zondag, september 30, 2007

Opening van zaken

Wat Paul kan, kan Jan Paul ook.


Enkele weken geleden kon ik jullie met trots en vreugde vertellen dat ik bij de AIVD was langs geweest. In het landsbelang kon ik daar toen niet al te veel over vertellen. Maar inmiddels zijn we zo ver dat ik opening van zaken kan geven.

Vanaf 3 oktober komt de AIVD met een vernieuwde website, die tijdelijk in het teken zal staan van de kinderboekenweek. Op de site komt ook een prijsvraag. Tien bijna-winnaars krijgen een exemplaar van ´Topgeheim´. Maar de hoofdprijs bestaat uit een bezoek van AIVD-directeur Sybrand van Hulst. Die daar genadeloos aan de tand gevoeld gaat worden door... jawel... mij.

zaterdag, september 29, 2007

Beste meneer Komrij,

Wat vervelend voor u en uw uitgever dat u nogal in de penarie zit met uw bloemlezing. Waarschijnlijk moet er een compleet nieuwe versie gemaakt worden, aangezien veel dichters zullen weigeren om hun gedicht(en) er in te laten opnemen.

Misschien had u iets eerder kunnen beginnen of de bundel iets later laten verschijnen of (ik heb er ook geen verstand van hoor, ik roep maar wat, corrigeer me gerust als ik iets doms schrijf) een normále vergoeding kunnen vragen voor de plaatsing. Maar dat is makkelijk gepraat achteraf. En dan ook nog een leek.

Maar goed. U zit nu dus met een groot gapend gat van enkele tientallen gedichten, schat ik zo. Daarom heb ik een, al zeg ik het zelf, alleraardigst gedicht voor u in de aanbieding. Het normale bedrag van dit gedicht is 26 euro, maar omdat u het bent mag u het voor 25,95 plaatsen. Het gaat over een vlooiencircus en, ach, nou ja, leest u het zelf maar:

Vlooiencircus

Kwam dat zien!
Kwam dat zien!
Het vlooiencircus Vlototo,
de kleinste show op aarde!

Kwam dat zien!
Kwam dat zien!
De halsbrekende toeren
van dertien stoere vlooien.

Kwam dat zien!
Kwam dat zien!
Ze sprongen en ze spuwden vuur,
ze dansten en jongleerden.

Kwam dat zien!
Kwám dat zien...


Want tja helaas,
het kan niet meer.
De tent is leeg.
De vlooien weg.
Voorbij de kapriolen.

Er kwam een oude hond voorbij,
die heeft de show gestolen.

Jacobus Kervel over... smaak

Uitgerekend in de advertentie van de Week van de Smaak stond een veel gemaakte fout. Er stond een tong afgebeeld met daarin de zogenaamde smaakzones. Links zou je tong gevoelig zijn voor zout, rechts voor zuur, voorin voor zoet, enzovoort. Driewerf onzin. Een pseudowetenschapper heeft dit ooit bedacht en vervolgens nam iedereen het klakkeloos over. Decennia lang. Zonder zelf na te denken. Leg maar eens een citroen op je tong, dan weet je wat voor flauwekul het is. Je proeft hem overal.

De achterkant van je tong is iets gevoeliger voor bitter en de zijkanten proeven zuur beter. Maar daar houdt het dan ook mee op. Een andere smaakreceptor is veel belangrijker. De neus. Met je ogen dicht en een compleet dichtgeknepen neus proef je het verschil niet tussen rode wijn en witte wijn. Probeer het zelf maar uit. Sommige mensen beweren dat je dan zelfs het verschil tussen chocolademelk en whisky niet meer proeft, maar dat is lariekoek.

Binnenkort meer over smaak...

vrijdag, september 28, 2007

Nog een kindje



Wat is barok? Nou dat is eigenlijk heel eenvoudig uit te leggen. Stel dat gewone klassieke muziek een zak patat is. Dan is barokmuziek een zak patat met mayonaise, ketchup, uitjes, pindasaus, curry, mosterd en voor de liefhebbers… chocoladesaus.

Zo begint ´Let´s Barok´, een cd waarvoor ik de tekst heb geschreven die door Edwin Rutten wordt verteld. Jacobus Kervel liet weten dat hij in het kader van de ´Week van de smaak´ morgen pas iets kan schrijven (over smaak). Daarom gebruik ik deze kans om nog even een keer schaamteloos reclame te maken voor een nieuwe ´telg´.

