maandag, augustus 13, 2007

De Zondagmiddag

Zondagmiddag wás voor mij café Luxembourg op het Spui in Amsterdam.

Ik ben er zo’n tien jaar lang trouw naar toe gegaan. Om vijf uur was het er nog rustig, maar om zeven uur wenste je dat je de ruimte had van een kip uit een legbatterij. Het café puilde uit van vooral ‘foute’ types. Makelaars van wie je nooit een huis zou durven kopen. Gladde figuren uit de marketingwereld van wie je helemaal niets zou willen kopen. Amsterdamse ‘ondernemers’ met gouden horloges en kettingen van wie je niet eens iets zou willen hebben. En waarschijnlijk ook heel wat echte criminelen. Toch ging ik er graag heen. Er waren genoeg leuke mensen. Er was altijd de hoop dat ik Die Ene Dame er ooit eens zou tegenkomen. En om de week was er Alderliefste.

Optreden in een café is geen pretje. Men komt voor bier en plezier en niet voor jou. Ook al speel je de sterren van de hemel, iedereen lult er gewoon doorheen. En als een nummer afgelopen is, klapt bijna niemand. Maar Alderliefste bleef er overeind. En als Non, non, rien a changé, Une Belle Histoire of Laat me gezongen werd dan zong de helft van de zaal mee. Vooral bij dat laatste nummer.

Het laatste jaar dat Alderliefste in Luxembourg speelde was ook mijn laatste jaar op zondag in Luxembourg. Op een gegeven moment was het over. Ik heb nooit heel bewust gedacht ‘dit is de laatste keer’.

Maar die laatste Zondagmiddag kwam er uiteindelijk toch. Gisteren. Niet meer op zoek naar Die Ene Dame, maar mét Die Ene Dame. En niet in Luxembourg, maar in het Vondelpark. Daar trad Alderliefste op, samen met Ramses Shaffy. Shaffy werd door twee mannen naar zijn microfoon geholpen (alsof hij onderweg nog eens zou kunnen verdwalen) en later van de microfoon naar de piano (idem). Maar hij genoot. En iedereen genoot. Van hem en van Alderliefste. De hemel stortte uit pure vreugde miljoenen liters water over het openluchttheater en iedereen kon erom lachen. We hoorden ‘Laat me’ nog een keer. Uit de mond van de enige echte. Dan voelt een wolkbreuk als een zonnestraal. Een mooier afscheid van een tijdperk had er niet kunnen bestaan.

8 opmerkingen:

Edward zei

Een prachtig duo-verslag, hier en op Radio Canna.
En wat fijn dat we er op deze manier toch bij konden zijn.

Jan Paul zei

En het staat alweer op Youtube...
http://www.youtube.com/watch?v=jMT5S0DJuus&mode=related&search=
Zo snel gaat dat. En wie precies bij 1.36 op pauze drukt, ziet een totaal willekeurige blogger.

Jeska zei

Oh, Jan Paul, ik lees net ook Bibi's verslag. Wat een wonderbaarlijk ogenblik. Echt bijzonder. Zo'n moment dat je voor altijd bij je houdt en van kan nagenieten, jaren later nog even uniek. Geweldig.

Jeska zei

JA! Waarachtig Jan Paul, daar sta je, op youtube!
Nu ben je beroemd, no doubt about it. Erg leuk.

Jan Paul zei

Ik dacht ook al vanmorgen op straat, waarom staat iedereen zo naar mij te kijken? Maar dat komt natuurlijk omdat ze me op Youtube hebben gezien.

teuntje zei

't Zal wel aan mij liggen, maar als ik 'm stilzet springt ie telkens weer op een uitbundige lachebek die helemaal niet op de JP-foto bij dit blog lijkt, degene die alom in Newsweek en NRC en natuurlijk hier ter blogge (en waar al niet!) geprezen wordt.

Gina zei

mooie momenten/herinneringen Jan-Paul.ha, leuk zoiets. heb er met de computer een snapshot van gemaakt, vergeet vaak dat een appel dat kan, screenshots maken, is zoals nu errug handig.

http://www.writingaffairs.com/janpaul.jpg

HET bewijs.

voor het "Daarom, Amsterdam" boek zijn ook de zuiderlingen ingeschakeld, met als gevolg dat ik morgen en donderdag als een idioot door de stad struin, van stadsdeel Geuzenveld naar de VU enzo. ga logeren bij mn nichtje in zo'n woontoren, ugh, 10 hoog, niet zo mn ding maar ja.

Ramses Shaffy, mooi. met het zangkoor vroeger zongen we dat liedje.. al maakten we er vaak 'bedonder' van (in de kerk) inplaats van bewonder... mn vriend woonde vroeger in Amsterdam en was bevriend met Johnny L. met wie hij een huis deelde. deze Johnny helaas te vroeg overleden. hij was bevriend met Ramses die een liedje over/voor hem geschreven heeft: Johnny van de Vier Seizoenen. toen ik mn vriend pas kende in in Amsterdam was, zijn we het graf van Johnny gaan bezoeken en toen moest ik ook op zoek naar Annie M.G. Schmidt om haar te bedanken voor de Jip en Jannekes.

In Luxembourg ben ik 1 keer geweest, met vriendinnen die in Adam woonden en daar elke week rondhingen. ja, wat wil je, midden 20 of nog wat jonger, op zoek naar spannende dingen. zij dan, ikke nie. ik zag daar Harry Mulisch met zn pijp, in een eigen universum met zeker 2 meter denkbeeldig schrikdraad eromheen... was heel maf, alsof zn rook alleen binnen die radius wolkte en alles en iedereen daarbuiten een ander eigen tempo had. een metafysische zinsbegoocheling leek het.

Jan Paul zei

Ja! Dank je, Gina! Dat ben ik, rechts. Het kleine hoofdje voor mij is van een bekend kinderboekenschrijfster. Zie je wel, Teuntje?

En Luxembourg is inderdaad ook het café waar veel bekende Nederlanders naar toe gaan als ze even herkend willen worden. De meeste schrijvers zitten tien meter verderop bij een ander beroemd café.

Ik drink gewoon thuis een glaasje Roosvicée.