetten en koolhydraten die niet gecombineerd mogen worden, koolhydraten die je 's avonds niet mag nemen omdat je ze niet meer verbrandt of verhalen over het feit dat koolhydraten slechter zijn dan vet zijn nooit wetenschappelijk bewezen. Integendeel. Ze kloppen gewoon niet.
  • Er bestaat geen enkel wondermiddel. Zie je een pot met wonderpillen? Een boek met als titel 'meer eten en toch afvallen'? Lekker laten liggen. Die 'zweetkleding' die je op de televisie ziet helpt voor nog geen 0.00000 procent.
  • Elke methode die op korte termijn voor flink gewichtsverlies zorgt is contraproductief.

donderdag, januari 17, 2008

Het mysterie van het telefoonsnoer

Onderzoekers aan de univesiteit van Heidelberg hebben eindelijk een groot mysterie opgelost. Hoe komt het toch dat een telefoonsnoer zo hinderlijk in elkaar draait? (En dan is het snoer op de foto links nog lang niet zo erg als een spiraalsnoer.)

Na veel theorieën die nergens op uit draaiden, bleek alleen een camera uitkomst te bieden. Er zijn verschillende oorzaken, maar de belangrijkste is dat de beller de telefoon met de schrijfhand oppakt. Daarbij draait het snoer al 180 graden. Vervolgens moet de beller regelmatig wat opschrijven (of hij wisselt om een andere reden van hand) en voilà, weer 180 graden erbij.

Het mysterie dat de mensheid al zo lang plaagde is eindelijk opgelost. We hebben er alleen weinig meer aan. Verreweg de meeste telefoons zijn draadloos.

woensdag, januari 16, 2008

Volgende week



Volgende week ben ik hier. Al zal het er dan niet zo mooi uitzien als op dit plaatje. Ze voorspellen temperaturen van rond de tien graden en regen. Er zijn van die tekenfilms waar je een wolkje met regen met de hoofdpersoon ziet meebewegen; dat heb ik met dooiaanvallen. Zelfs vriezers begeven het spontaan als ik in de buurt ben. Sterker nog, toen ik ooit ópperde dat ik wel eens naar Groenland wilde gaan, begon het ijs daar zo spontaan te dooien, dat je via de noordpool van de Atlantische oceaan naar de Pacifische kon varen. Ik bedoel maar.

Het betekent ook dat ik die week niet of nauwelijks zal bloggen. Wel zal ik de code geven van dit blog, zodat eenieder met blogaspiraties die aspiraties naar hartelust kan botvieren. Je kunt dus alvast nadenken over een onderwerp...

dinsdag, januari 15, 2008

Kopregelverzinwedstrijd


De eerste kopregelverzinwedstrijd van dit jaar. Hij is best lastig, maar het is wel een leuke foto, vind ik. En de fotograaf zei dat de kikker het leuk vindt om te poseren. Dat geloven we dan maar. Want er is een hele serie van, ook met ander speelgoed.

* Kikker geeft geld erfenis Max Velthuijs vooral uit aan drank en snelle motoren.
* Geen prins op een wit paard? Dan maar een kikker op een motor.
* 'Met volle snelheid op de autobahn en dan je bek open doen. Een betere manier om vliegen te vangen is er niet,' aldus Kermit.

maandag, januari 14, 2008

45 miljoen

Vandaag is bekend geworden dat er in 2007 ongeveer 45 miljoen boeken verkocht zijn. Een record. Fijn en goed nieuws. Maar ergens is het ook ronduit stuitend. Want het betekent dat er iets minder dan drie exemplaren per Nederlander zijn gekocht. En dat geeft aan hoeveel mensen er totaal geen boeken kopen. Ga maar na hoeveel boeken de gemiddelde lezer van dit weblog jaarlijks leest en koopt (De echte lezers natuurlijk, niet de pippilangkousgoogelaars. NIPO-onderzoek heeft aangetoond dat de gemiddelde lezer van dit weblog tussen de acht en de tachtig jaar oud is, een IQ van rond de 140 heeft, een uitstekende smaak heeft, niet van vuurwerk houdt en een bloedhekel aan de Volkskrant heeft).

Een klein groepje mensen koopt dus heel veel en een enórme groep koopt niets. Want wie leest, koopt veel meer dan drie boeken per jaar.

zondag, januari 13, 2008

En wel hierom

Gisteren was er weer iemand op televisie die het zei: 'De rijken worden alsmaar rijker en de armen worden alsmaar armer.' Het is een enorm cliché. Maar in tegenstelling tot de meeste andere clichés ('De winters zijn tegenwoordig geen echte winters meer', 'Tja, het heerst hè, iedereen is verkouden', 'Twintig zenders en niets op televisie') is dit cliché complete flauwekul. En wel hierom.