Rode Duifel

Dankzij mijn vrienden van de NS ben ik gisteren elf uur (min twee uur lunch) onderweg geweest - zonder overigens mijn uiteindelijke reisdoel te halen. De meeste vertraging liep ik op door het verkeerde advies. Maar goed. Er wordt al meer dan genoeg over de NS geklaagd, dus dat hoef ik niet ook nog eens te doen. Daarom klaag ik over een duif die de reis bijna nog een uur langer had laten duren. Een Belgische duif, dus een Rode Duifel. Woehahaha!

Het dier zat - ongetwijfeld expres - op de wijzers van een klok in een stationshal (niet de klok op de foto overigens). Op het achterste stukje van de minutenwijzer om precies te zijn. En er zat nog al wat speling in die wijzer, want toen de duif wegvloog schoot de minutenwijzer ineens vijf minuten vooruit. Ik kon nog net op tijd naar de trein rennen. Rotbeest.

woensdag, september 26, 2007

George W

Het is nog erger dan we dachten. Of het is in elk geval precies zo erg als we dachten. Dat bleek toen per ongeluk de verkeerde versie van een speech van George bush op de site van de VN verscheen. Het was niet de officiële versie, zoals die op de site had moeten staan. maar het was de speciale versie zoals Bush die moest voorlezen. En deze tekst stond vol met schokkende fonetische aanwijzingen. De president van de Verenigde Staten wist niet uit zijn hoofd hoe hij namen als Sarkozy (Sar-KO-zee) en Murgabe (Mu-GAH-bee) of plaatsnamen als Harare (Har-RAR-ray) moest uitspreken. Nog geen twee weken nadat hij – nota bene ín Sydney – telkens Austrian zei wanneer hij Australian bedoelde. Enfin. Een jaartje geduld nog. En dan komt alles weer goed.

dinsdag, september 25, 2007

Kopregelverzinwedstrijd!

Een publiciteitsfoto van Circus Oz in Hongkong. Of...

  • Axe nu ook voor vrouwen
  • Tuktuks zijn zó passé in Hongkong...
  • Kandidate traint voor onderdeel buitenlanders over de grens zetten voor ´Hollands next Rita Verdonk´
  • Ik weet het ook niet dokter, het begon met een bobbeltje op mijn rug...
  • Model showt creatie hoed die Femke Halsema vorige week óók al weigerde

maandag, september 24, 2007

Roem

Waar dromen belspelpresentatrices van? Van eeuwige roem. Nou, deze heeft het verdiend. Ze wordt vast een paar miljoen keer bekeken op internet.

De meeste mensen worden kotsmisselijk van al die belspelletjes, deze keer is het andersom.

Geboren

Umberto Eco zei laatst tegen me dat ik dit blog vooral gebruik voor schaamteloze reclame voor mijn eigen boeken. Nou, daar had-ie volkomen gelijk in. Want met trots verkondig ik de geboorte van mijn twee nieuwste aanwinsten: ´ik kook ook´ en ´dat gaat mis mees´. Zonder hoofdletters, want het is voor kinderen die echt nét kunnen lezen. De eerste is AVI-start (alleen woorden als zee, boom en vis, géén huis, prik of door), het tweede is AVI-M3 (huis, prik en door mogen nu wel, maar bijvoorbeeld rood, heer en plons nog niet). Vader en kinderen maken het goed.

zondag, september 23, 2007

Ik kan het ik kan het ik kan het

Bij elk begin van elk schooljaar nam ik het me voor. Dit jaar ga ik het heel anders doen. Nu ga ik alles bijhouden. Ik doe keurig mijn huiswerk, zodat ik alles keurig op orde heb als de tentamens en proefwerken komen. Dat scheelt stress, paniekaanvallen, schuldgevoel en ander onheil.

Het is me niet eens gelukt om het een week vol te houden. Telkens begon ik op het állerlaatste moment. En gezien de cijfers had ik elke keer geen honderdste van een seconde later moeten beginnen. Al kwam het dus gelukkig altijd goed. Op een honderdste punt nauwkeurig. Zes jaar lang.

Ik kon het niet ik kon het niet ik kon het niet.

En ik kan het nog steeds niet. Vervelende dingen stel ik uit tot ze écht niet meer uitgesteld kunnen worden. Voor boeken geldt dat gelukkig niet, want er is niets zo prettig als een dag lang geconcentreerd schrijven. Maar voor andere dingen geldt het wel. Zoals mijn boekhouding.

Langzaam maar zeker groeit er in mijn kast een jungle van bonnen, facturen, contracten, giro-afschriften en andere papieren waar bijna niet meer tegen op te kappen valt. Terwijl ik ook elke week vijf minuten kan investeren in het opruimen. Vijf minuten. Meer niet. En dan is het altijd netjes en opgeruimd.

Maar ik kan het niet ik kan het niet ik kan het niet.

