zaterdag, mei 05, 2007

Sleutelen aan een motor vraagt een onbezwaard gemoed

Mijn broer kocht het boek ooit vanwege het omslag. Dat had dezelfde afbeelding als dat op het plaatje hiernaast, maar zonder dat lelijke paarse blok en het logo van de uitgever. Hij las het vervolgens en was er jarenlang erg enthousiast over. Als er één boek is waar ik mij met onvoorstelbaar veel moeite en tegenzin doorheen heb geworsteld, dan is het dit boek wel. Maar het gevecht loonde de moeite, want er stonden prachtige dingen in.

Een mooie wijsheid is de titel van dit stukje. Sleutelen aan een motor vraagt om opperste concentratie. Als je met je gedachten ergens anders bent, dan gaat het mis. Daar is het apparaat te ingewikkeld voor. In een race tegen de klok een motor in elkaar zetten is een hel (ik heb het zelf nooit gedaan, maar heb veel ervaring met fietsbanden plakken. Dat is al erg genoeg). Als je het in alle rust doet en je stopt er liefde en aandacht in, dan is het juist leuk om te doen. Bovendien is het resultaat er dan ook naar.

Met schrijven is dat precies zo. Ik kan nooit zomaar meteen beginnen te schrijven. Ik moet eerst in de staat van het ´onbezwaarde gemoed´ raken. Door een beetje te surfen, spelletjes te doen, te bloggen, enzovoort. Soms kost me dat zelfs een hele dag. Dan is dat maar zo. De volgende dag schrijf ik twee keer zo goed en snel.

Het boek gaat overigens niet over motoronderhoud. Ook niet over Zen. Het gaat over kwaliteit. En daarover morgen meer.

8 opmerkingen:

Astrid zei

Als ik tentamens had ruimde ik altijd eerst mijn kamer op. Dan maakte ik de wc en de keuken schoon en pas als alles schoon en netjes was kon ik studeren.

Jan Paul zei

Het kamer-opruimen-voor-tentamens is een klassieker. Volgens mij deed bijna iedereen dat.

Ingrid zei

Dat onbezwaarde gemoed, het is een kunst om dat voor elkaar te krijgen. Vooral omdat het toch een beetje tegennatuurlijk (of tegen de opvoeding) voelt. 'Niks doen' om daarna iets te kunnen doen. Maar het is voor mij de vondst van de afgelopen paar jaar.
Niets zo productief op lange termijn als geoorloofd rondlummelen. Of opruimen, als ik het vermanende stemmetje in mijn hoofd echt niet wegkrijg. Opruim-mediteren.

Jan Paul zei

Ja, ik weet zeker dat het een meditatieve functie heeft. Echt mediteren helpt natuurlijk ook. Dat doe ik in noodgevallen. Als ik heel dringend een goede oplossing voor iets nodig heb. Succes gegarandeerd.

Ingrid zei

Mediteren doe ik altijd in de tuin. Dagdromen en nergens specifiek aan denken. Naar mijn katten kijken, of met mijn ogen dicht in de zon liggen denken aan niets. Of kijken naar de lucht en de wolken. (Dat schijnt tegenwoordig ook een cursus te zijn: wolkenmediteren. Net als bomenmeditatie, trouwens.)

Het mooiste mediteren voor mij is naar de zee kijken. Dat is een vorm van meditatie die echt inbreekt in de dagelijkse werkelijkheid. Je moet er dan wel permanent een prachtig zeezicht voor bij de hand hebben (dat kan ik helaas maar een paar weken per jaar huren), maar dan kun je ook bijna geen boek meer lezen. Telkens worden je ogen naar het water getrokken, naar de wisselende kleuren van de zee.

Thuis 'mediteer' ik wel eens vanuit het raam van mijn werkkamer met het uitzicht op de kastanjeboom achter ons huis. Die is ook erg mooi om naar te kijken. (of doe ik het fout en behoor ik met mijn ogen dicht op een matje in de huiskamer te zitten met kaarsen aan en Ohm-muziek op de achtergrond?)

Hoe mediteer jij, Jan Paul?

Jan Paul zei

Heel eenvoudig. Goed ademen (lang uitademen) en verder nergens aan denken...

Ingrid zei

En dat lang uitademen en nergens aan denken, kun je dat ook als Bibi achter haar pc rare gezichten zit te trekken naar haar pasgetypte tekst (al dan niet vergezeld van passende geluiden), terwijl Sien onder jouw stoel net heeft besloten dat ze nodig haar staartpunt te pakken wil krijgen?

Jan Paul zei

Daar valt niet tegen op te mediteren, Ingrid.