zaterdag, augustus 04, 2007

Mijn Zomergasten XIII

Eens in de twee à drie jaar geeft Mylène Farmer een concert. Wie daar bij wil zijn moet snel zijn, want ze treedt maar een paar keer op. Die shows staan wel garant voor flink wat spektakel.

Dit is het intro van haar op een na laatste concert, de Mylenium Tour. Nog steeds kan ik deze beelden niet met droge ogen zien. Geen flauw idee waarom. De eerste keer dat ik het zag was het één grote waterval.

10 opmerkingen:

teuntje zei

Griezelig goed. De gezichten van het totaal meegesleepte publiek ook! Heel spannend.

Jan Paul zei

Ik vrees dat ik daar zelf net zo hysterisch bij zou staan.

teuntje zei

't Heeft dan ook veel van een eredienst, hè?

Jan Paul zei

Haar videoclips hebben vooral veel weg van een executie. Of een begrafenis... Maar daarover morgen meer.

Jan Paul zei

Ach, wat kan mij het schelen. Ik zet het stukje er zo op.

Jeska zei

Goh, wat zou ze voelen als ze in het immense hoofd staat… kijkend naar die duizenden hoofden voor haar?

Jan Paul zei

Ik weet het antwoord daarop, Jeska. Tenminste, dat denk ik.

Ik heb de dvd en in de ´extra´s´ is te zien hoe ze vlak voor het concert is: volkomen kalm. Ze is een soort ijskoningin. Maar als ze begint te zingen, dan komen de emoties - waarbij ik me soms afvraag of die wel echt zijn.

Jeska zei

Interessant, Jan Paul!

Ik ben benieuwd waarom je soms twijfelt of de emoties wel echt zijn.

Jeska zei

Hee Jan Paul, over emoties gesproken, dit overbekende nummer (Ne Me Quitte Pas) van Brel vind ik altijd heel echt eruit zien. Alsof hij de emotie in iedere vezel van zijn lichaam voelt. Of vind je dat dit in scène is gezet? Soms vind ik het moeilijk inschatten of het echt of spel is, maar dit…?

http://www.youtube.com/watch?v=bJIZu37Hfr0

Jan Paul zei

Reken maar dat Brel echt is Jeska. Daarom raakt het iedereen ook.

Mylène is anders. Die heeft bij elk concert een moment dat ze niet meer kan zingen van de emoties. Dat komt telkens iets té ingestudeerd over.