Of toch wel? Want zolang ik roep dat ik het niet kan zal ik het ook zeker niet kunnen. Daarom gooi ik het nu over een andere boeg: ik kan het ik kan het ik kan het. Ben benieuwd of het nu gaat lukken.

vrijdag, september 21, 2007

Jacobus Kervel over: toast

De échte groten herken je in de kleinste details. Neem nou toast Melba. Simpeler bestaat toch niet? Dat moet dus wel van een culinair genie komen. En dat klopt ook. Toast Melba is uitgevonden door niemand minder dan Auguste Escoffier. Samen met César Ritz. Ja die. Van de hotels inderdaad.

In tegenstelling tot wat veel mensen denken is de toast niet bedacht voor de zangeres Nellie Melba - de Pêche Melba overigens wél. Nee, de toast Melba is bedacht voor Marie-Louise, de echtgenote van César Ritz. Marie-Louise klaagde bij de beroemde chef dat ze de gewone Engelse toast te dik vond. Had Escoffier daar geen oplossing voor? Escoffier besprak het probleem met Ritz. En die laatste kreeg al snel een briljante inval. Nog dezelfde dag kwam de chef met het eindresultaat: een schaal vol heerlijk dunne knapperige toastjes.

Hij had ze als volgt gemaakt: eerst had hij dunne sneetjes brood geroosterd. Die had hij in de lengte door midden gesneden. Vervolgens had hij de geroosterde kanten tegen elkaar aan gelegd en zo opnieuw geroosterd.

´Ik noem het "Toast Marie",´ zei Escoffier. Maar dat vond Marie-Louise slecht klinken. ´Noem het maar "Toast Melba",´ zei ze grootmoedig. Want Marie-Louise had gehoord dat de zangeres van haar arts te horen had gekregen dat ze een speciaal dieet met veel geroosterd brood moest volgen. Aldus geschiedde. In Nederland noemen wij het weer vaak ´Melba toast´, want dat bekt wat lekkerder.

´Zo gaan die dingen,´ schrijft Johannes van Dam over de uitvinding. ´Iemand wil iets (Marie-louise), iemand bedenkt iets (Ritz), iemand voert het voor het eerst uit (Escoffier) en iemand anders strijkt met de eer (Melba).´

donderdag, september 20, 2007

Commercial

En nu we toch bezig zijn: een grappig filmpje.

Reclame

Hoe maak je na duizenden campagnes voor kauwgom nog een verrassende advertentie? Zo dus.

woensdag, september 19, 2007

Naar wereldje

Een paar dagen geleden stond er een berichtje over Pieter Storms in de krant. Hij zou een idee voor een televisiezender hebben gehad en dat idee zou van hem gejat zijn door Derk Sauer en Ruud Hendriks. Nou kan ik daar niks zinnigs over zeggen, want ik weet er te weinig van. Ik weet wel dat de televisiewereld op dat gebied niet deugt.

In een ver verleden las ik een krantenartikel over twee mensen die programmabedenker van beroep waren. Ze konden er goed van leven. Dat leek mij ook wel leuk. En ik had ideeën zat. Dus ik werkte drie concepten uit en ging televisiemaatschappijen en producenten bellen. Helemaal naïef was ik niet, dus ik zou mijn ideeën niet zomaar van de hand doen. Hoe ik het wél zou doen, wist ik nog niet.

Sommige bedrijven zeiden ‘Oh stuur maar op, hoor. Als het goed is bellen we je wel terug.’ Ja, zo stom was ik nou ook weer niet. Maar IDTV adviseerde mij het anders te doen. Ik moest mijn ideeën registreren bij de notaris, zodat ik kon bewijzen dat ik ze als eerste had bedacht. Dat was niet eens zo heel duur, dus dat deed ik meteen. Daarna stuurde ik de ideeën naar IDTV.

Twee dagen later werd ik gebeld door een enthousiaste medewerker die vooral één van de concepten erg goed vond. Een week later zou het idee tijdens een vergadering besproken worden. Daarna zou hij mij bellen.

Dat gebeurde niet, dus belde ik zelf maar. Goed nieuws. Het idee was in de smaak gevallen. Ze gingen er binnenkort nóg een keer over vergaderen, maar dan uitgebreider. Ik zou teruggebeld worden. Het kon overigens een paar weken duren.

Dat gebeurde niet, dus belde ik zelf maar. Beter nieuws. Het had concept had nu écht een goede kans van slagen. Ik zou gebeld worden. Het kon overigens een maandje duren.

Dat gebeurde dus niet, dus belde ik zelf maar. Slecht nieuws. ‘Om welk idee ging het ook weer? Ach ja. Dat idee. Ja, we kwamen er achter dat we zelf ook al zo’n idee hadden. Het lijkt erop, maar is toch net even anders. We hebben het al aan Veronica verkocht.’ Het zou de Dub-Club gaan heten.

