zondag, november 25, 2007

Weekendcolumn: de ultieme kater

Er is een aflevering van Cheers waarin Cliff voor het eerst (en voor het laatst) een beeldschone vrouw versiert. ´I´ve got myself a fox!´ roept hij verbijsterd. Zo voelde ik mij aan het begin van mijn studententijd, toen een erg mooie medestudente duidelijk liet merken dat ze van mij gecharmeerd was. Ik voelde mij in die tijd een soort Cliff, dus dat zinnetje spookte voortdurend door mijn hoofd.

Zij zou die vrijdag bij mij komen eten. De donderdag ervoor was ik redelijk uitzinnig van vreugde. Iets te uitzinnig, vrees ik. We hadden een feest in het K-sjot, een Utrechtse werfkelder aan de Oudegracht. En ik denk dat het een combinatie van de hoeveelheid bier was die ik daar dronk en het feit dat niemand daar de tapleidingen ooit schoonmaakte. Maar de volgende dag had ik de Moeder Aller Katers. Zo´n kater waarbij je te moe bent om te slapen en te rusteloos om langer dan vijf seconden in dezelfde houding te liggen. Ik voelde me als een junk met afkickverschijnselen en een rostblok in zijn hoofd. Het enige wat ik die dag nog kon doen was op de bank liggen. Zo nu en dan stond ik op om het cassettebandje met Motownmuziek om te draaien en te spelen. Nog steeds als ik The Supremes, Smokey Robinson of Marvin Gaye hoor, dan denk ik aan die dag.

Natuurlijk had ik moeten afbellen. Maar ik deed het helaas niet. Ik kon die avond geen zinnig woord uitbrengen. Ik kon geen hap door mijn keel krijgen - dat werd daarna een akelige traditie, die inmiddels godzijdank over is. En ik dácht dat ik alles verpest had.

En omdat ik dácht dat ik alles verpest had durfde ik haar de maandag daarna nauwelijks meer onder ogen te komen. In werkelijkheid had ik nog niets verpest, maar het werd zo een self fulfilling prophecy. Het is daarna nooit meer goed gekomen.

Nou ja. Met mij wel, zoals jullie begrijpen. En met haar ook, neem ik aan. Maar met óns niet.

Volgende week: waar komt het QWERTY toetsenbord vandaan?

Geen opmerkingen: