zaterdag, november 24, 2007

Thomas de Veen over Rufus Wainwright

Afgelopen dinsdag zag ik een van de beste concerten ooit. Rufus Wainwright in de Heineken Music Hall. Eén groot feest. Nou zou ik daar natuurlijk zelf een verslag van hebben kunnen schrijven. Maar wat nou als toevallig ook Thomas de Veen in ons gezelschap was. Thomas de Veen, die steengoede boekrecensies en interviews schrijft. Onder andere voor de Lemniscaatkrant, Kidsweek, Lezen en nog veel meer. En als je boeken kunt recenseren, dan kun je ook concerten recenseren lijkt me. Daarom heb ik hem gevraagd om als gastblogger dit concert te bespreken. Ik ben blij met met mijn keus.

Rufus

Alles aan Rufus Wainwright is mooi. Zijn haren, allemaal, zijn zachte gezicht, zijn slanke armpjes, zijn mond, met zijn schalkse meisjeslach, zijn droevige ogen, zijn gladde benen, zijn sierlijke schrijden, zijn romige stem – vooral zijn stem. Die stem liet hij dinsdag door de grote Heineken Music Hall stromen, hij bedwelmde het publiek met zijn liedjes, die warm en vol aanvoelden, warm en vol als kersensaus over ambachtelijk roomijs. Mooi was de muziek, groots en bombastisch en toch ook kraakhelder, met gezwollen trompetuithalen, met een gitaar die klanken voortbracht die ik nooit eerder hoorde, met klingetinkeltjes, van virtuoze orkestleden in kostuums die volgehangen waren met glimmende broches. Zijn decor, ook dat was mooi, het was groots, het was New York – er hing een discobal die lichtsterren door de gigantische zaal schoot, bij het nummer ‘Release the Stars’…

Oké, tot zover de beschrijving van Rufus’ concert als een soort nichterige kitschshow, tot zover mijn beschrijving van Rufus alsof ik verliefd op hem ben. Maar het is moeilijk om het concert van Rufus Wainwright niet te beschrijven als een bombastisch Broadwayspektakel, met een ster die zich als een diva in de schijnwerpers stelde – zo’n concert was het namelijk wel.

Normaal gesproken kan ik daar niet zo goed tegen, onder meer omdat ik meer voor mooie vrouwen voel dan voor mooie mannen. Normaal gesproken moet ik niet zo veel hebben van mannen die zich als een diva gedragen, laat staan mannen die zich als een diva verkleden. Maar nu was dat overdadig vertoon niet overdadig, het was gepast en geweldig, want het was niet aanstellerig, niet nichterig, het was oprecht, het was Rufus.

Rufus Wainwright is bombast en daar iets niets gemaakts aan. Met zijn stem en persoonlijkheid kan hij niet anders dan de muziek maken die hij maakt, kan hij niet anders dan een divashow neerzetten, omdat hij een diva is die in een show leeft. Dus het klopte dinsdag, de muziek met de stem met de discobal met de nichterige grapjes (over het Frans: hij haalde mannelijk en vrouwelijk steeds door elkaar, van geslachtsverwarring had hij wel vaker last). Het was weldadig, het was een concert waarna je moest uitademen en achteroverleunen, omdat je net urenlang – het duurde heel erg lang, gelukkig – roomijs met kersensaus had zitten beluisteren. Het was heerlijk.

En dat Rufus een erg knappe man is, zie ik ook wel.

11 opmerkingen:

bibi zei

Wow, wou dat ik erbij was geweest. En wat heb je dat waanzinnig goed opgeschreven. Dat kun je dus ook al.

Ingrid zei

Mooi beschreven! Dank, Thomas.

Edward zei

Thomas, heeeeeeeeeeeeeeel goed opgeschreven. Het was een avond waaraan niets niet goed was. Evenals bij de recensie over de avond.

ted zei

Dat je goed schrijven kunt, wist ik al, Thomas, maar dat je ook goed nichterig kunt schrijven, is helemaal nieuw voor me.

coen zei

Met excuses dat ik dit feestje kom bederven: waarom schrijven heteroseksuelen altijd expliciet op dat ze meer op vrouwen vallen als ze iets positiefs zeggen of schrijven over een homoseksueel?

Edward zei

In dit geval omdat dat de overrompelende indruk die Rufus maakte extra extra weergeeft!

Thomas zei

@ Coen: Ik vraag me ten zeerste af of 'ze' dat altijd doen, dus daar ga ik niet op in. En het lijkt me duidelijk genoeg waarom ik het in dit stukje schrijf.

@ de rest: Dank!

coen zei

@ Thomas: ja dat doen 'ze' altijd, daarom valt het me ook op. In dit positieve stukje (over een door mij bewonderde artiest) is het niet noodzakelijk te vermelden, tenzij de boodschap is: als zelfs ik als hetero kan genieten van zoveel nichterigs, dan kan de voorstelling niet nichterig zijn.

Jan Paul zei

Als Rufus voor je staat te zingen word je bijna even homo als je dat niet bent.

Je vindt zelfs zijn halve ´drag-act´ geweldig, terwijl je daar normaal totaal niet van houdt.

Je houdt ineens van glitters en kitsch. Van diva´s, discoballen en broches.

Dat maakt het optreden extra bijzonder. Dat geldt voor homo´s die normaal gesproken niet van drag en kitsch houden. En zeker ook voor hetero´s.

Ik had precies hetzelfde als Thomas. En omdat niet iedere lezer van dit blog Thomas zal kennen, is het goed dat hij er bij heeft gezet dat hij op vrouwen valt.

Thomas zei

Dank je, Jan Paul, dat is wat ik bedoel - en ik hield daar dus ineens van, dinsdagavond, van glitterkitschdivaetc., omdat het nu allemaal puur en oprecht Rufus is, niet gemaakt, niet nep.

Ten slotte heb ik genoeg recensies van Rufus' concert gelezen waaruit de seksuele geaardheid van de recensenten niet naar voren komt - expliciet noch impliciet.

coen zei

En dat is precies wat ik bedoel! Als ik bij elk boek erbij zet dat ik als homoseksueel toch erg van de heteroseksuele karakters heb genoten dan zou dat (terecht) erg vreemd worden gevonden. (Ik heb het wel eens in een recensie gedaan uit recalcitrantie.)
Andersom is het blijkbaar niet vreemd. Dat onderscheid is raar.