Ik had nog een advocaat gebeld omdat ik immers een geregistreerd idee bij de notaris had liggen. Maar die zei dat ik weinig kans had als alleen al de titel en een programmaonderdeel anders was.

Gelukkig is de Dub-Club nooit uitgezonden. Lekker net goed.

Maar wat was het idee dan?

Het zou een soort talentenjacht worden voor mensen die goed kunnen imiteren. Er zouden filmpjes worden uitgezonden van bekende Nederlanders. Je hoorde er geen geluid bij, de imitatoren moesten een grappige tekst zeggen met hun stem. De beste en grappigste imitatie won. Zo waren er nog meer van dit soort onderdelen, zodat je uiteindelijk de beste imitator van Nederland kon kiezen.

dinsdag, september 18, 2007

De geruchten rondom mijn dood zijn schromelijk overdreven

Dit is Carlos Camejo. In zijn handen heeft hij een autopsieverzoek. Zijn autopsieverzoek. Want na een auto-ongeluk verklaarde de artsen hem dood. Pas toen ze in hem begonnen te snijden merkten de patholoog-anatomen dat er iets niet in de haak was. Carlos begon namelijk te bloeden, wat een nogal a-typische activiteit is voor een lijk. Bovendien begon hij te kermen van de pijn. Ook gek. 'Ik heb nog nooit in mijn leven zo'n pijn gevoeld', zei Carlos. Geen wonder dat hij zo boos kijkt op de foto.

maandag, september 17, 2007

Scherven brengen geluk (door Miebeth Zalfjes)

Bianca Castafiore brak regelmatig glazen in de Kuifje-albums. Maar is dat wetenschappelijk verantwoord? Is een optreden van een operadiva in huis schadelijk voor uw kristalcollectie? Zou u zelf ook een glas kapot kunnen zingen? En zo ja, hoe werkt dat eigenlijk?

Allereerst is het in theorie mogelijk dat iemand met een krachtige stem uw glazenkast aan gort zingt. Maar in werkelijkheid is die kans ongeveer nul. De kans dat ze één glas kapot zingt is vele malen groter, maar komt nog steeds nauwelijks boven de nul uit.

Dat komt omdat zij (hij kan natuurlijk ook) precies in dezelfde toonhoogte als het glas moet zingen. Die toonhoogte ontdek je door even tegen het glas te tikken. Dat is de natuurlijke resonantie van het glas. Zodra het glas door die toon begint te trillen, trilt het in dezelfde geluidsfrequentie. Het geluid wordt daardoor versterkt, zodat het glas nóg harder gaat resoneren. Net zolang tot het glas kapot trilt.

Nou kan een gemiddeld glas wel tegen een stootje, dus u zult flink hard moeten kunnen zingen. Harder dan 105 decibel. Wilt u zeker zijn van succes, dan moet het nog veel harder. Weinig glazen kunnen tegen meer dan 140 decibel. Maar dat is menselijk gezien niet haalbaar en bovendien schadelijk voor het gehoor. Verder moet u dus zuiver zingen. Het helpt om een rietje in het glas te doen. Hoe harder het rietje trilt, hoe zekerder u weet dat u op de goede weg bent.

Het is niet voor iedereen weggelegd en het is ook een kwestie van geluk. Maar op internet wemelt het van filmpjes van mensen die zonder geluidsversterker een glas kapot kunnen zingen. En als dat lukt, dan is één ding heel duidelijk: scherven brengen inderdaad geluk.

zondag, september 16, 2007

Dáár zou u nou eens een boek over moeten schrijven, meneer Schutten


Aan ´Kinderen van Amsterdam´ werken nu vooral ándere mensen. Ik ben klaar. Voor de komende tijd heb ik genoeg andere projecten om me mee bezig te houden, maar daarna? Daarna moet er een opvolger komen. Een groot project, zoals ´Ruik eens wat ik zeg´ was en zoals het Amsterdamboek is. Een boek dat nog niet bestaat, maar dat er wel moet komen. Ambitieus dus. En non-fictie. Ik heb zelf al wat plannen. Hét idee zit er misschien wel of niet tussen. Daarom hou ik die plannen nog even voor mezelf. Maar misschien hebben jullie wel een onderwerp. Alle suggesties zijn welkom. Morgen lunch ik met mijn uitgeefsters om de nieuwe titel(s) te bespreken...

vrijdag, september 14, 2007

Jacobus Kervel over: de pizza

Een Schotse pizzabakker maakte eens een pizza van 3700 euro. Er zat onder andere in Dom Perignon gemarineerde kaviaar en in Louis XIII cognac gemarineerde kreeft in. En, om de prijs nog een beetje geloofwaardig te maken, schaafsel van eetbaar goud. Zonde van elk afzonderlijk ingrediënt. Want deze pizza zal een stuk minder lekker zijn geweest dan een échte Napolitaanse pizza. Want de Napolitanen, de uitvinders van de pizza, weten wél hoe het moet. Een echte pizza, daar doe je geen gekke dingen op. Daar stop je gewone ingrediënten en liefde in. Dán krijg je een pizza die echt goud waard is. Een pizza die je gerust aan elke koning op aarde kunt voorschotelen.

