zondag, juli 08, 2007

Houden van Woody Allen (door Ingrid)


Woody Allen. Je houdt van zijn films, of je houdt er niet van. Ik hou ervan.
Welke van de bijna veertig films ik eerst zag, weet ik niet meer. Maar veel ervan zag ik in Parijs, in de Cinéma Escurial (een kleine buurtbioscoop) in het 13e arrondissement. De grote zaal was vrijwel altijd vol. Woody Allen zei het zelf al: "For some reason I'm more appreciated in France than I am back home. The subtitles must be incredibly good."

Ik hou van de melancholieke herfstsfeer in Manhattan, Stardust Memories en Hannah And Her Sisters. Ik hou van het theatrale in Bullets over Broadway. Ik hou van de ode aan de film in Purple Rose of Caïro, en van de ode aan de radio in Radio Days.

Er zijn mensen die niet tegen Woody Allen kunnen. Dat neurotische, die hoog uithalende stem. Eigenlijk alle personages in zijn films praten als Woody Allen, of hij er nou zelf wel of niet in mee speelt. Als je ervan houdt, is dat niet erg. Dan geniet je van de geweldige teksten, en van het feit dat ze niet allemaal door Woody Allen zelf uitgesproken worden, maar door acteurs die op hun best klinken als zichzelf, met de geniale inspiratie van Woody Allen.

Daarom helpt het voor de Woody-Allen haters ook meestal niet, als hij zelf niet in zijn films meespeelt. Er is altijd wel een alter ego die met vergelijkbare stemkronkels dezelfde twijfels uitspreekt.

Gisteravond zag ik zijn meest recente, Scoop, op DVD.
Laat ik vooraf duidelijk zijn: eens een fan, altijd een fan. Woody Allen maakt soms geniale films, en de niet zo geniale films zijn toch op z’n minst onderhoudend. Scoop was onderhoudend.

Net als Matchpoint, zijn voorlaatste, speelt Scoop zich af in Londen. Scoop is een misdaadkomedie, zoals Manhattan Murder Mystery.

Matchpoint is een film apart. Woody Allen speelt er zelf niet in mee, en in Jonathan Rhys Meyers is geen stuntelend alter ego van Allen te herkennen. Hooguit later in de film herkennen we een stukje Woody Allen in muze Scarlett Johansson, zodra ze is verloederd van vamp tot versmade minnares. Het scenario valt als een prachtige puzzel in elkaar. Bij het laatste stukje houd je je adem in.


Bij Scoop moet je accepteren dat de hond af en toe een puzzelstukje heeft opgegeten. Niet erg, je kunt het totaalbeeld nog steeds zien, en de rest bedenk je er zelf gewoon bij. Suspension of disbelief. De hilarische momenten en goede acteurs waren er ook.

Maar toch.
Scarlett Johansson was de hele film (Scoop) gekleed in de meest onflatteuze kleding. Het klinkt triviaal, maar mij leidde het af. Hoe verfrissend haar naturel gespeelde rol ook was. Pas bij het – veel te korte - slot (dat ik hier niet zal onthullen), ontworstelt ze zich aan haar stunteligheid. Ik denk dat daar het probleem in zit, hoewel ik het niet zeker weet. Woody Allen speelt in Scoop wel zelf mee.
Misschien zijn twee stuntels in één film gewoon teveel.
Of ik mis mijn Parijse bioscoop.

foto's van de films Manhattan, Match Point en Scoop.

1 opmerking:

teuntje zei

Ik zal hem maar weer eens een kans gaan geven, Ingrid...