dinsdag, juni 05, 2007

Kunst? (2)

The KLF dus. Het nummer uit het vorige stukje, Last Train tot Trancentral, was een wereldwijde nummer één hit in 1992. Daarvoor maakten ze vooral veel herrie en ruzie. Onder andere met het management van Abba. Voor een van hun albums hadden de heren geluidsfragmenten van de Zweedse groep gebruikt zonder toestemming te maken. Ze reisden daarom naar Stockholm om de zaak te schikken. Maar de platenbazen daar wilden hen niet eens ontmoeten. Daarop haalden ze hun platen op en staken die voor het oog van het Abba-management in de fik. Vervolgens brachten ze het album opnieuw uit, maar zonder de geluidsfragmenten. Er zat wel een gebruiksaanwijzing bij hoe je die fragmenten er eenvoudig doorheen kon mixen. Het werd door de rel een aardig succesje.

Ook gaven ze een boek uit: het handboek ‘How to have a number one the easy way -- The Justified Ancients Of Mu Mu reveal their zenarchistic method used in making the unthinkable happen’. Een serieus boek waarin allerlei kanten van de muziekindustrie staan beschreven. Wie de juiste stappen volgde had zo een hit. Hun stappenplan klopte. De Zwitserse formatie Edelweiss bracht bijvoorbeeld het nummer Bring me Edelweiss in veel landen naar de eerste plaats in de hitparades. Dankzij het boek.

The KLF had meer hits, waar ze telkens verschillende versies van maakten. En omdat ze enorm veel fans hadden werden die remixen ook allemaal gekocht. Ze werden er schatrijk mee, zonder er veel voor te hoeven doen. Een trucje dus. Op het hoogtepunt van hun succes werden ze uitgenodigd om op te treden tijdens de Brit Awards. Daar beschoten ze het publiek met losse flodders uit een machinegeweer. Vervolgens eindigden ze de show met de tekst: The KLF have now left the music business. En ze stopten er inderdaad mee. Al brachten ze in 1997 het nummer ‘Fuck the Millennium (we want it now)’ uit. Het flopte, maar dat was de bedoeling ook.

Gek? Ja Gek. Maar morgen wordt het nog veel gekker.

3 opmerkingen:

ted zei

In 1917 stelde Marcel Duchamps een bijzonder werk tentoon in een museum: het was een urinoir dat op zijn kop was gezegd. Hij zei: Dit is kunst!
De meeste mensen accepteerden het niet als kunstwerk en gingen erover in discussie. Het was juist die discussie die ervoor zorgde - automatisch! - dat het wel degelijk om kúnst ging.

Toen ik mij openstelde voor dit gegeven, lukte het me veel beter om moderne kunstuitingen te begrijpen en te waarderen.

Jan Paul zei

Ik schrijf dit absoluut niet om conceptuele kunst belachelijk te maken, Ted.

Ik schrijf het om aan te geven hoe ver deze kunststroming kan gaan. In het geval van The KLF is dat extreem ver.

ted zei

O, maar (conceptuele) kunst belachelijk maken mag best, hoor, Jan Paul!
Er is natuurlijk ook een grens tussen kunst en navolging. Als A zegt dat iets kunst is en B zegt: Dat kan ik ook! En B gaat vervolgens óók zeggen dat iets kunst is, dan is het géén kunst. Er moet een (bepaald oorspronkelijk) idee aan ten grondslag liggen wil het kunst kunnen zijn. Commerciële motieven zijn geen kunst.