Zo is de beroemdste pizza zo´n honderdtwintig jaar geleden vernoemd naar een koningin. Zij was op bezoek in Napels en zag overal van die platte ronde schijven die er zo lekker uit zagen. De koningin wilde er ook wel eens een proeven. Als de wiedeweerga werd Don Rafaele Esposito opgetrommeld. Hij was verreweg de beste pizzabakker van de stad. Dus van Italië. En dus van de wereld. Esposito bakte drie pizza´s die de koningin alledrie proefde. Haar favoriet was een pizza met tomaat, mozzarella en basilicum. Rood, wit en groen. Precies de kleuren van de Italiaanse vlag. En zo werd die pizza voortaan naar haar vernoemd: de pizza Margherita.

De pizza is dus van iedereen. Van het volk en van de vorsten. Daarom hoort de pizza tot het populairste voedsel op aarde. Als je alle pizza´s die jaarlijks wereldwijd gegeten worden op de grond zou leggen, dan zou Nederland veel te klein zijn. Ze zijn er in vele soorten en maten. Van die sponzige vette Amerikaanse tot en met de knapperige dunne Italiaanse. Maar ze zijn allemaal afgeleid van de echte Napolitaanse pizza. Stel je eens voor dat de Napolitanen patent hadden kunnen aanvragen op hun gerecht. En dat ze een cent per pizza zouden krijgen. Napels zou dan niet meer een van de armste, maar een van de rijkste steden op aarde zijn.

Daadkracht


Natuurlijk moeten we geld aan het Wereldnatuurfonds geven. En natuurlijk moeten we ons best doen om zo veel mogelijk dieren en planten te redden. Maar sommige diersoorten maken het er echt zelf naar. Het moet niet van één kant komen, vind ik. Met de mentaliteit die deze dieren hier tonen vraag je gewoon om uit te sterven. Waar is de daadkracht? Het lijkt het Nederlands elftal wel. Tss.

donderdag, september 13, 2007

Alleen voor échte kenners...

Lucy en Stephen Hawking hebben het boek geschreven dat ik altijd al wilde schrijven: een kinderboek over het universum. Dat wil zeggen, ik wilde het altijd wel, maar ik kon het niet. Het probleem is dat het over enorm complexe materie gaat. Dat kan ik best begrijpelijk uitleggen. Maar begrijpelijk én spannend, dat is in dit geval voor mij te moeilijk. Ik ben heel benieuwd hoe ze het gedaan hebben.

Tijdens de kinderboekenweek van Bologna een paar jaar geleden zat ik op een avond aan tafel naast Ben Knapen. Hij vertelde dat hij met andere uitgevers/redacteuren eens was uitgenodigd voor een lezing van Stephen Hawking. Hawking zei vooraf: ´Nu zitten jullie nog met jullie armen over elkaar op jullie stoel. Maar over twee uur zijn jullie allemaal euforisch.´ Hij begon te vertellen over de relativiteitstheorie, en inderdaad... twee uur later was iedereen bijna high van opwinding. Ze hadden de hemel gezien.

Bij de borrel na afloop ging het verhaal over niets anders dan het verhaal van Hawking. Maar langzaam maar zeker kwamen er steeds meer vragen als: ´Hoe zat het nou ook alweer met...?´ en ´Ik ben ineens kwijt hoe...?´. Als een kaartenhuis stortte de zojuist opgedane kennis van de deelnemers totaal in.

Niet veel later kwam Hawking in zijn rolstoel voorbijgereden. Hij bood bij elk tafeltje zijn excuses aan. ´Sorry,´ zei hij, ´maar zo gaat het nu eenmaal. Bij gewone mensen verdwijnt de kennis als sneeuw voor de zon. Om alles te onthouden moet je toch echt een wetenschapper zijn.´

woensdag, september 12, 2007

En wie is dit?

En nu zeg ik lekker niet wie het is.

Wie is deze man?

Nou? Wie is het?