Laten we voor het gemak eens bij de armen beginnen.

De allerarmsten op aarde hebben helemaal niets. Het zijn vluchtelingen uit arme gebieden. Vroeger waren er ook mensen die helemaal niets hadden. Die zijn er altijd geweest. En ze zijn dus niet armer geworden. Sterker nog, nu heb je tenminste nog internationale media-aandacht en andere hulporganisaties. Dus de armsten hebben tegenwoordig een grotere overlevingskans dan toen. In Nederland dan? Ik ben liever de armste Nederlander anno 2008, dan anno 1988, 1968, 1928 of nog verder daarvoor.

En dan de rijken. Puissant rijke mensen zijn er al sinds de beschaving. Bijna elke cultuur heeft ze gehad. Moeten we de rijkdom van de farao's vergelijken met dat van Bill Gates? Of de Romeinse keizers met de Sultan van Brunei? Absoluut gezien zijn Bill en Sul inderdaad rijker. Maar relatief gezien gaat die vlieger totaal niet op. Bovendien geven mensen als Bill Gates kapitalen weg aan goede doelen. Dat was vroeger minder gebruikelijk.

Kortom. De armen worden niet armer. En de rijken worden niet rijker. Er zijn alleen meer rijken. En meer armen. En meer mensen daartussen. Het moet dus zijn: 'De rijken worden alsmaar tálrijker. Net als de armen.'

donderdag, januari 10, 2008

Graaf Thee (door Jacobus Kervel)


Zo kan het gaan. Maak je als politicus een prachtige carrière. Zorg je dat je land een veel rechtvaardiger kiesstelsel krijgt. Schaf je de slavernij af in je land. En het enige waar je door je nageslacht door herinnerd wordt is een kopje thee. Dat overkwam Graaf Charles Grey, de 'earl' van de thee met dezelfde achternaam.

Hij had het overigens slechter kunnen treffen, want juist deze thee wordt veel gedronken door helden in romans en films. En het is bovendien zijn eigen schuld, want hij heeft de thee zelf populair gemaakt. Hij kreeg de thee ooit als diplomatiek geschenk en gaf zijn theeleverancier, Robert Jackson van Jacksons of Piccadilly, meteen het recept door: zwarte thee, geparfumeerd met bergamotolie. Het woord 'geparfumeerd' is hier niet eens zo gek gekozen, want voor die tijd was de olie vooral bekend als grondstof voor de oorspronkelijke Eau de Cologne. De vrucht van de bergamot (een soort zure sinaasappel) was vooral in trek vanwege de heerlijke geur die ervan af kwam.

De thee is vooral zo bijzonder vanwege het heerlijke aroma - dat overigens meteen verdwijnt als je er een druppel melk in doet. Met een dichtgeknepen neus proef je geen verschil tussen gewone thee en die van de beroemde graaf.

woensdag, januari 09, 2008

Elke dag kerst

Bij de meeste mensen zijn de kerstdecoraties alweer zorgvuldig opgeborgen. Over ruim elf maanden mogen ze weer. Maar de Brit Andy Park denkt daar anders over. Hij houdt ze nog even. Dat doet hij namelijk al vijftien jaar. Voor hem is het elke dag Kerst. En bij die versiering blijft het niet, hij víért het ook echt. Elke dag opnieuw.

Iedere dag koopt hij cadeautjes voor zichzelf die hij de volgende dag openmaakt. En iedere dag begint hij de dag met - Engelse kerstraditie - een glaasje sherry. Dan werkt hij een paar uur (Andy is elektricien) en vervolgens maakt hij zich klaar voor het uitgebreide kerstdiner, onderbroken door de toespraak van The Queen op video.

Zijn vrouw hield het uiteraard niet bij hem uit. Maar eenzaam is Andy zeker niet. Er zijn genoeg mensen die geregeld bij hem op bezoek willen komen en bijvoorbeeld op 23 april, 18 augustus of 31 december Kerst vieren.

Het grote voordeel is dat hij bijna elk jaar wel een witte Kerst heeft. Ik ben alleen benieuwd wat Andy met Pasen doet. En ik ben benieuwd of hij So this is Christmas van John Lennon nog wel trekt.

Borne to be Alive (door Herbert Snoekhuis)



Born to be Alive, wie is er niet groot mee geworden? Het nummer is bekender dan de maker, Patrick Hernandez. Hernandez is een Fransman met een Spaanse vader en een moeder die half Oostenrijks en half Italiaans is. Misschien is dat wel de verklaring dat het nummer zo'n planetaire hit werd. Het is een van de grootste discosuccessen ooit. Het werd zelfs zo'n enorm succes dat het karakter van de voorheen zo sympathieke Fransman er spontaan door veranderde. Meneer Hernandez wenste zich voortaan alleen nog per limousine te vervoeren en maakte in televisieshows met iedereen ruzie. Voor en achter de camera.

