vrijdag, september 14, 2007

Jacobus Kervel over: de pizza

Een Schotse pizzabakker maakte eens een pizza van 3700 euro. Er zat onder andere in Dom Perignon gemarineerde kaviaar en in Louis XIII cognac gemarineerde kreeft in. En, om de prijs nog een beetje geloofwaardig te maken, schaafsel van eetbaar goud. Zonde van elk afzonderlijk ingrediënt. Want deze pizza zal een stuk minder lekker zijn geweest dan een échte Napolitaanse pizza. Want de Napolitanen, de uitvinders van de pizza, weten wél hoe het moet. Een echte pizza, daar doe je geen gekke dingen op. Daar stop je gewone ingrediënten en liefde in. Dán krijg je een pizza die echt goud waard is. Een pizza die je gerust aan elke koning op aarde kunt voorschotelen.

Zo is de beroemdste pizza zo´n honderdtwintig jaar geleden vernoemd naar een koningin. Zij was op bezoek in Napels en zag overal van die platte ronde schijven die er zo lekker uit zagen. De koningin wilde er ook wel eens een proeven. Als de wiedeweerga werd Don Rafaele Esposito opgetrommeld. Hij was verreweg de beste pizzabakker van de stad. Dus van Italië. En dus van de wereld. Esposito bakte drie pizza´s die de koningin alledrie proefde. Haar favoriet was een pizza met tomaat, mozzarella en basilicum. Rood, wit en groen. Precies de kleuren van de Italiaanse vlag. En zo werd die pizza voortaan naar haar vernoemd: de pizza Margherita.

De pizza is dus van iedereen. Van het volk en van de vorsten. Daarom hoort de pizza tot het populairste voedsel op aarde. Als je alle pizza´s die jaarlijks wereldwijd gegeten worden op de grond zou leggen, dan zou Nederland veel te klein zijn. Ze zijn er in vele soorten en maten. Van die sponzige vette Amerikaanse tot en met de knapperige dunne Italiaanse. Maar ze zijn allemaal afgeleid van de echte Napolitaanse pizza. Stel je eens voor dat de Napolitanen patent hadden kunnen aanvragen op hun gerecht. En dat ze een cent per pizza zouden krijgen. Napels zou dan niet meer een van de armste, maar een van de rijkste steden op aarde zijn.

6 opmerkingen:

ted zei

In andere landen heb je ook deegbodems waar iets op wordt gebakken, maar vaak gaat het dan om maar één of twee variëteiten. In Duitsland at ik laatst - ik ben vergeten hoe het heette - een zeer knapperige rechthoekige dun gebakken schijf met daarop spek, ui en kaas. Die kon je ook krigen zónder spek. Lekker, best wel, maar saaier dan een pizza met allemaal verschillende dingetjes erop.
Raar eigenlijk dat er geen Nederlandse versie is van de pizza - nee, de pannenkoek is iets héél anders. Wat zou er óp moeten als er een Nederlandse pizza bestond?

Jacobus Kervel zei

Goudse kaas, verse spinazie en hollandse garnalen.

Ingrid zei

Oei, dat klinkt lekker!

Volgens mij heb je Reibkuchen gegeten, Ted.

Jacobus Kervel zei

Of Flammkuchen.

Jan Paul zei

Echt Nederlands? Edammer kaas, Zeeuwse mosselen, Limburgse asperges en Haagse hopjes.

ted zei

Nee, het was niet Reibkuchen en ook niet Klamm kuchen. Het was iets als Spatze(l), of zoiets. Wat ik óók heb gegeten, en dat lijkt dan weer op "Reib"kuchen is pasta die bestaat uit een klomp deeg die boven kokend water wordt geraspt en dan krijg je dus Duitse pastasliertjes. Of heten die sliertjes "Spatze"? Ik weet het niet meer.

Hollandse garnaaltjes met kaas? Mosselen met hopjes?
- Ik vind eigenlijk wel dat men onderhand eens zou moeten beginnen aan een Nederlandse deegbodem belegd met spulletjes. Ik zou het wel eens willen uitproberen met venkel, courgette, wortel en witvis. Met of zonder tomaten.