Wijngeheimen (1)



Sinds gisteren volg ik dankzij de lieve B een wijncursus. Nou zou ik alle opgedane wijnkennis natuurlijk voor mezelf kunnen houden. Maar in plaats daarvan zal ik de komende weken de grootste wijngeheimen met jullie delen. Vandaag: belangrijke do’s en don’ts bij het proeven van een wijn.

1: DON’T Niet meteen het glas walsen. Een wijn kán kurk hebben. En door te walsen haal je de geur van de kurk tijdelijk weg. Dus eerst ruiken of hij kurk heeft en daarna pas walsen om het ‘bouquet’ vrij te laten komen.
2: DO Je hebt een wijn geproefd in een restaurant. Hij heeft geen kurk, maar hij is echt, echt niet lekker. Dat kan. Zeker bij oudere wijn. Een wijn kan ook geoxideerd zijn. Zeg dus dat de wijn waarschijnlijk geoxideerd is en stuur hem terug. De ober zal je direct als een kenner beschouwen en niet moeilijk doen.
3: DON’T Hou je neus niet boven het glas. Steek hem zo diep mogelijk in het glas, zodat je alleen nog maar wijn ruikt en niets van de omgevingsgeuren.
4: DO Neem eerst een vrij grote slok en laat die goed door je mond gaan. Zo wordt de smaak in je mond geneutraliseerd. Proef daarna nog een keer met verstand.
5: DON’T Deze tip heeft niets met proeven te maken, maar is wel belangrijk. Je hebt een mooie oude wijn gekregen en denkt: dit keer ga ik het helemaal goed doen. Ik decanteer hem in een karaf en laat hem een paar uur staan. Niet doen. Nooit. Nooooit. Oude wijn oxideert razendsnel. Decanteren helpt soms bij heel jonge wijnen, maar verder niet. Een decanteerkaraf is vooral iets voor échte kenners en de cadeau-industrie.

dinsdag, september 11, 2007

Alex

Alex is dood. Deze grijze dwergpapegaai kreeg dertig jaar lang les van Irene Pepperberg, een wetenschappelijk onderzoekster. Alex was daarom een van de weinige papegaaien die echt wist wat hij zei. Vroeg je hem: 'Hoeveel rode blokjes zie je?' Dan zei hij: 'Vijf.' Vroeg je: 'Welke vorm hebben de blokjes?' Dan zei hij dat ze vierkant waren. Hij kon aantallen, kleuren, materialen en vormen uit elkaar halen. Geen enkele papegaai op aarde had een grotere woordenschat.

Alex moest enkele jaren geleden geopereerd worden aan zijn longen. Voor het eerst werd hij door Irene Pepperberg alleen achtergelaten in een vreemde ruimte - de operatiekamer. De vogel was volkomen in paniek. Hij dacht dat hij iets verkeerd had gedaan. Het dier riep telkens: 'Irene, kom terug, kom terug! Het spijt me! Het spijt me! Ik hou van je!'

Als Irene Pepperberg 's avonds naar huis ging, dan zei ze tegen Alex: 'Ik zie je morgen weer!'
En dan zei Alex: 'Ja, want morgen ben je weer terug.'

Vrijdagmorgen vond Irene Pepperberg het dier dood in de kooi. Deze papegaaien kunnen vijftig jaar oud worden, maar Alex werd maar dertig. Het nieuws is vandaag pas bekend gemaakt omdat alle verzorgers de afgelopen dagen volkomen van slag waren.

Kopregelverzinwedstrijd!

Het is een gewone repetitie van een balletschool. Maar als je er groot KOPREGELWEDSTRIJD! boven zet, dan wordt het heel iets anders. Zoals:

  • Sonja Bakkerdieet verboden bij dansgezelschap
  • Rasti Rostelli haalt flauwe grap uit tijdens generale repetitie
  • Ehm, meneer Van Manen... Er staat stervende zwaan, niet zwevende.

zondag, september 09, 2007

Want spelen met Lego is fijn...

Twee medewerkers van een Chinees kantoor van Saatchi & Saatchi hebben uren met legosteentjes (of met Photoshop, maar dat eerste lijkt me veel leuker) zitten spelen om deze advertentie te maken. Ze plaatsten de foto op internet, mét de naam van hun bureau. Dat bureau wist er echter niets van af en werd ineens overvallen door honderden boze e-mails.

De twee medewerkers zijn inmiddels ontslagen.

zaterdag, september 08, 2007

Hans en Halal

De meiden van Halal zijn grappig, intelligent en snel. Ik ben het vaak met ze eens.

Hans Teeuwen is grappig, intelligent en snel. Ik ben het vaak met hem eens.

Een confrontatie tussen beide partijen. Wie wint?

