zondag, juli 08, 2007

Walk on court (door Edward)

Zojuist is de finale van Wimbledon begonnen. Federer heeft een prachtig pak aan, de toss werd verricht door een 16-jarige jongen samen met zijn blindengeleidehond! (echtwaar, Bibi!), en de spelers kwamen daartoe via een lange door de camera gevolgde route (de 'walk on court') op de baan.

En daarna was er reclame. Irritant.

Maar nu gaat het echt beginnen. Ik wil zo graag kijken, maar het lukte me nu al niet. Ik liep alweer weg, oa om dit blog te lezen.
Ik herinner me van 'vroeger' urenlang Wimbledon kijken, het hangen in de stoel, en het voortkruipen van de games.
Het plezier van de langweilichkeit.

Nogmaals: ik wíl wel, én ik heb mezelf er vandaag vrijaf voor gegeven. Maar het gaat vast en zeker niet lukken.

Hoe kan dat toch? Is de wereld veranderd? Ben ik veranderd? Ben ik vanbinnen steeds harder gaan tollen? En kom niet aan met 'hetisminderinteressantwantweerNadalenweerFederer' - nee dat maakt het juist extra interessant. Wie wint nu? Eindelijk Rafa N., of voor de vijfde -record- keer de beleefde Zwitser?

Owhhh. De eerste game begint en ik ben nu al verslagen...

2 opmerkingen:

Edward zei

Goed, ik heb het dus tóch gezien! Grotendeels! Joehoe, het is zoals het is, ik ben niet veranderd, de tijd is niet veranderd en Federer is niet veranderd! En dat alles dankzij Jon Pol Skutte!

Ingrid zei

Edward, maak je geen zorgen. Volgens mij blijf jij eeuwig jong en onveranderd.