Het nummer is met de Belgische producer Jean van Loo opgenomen in Waterloo, tegelijk met zes andere nummers. Maar geen van die nummers werd een hit. Ze werden zijn 'Waterloo'. Hernandez bleef het daarna proberen, ook met andere prodcers. Maar van Born to be Alive zijn tientallen keren meer verkocht van alle andere nummers bij elkaar.

Moeten we daarom medelijden met hem hebben? Nee. Hernandez kan er nog steeds goed van leven. Er zijn in totaal 25 miljoen singles van het nummer verkocht. En jaarlijks gaat het nummer nog steeds honderdduizenden keren in de een of andere versie over de toonbank.

Waarschijnlijk stond zijn ego hem in de weg. Had hij dat ego niet gehad, dan had hij nog een leuk wapenfeitje op zijn cv kunnen zetten. Voor de promotietour was namelijk een piepjonge Madonna Louise Ciccone uitgezocht als achtergronddanseres. Maar het boterde van begin af aan niet tussen de twee. 'Jij zult het nog ver schoppen, met die houding,' schijnt Hernandez gezegd te hebben. Het bleken profetische woorden. Madonna ging haar eigen weg en verdient maandelijks meer dan Hernandez in zijn hele leven.

Let bij het clipje trouwens op de wandelstok. Die spaarde hij. Hernandez had er een paar honderd en trad er altijd mee op. In de jaren negentig gaf hij de stok de schuld van zijn mislukking en deed hij zijn complete collectie van de hand.

dinsdag, januari 08, 2008

De automatische eend (door Miebeth Zalfjes)

De wetenschap heeft veel zinloze uitvindingen gecreëerd. Een van de meesters op dit gebied is Jacques de Vaucanson. Hij is namelijk de uitvinder van de automatische eend. Ja, echt waar. En het is een meesterwerk. Zeker als je bedenkt dat deze eend in 1739 is gebouwd. Tijdgenoot Goethe vond 't het mooiste apparaat dat er ooit gebouwd was. En terecht.

Wat kon deze automatische eend? Niet zo veel als een echte eend. Zo kon hij niet vliegen en zwemmen, niet lopen en niet kwaken. Wel kon hij met zijn vleugels klapperen. En hij had veel van de mimiek van een echte eend. Bovendien zag hij er behoorlijk realistisch uit. Maar hij kon nóg iets belangrijks. De eend kon eten en drinken. Hij had een eigen metabolisme en hij kon dus ook poepen. Er zat een 'digestief raderwerk' in het apparaat. Je 'voerde' het dier met water en voedsel, wachtte een tijdje tot het mechanisme zijn werk had gedaan, en zag na enig geduld niet van echt te onderscheiden eendepoep uit het ding komen.

De Vaucanson bedacht nog veel meer apparaten, zoals een automatische fluitspelende herder. Het waren mooie en en succesvolle uitvindingen. Maar geen van deze apparaten sloeg zo in als deze eend...

maandag, januari 07, 2008

Nog een keer vuurwerk

Nog een keer over vuurwerkoverlast en dan hou ik er over op. Beloofd. Maar ik probeer al een week een pakketje op de bus te doen (het gesigneerde exemplaar van Kinderen van Amsterdam voor Annelies), maar dat kan niet omdat de brievenbussen nog steeds beveiligd zijn tegen rotjes. Terecht overigens, want gisteren werd er bij mij in de straat nog de hele dag geknald.

Het lijkt erop dat er nu voor het eerst een serieuze discussie op gang is gekomen. Op de krantenredacties hebben ze dit blog goed gelezen en er is veel over geschreven. Uit een poll bleek bovendien dat een meerderheid van de bevolking het met mij eens is. Bovendien zijn er nu initiatieven van enkele politici die het vuurwerk aan banden moeten leggen. Helaas alleen nog van Groen Links, maar misschien sluiten kamerleden van grotere partijen zich daarbij aan.