BS en OBL

Jaah, wat een week. Na jaren wachten weer een nieuwe Britney Spears én een nieuwe Osama Bin Laden. Feest. Maar ze hebben meer gemeen dan alleen het feit dat ze hun fans heel lang hebben laten wachten: hun haar. De overeenkomst? Het is allebei niet echt. Dat B.S. een pruik draagt is logisch. Maar dat OBL zijn baard verft, dát is toch een kant van hem die we niet kennen. En toch... eerlijk is eerlijk, het staat hem hartstikke leuk.

vrijdag, september 07, 2007

Vanaf volgende week...

Het is nog zoeken naar een nieuwe medewerker voor de societyrubriek. Maar met gepaste trots kan ik melden dat de vrijdagbijdrage vanaf volgende week uit deze keuken komt. Niemand minder dan voormalig driesterrenkok Jacobus Kervel (spreek uit Kervél) gaat wekelijks schrijven over alles wat maar interessant is in de wereld van de gastronomie.

Kervel werkte met de grootste koks ter wereld: Franco Colombani, Auguste Escoffier jr en Paul Bocuse. Als hij zou willen dan kan hij uitvoeriger schrijven over een tomatenras dan Lou de Jong over de hele Tweede Wereldoorlog. En hij komt hier schrijven. Op dit blog.

donderdag, september 06, 2007

Bij de geheime dienst...

Vandaag was ik dus hier. Bij onze veiligheidsdienst. Wat daar besproken is blijft uiteraard geheim. Maar hopelijk niet lang.

Nee, ons land is niet in acuut gevaar. En nee, als dat wel het geval zou zijn dan ligt jullie lot niet in mijn handen. Echt niet. Ga dus maar gerust slapen.

Het was wel leuk. Meestal is het irritant als je spullen onderzocht worden en als je gescreend wordt, maar als je daarvoor het gebouw van de AIVD binnen mag en dit soort spullen in het echt kunt zien, dan heb je dat er graag voor over.

Er zijn een paar van die zekerheden in het leven. Je gaat een keer dood. Je krijgt geen mail van Edwin Rutten. En je komt nooit het gebouw van de geheime dienst binnen. De laatste twee zekerheden zijn in twee dagen tijd onwaar gebleken, dus ik voel me een beetje onsterfelijk vandaag.

Vandaag ben ik op een geheime missie bij een geheime organisatie

Later meer...

woensdag, september 05, 2007

De perfecte moord (door Miebeth Zalfjes)

Last van een nare schuldeiser? Dringend een erfenis nodig? Of heeft u een andere reden voor moord? Pleeg dan de perfecte moord. Dat is helemaal niet zo moeilijk. En u hoeft echt niet naar de winkel voor een pistool of een potje arsenicum. Een bezoekje aan een bos of een bloemist is voldoende.

In de lente bloeit er overal volop vingerhoedskruid. En een heel klein beetje glycoside digoxine uit het blad is al genoeg. Serveer het bijvoorbeeld in een heerlijke lollo rosso-salade met honing-mosterdressing.

Voor de absolute perfecte moord is iets meer tijd nodig. Word imker. Wacht tot de rododendrons in bloei staan en zorg dat de bijen alleen rododendronhoning verzamelen. Een theelepeltje van deze honing in de thee van uw slachtoffer will do the job.

Moet het snel en simpel? Ga naar uw tuincentrum. Koop grote narcisbollen. Leg er een paar tussen de uien van uw slachtoffer (het verschil is bij de juiste soort nauwelijks te zien). En wacht tot uw vijand goulash of uiensoep eet.

dinsdag, september 04, 2007

Durutti Column

Al heel lang lopen zoeken op Youtube naar dit filmpje: Prayer van The Durutti Column. Prachtige muziek. Nét iets minder depressief dan Athmosphere van Joy Division.

Soms staat er op het Leidseplein een meneer met een gitaar en een heleboel effecten deze muziek te spelen. Ik vraag me af of dat Vinnie Reilly (de man in het filmpje) zelf is.

Dansen met de beer

'Is deze auto echt kogelvrij?' vraagt de Russische zakenman aan de autoverkoper.
'100% gegarandeerd', zegt de verkoper.
Daarop haalt de zakenman een automatisch pistool tevoorschijn en begint als een gek op de auto te schieten. Hij bestudeert de auto, ziet dat de verkoper gelijk had en zegt: 'Doe mij er dan maar twee. Maar niet deze, want hier zitten krassen op.'

Iedereen die na het lezen van deze anekdote geïnspireerd is om ook zaken te gaan doen in Rusland, adviseer ik om 'Dancing with the bear' te gaan lezen. Een handige leidraad die alle do's en don'ts geeft om, net als de auteur, razendsnel multimiljonair te worden. Met het 224 pagina's tellende boek krijg je ook 600 schitterende diamanten. Dancing with the bear is bij de betere boekhandelaar te koop voor 4.4 miljoen euro. Er is ook een pauperversie voor slechts 500.000 euro.

O ja, er zit ook een tripje aan Rusland aan vast omdat de auteur en uitgever denken dat alleen Russen zo gek zijn om dit bedrag voor een boek te gaan neertellen...

maandag, september 03, 2007

Voor de goede artikelen (update)

Het is nu officieel. Playboy en Penthouse worden gelezen vanwege de artikelen die er in staan en niet om de foto´s. Dat blijkt uit een officiële verklaring van het Pentagon. In tegenstelling tot andere bladen in hetzelfde genre mogen deze twee bladen in kiosken van het leger verkocht worden. Er staat namelijk geen expliciet bloot in. Goed nieuws dus voor Playboy en Penthouse. Of juist niet...?

Maar ik snap de Playboylezers wel. Als ik zo op de cover van dit nummer af ga, dan lees ik ook liever het interview dan dat ik naar de plaatjes kijk.

(Met dank aan Ted, die een vast abonnement op de Playboy heeft)

zondag, september 02, 2007

Mijn Zomergasten (Slot slot)

Nee, ik verwacht niet dat jullie het volle filmpje gaan uitkijken. Ik ga dat nog wel doen. Want Michael Palin is mijn grootste held. Onvoorstelbaar grappig, maar ook serieus als het moet, every inch a gentleman, integer, onvoorstelbaar grappig en nog veel meer. Zoals onvoorstelbaar grappig.

Ooit kreeg ik als verjaardagscadeau van de lieve Q. een kaartje voor een lezing van Michael Palin in de Rode Hoed. Uiteraard wilde ik daarna een gesigneerd exemplaar van zijn boek. Maar ik was niet de enige. De hele zaal wilde een gesigneerd exemplaar. En wij zaten boven, dus we zouden achteraan in de rij staan. Michael Palin raakte bovendien licht in paniek bij het zien van alle die mensen met een boek onder hun arm.

De organisator vertelde daarom snel dat Palin de volgende ochtend ook bij Scheltema zou signeren. Dat leek me een beter plan.

Ik word elke ochtend vroeg wakker. Daarom heb ik me in mijn leven drie keer verslapen. Die dag was een van die keren.

Mijn Zomergasten (Slot III)

Decennia lang werd alle Britse comedy vergeleken met Monty Python. Net zoals in Nederland alles vergeleken werd met Koot en Bie. En veertig jaar na dato zijn sommige stukken nog net zo leuk als toen.

Let niet op de vertaling (´if we were lucky´ wordt vertaald met ´als we keken´). Let wel op Terry Jones (rechts), die alles doet om maar niet te lachen.

Deze klassieker is overigens niet van Monty Python, maar van ´At last the 1948 Show´. Een voorloper waar John Cleese en Graham Chapman aan meewerkten. Het is tientallen keren gedaan (veel versies zijn op Youtube te vinden), maar dit vind ik de beste uitvoering.

zaterdag, september 01, 2007

Mijn Zomergasten (Slot II)

Ik hield als kind van eendimensionale helden gehouden. Helden die geen fouten maakten. Zoals Roger Moore en Richard Curtis in The Persuaders, zoals MacGyver (daarover volgende week meer) en natuurlijk zoals James Bond. Eendimensionaler dan James Bond kan bijna niet. Maar welke James Bond van de twee was voor mij de echte? Tja, de leukste.

Twee jaar geleden schreef ik een boek over het Jeugdjournaal. Een van de hoogtepunten in die weken was het bijwonen van een interview met Shakira. Terwijl we op haar aan het wachten waren liep er ineens een andere beroemdheid door de gang: Sir Roger Moore. Het was een mooie dag.

Mijn Zomergasten (slot part I)

Geen spannend filmpje, maar een intro van ruim twee minuten (als vroeger een programma begon kon je gerust nog even de hond uitlaten, boodschappen doen, de auto wassen en het gras maaien zonder iets te missen).

Ik koos dit filmpje omdat het thema van dit weekend ´mijn helden en voorbeelden´ is. Jaha.

En McCloud was mijn eerste bewuste held. Een sherrif op een paard in New York. Dat was genoeg om in mijn optiek een Echte Held te zijn. Ik was veel te jong om er ook maar iets van te begrijpen. Deze tune herken ik zelfs niet. Maar voor mij was het duidelijk. Hier hadden we te maken met een Echte Held.

Onze melkboer noemde mij vroeger trouwens McCloud omdat ik altijd McCloud was. Later noemde hij mij ´Jansen´. Dat vond ik zo´n mooie achternaam.