Het enige probleem is dat de Kamer nu op kerstreces is. En tegen de tijd dat ze weer terug zijn houdt niemand zich nog met vuurwerkoverlast bezig. Dat is extra vervelend, want ik heb eens op de kalender gekeken en wat blijkt: ook de komende jaren zal het kerstreces weer zo om en nabij kerst en oud & nieuw vallen. Zo verandert er dus nooit wat...

zaterdag, januari 05, 2008

Goede voornemens


Vanaf mijn twaalfde maak ik goede voornemens. Om precies te zijn sinds het begin van de middelbare school. 'Als ik nu alles goed bij hou, goed oplet in de klas en elke dag gedisciplineerd mijn huiswerk maak, dan hoef ik nooit te stressen voor een proefwerk.' En dat zes jaar lang, elk jaar opnieuw. Maar elk jaar ging het vanaf de eerste middag al meteen mis. Dus wérd het stressen bij elk proefwerk en daalden langzaam mijn cijfers in de loop van het jaar richting de gemiddelde temperatuur voor Stockholm in februari. Ik heb nog nooit een paasrapport gehad met minder dan zes cijfers rond of onder de vijf. Maar ik heb het gelukkig altijd wel gehaald. Met een naar boven afgerond minimumrapport.

Bij het studeren ging het ongeveer net zo. Met als gevolg dat ik zelfs nu nog een paar keer per week (zonder overdrijven!) droom dat ik niet ben afgestudeerd en de volgende dag een belangrijk tentamen heb. Dat gaat nooit meer over. Van geen enkele van de goede voornemens die ik ooit heb gemaakt heb ik er een weten vol te houden.

Te weinig zelfdiscipline dus. Het gekke is dat je voor het schrijven ook flink wat zelfdiscipline nodig hebt. Maar dat ging gek genoeg altijd goed. Daar zijn bovendien ook deadlines voor. Maar dit jaar is het anders dan vroeger. Tot vorige maand werkte ik nog twee dagen per week bij een raclamebureau. Aan het eind van de maand kreeg ik dan weer veilig wat geld overgemaakt. Daar moet ik nu zelf voor zorgen. Bovendien zijn de deadlines voor het komende jaar zo strak, dat ik elke dag wel gedisciplineerd, lang en goed moet werken.

Voor dit jaar had ik dan ook als voornemen om elke dag gediciplineerd, lang en goed te werken. En dat gaat al een paar dagen goed. Maar dat moet ook wel, want het mes stat al zo dicht op de keel dat het bij de minste verslapping al een beetje begint te prikken.

donderdag, januari 03, 2008

Filmen

Vandaag ga ik opnieuw filmen. Dit keer voor Kidsweek (erg leuk! Kinderen van Amsterdam krijgt sowieso wat meer aandacht dan in de afgelopen weken, vandaag staat er als het goed is ook een recensie in Het Parool). De vorige filmdag was het ook al akelig koud, maar het schijnt vandaag als min tien aan te gaan voelen. Normaal kan ik daar prima tegen, maar als je filmt dan sta je heel lang stil. En dat is killing. Ik vrees dat ik er als een michelinmannetje uit zal zien. Zo voel ik me trouwens ook een beetje, na de feestdagen.

woensdag, januari 02, 2008

Traditie

Stel nou dat het vuurwerk pas vorig jaar zou zijn uitgevonden. Tot die tijd hadden we nog nooit van rotjes, vuurpijlen en miljoenklappers gehoord. En iemand bedacht ´hé, laten we eens iets leuks doen met dat vuurwerk rond oud & nieuw´. En iedereen vond het een goed plan. En oud & nieuw verliep zoals de afgelopen tientallen jaren. Dus...

  • Met honderden gewonden (van wie tientallen zwaargewonden) en zelfs een dode hier en daar.
  • Met honderden branden die voor miljoenen aan schade aanrichten.
  • Met veel vuurwerkoverlast weken voor en na oudejaarsavond.
  • Met vele vele duizenden huisdieren die dagenlang bang zijn.
  • Met duizenden longpatiënten die een dag lang moeilijk kunnen ademen.
  • Met een enorme berg aan milieuonvriendelijk afval op straat.

Het zou direct voor het jaar daarop verboden worden. En niemand zou dat gek vinden.

Maar als je het nu zou verbieden, dan staat de wereld op zijn kop. Want het is traditie. En het is zo leuk. Maar is het wel zo leuk? En moet je een bepaalde traditie wel in stand houden als die niet meer van deze tijd is?

Ik ben gek op siervuurwerk. Het hoeft van mij ook niet verboden te worden. Maar verbied het alleen aan particulieren en laat het voortaan aan professionals op (dorps)pleinen over. Scheelt een heleboel ellende.

dinsdag, januari 01, 2008

Hallo 2008!

Ik wens alle lezers van dit blog, hun familie, hun vrienden, hun kennissen, huisdieren, buren, krantenbezorgers, daklozenkrantverkopers, psychiaters, groentespecialisten, rijwielherstellers, binnenhuisarchitecten, oude aardrijkskunde docenten, heimelijke liefdes, personal coaches, kledingadviseurs, visagisten, favoriete actrices, loodgieters, pedicures, manueel therapeuten, vlieginstructeurs en financial planners een schitterend 2008!