dinsdag, mei 08, 2007

Harry's Bar

Wie in Venetië is en dit raam ziet, die staat voor Harry’s Bar. Het beroemdste café ter wereld dat geen café is. Want het is een restaurant. Het verhaal van deze trekpleister voor de rich & famous begint in de jaren twintig. Giuseppe Cipriani werkt in die jaren achter de bar bij een luxueus Venetiaans hotel. Eén van de vaste klanten is Harry Pickering, een Amerikaans rijkeluiszoontje dat hard bezig is om het familiekapitaal te verbrassen. Toch mag Cipriani de jongeman wel en de twee raken bevriend. Harry komt elke dag langs, totdat hij zonder iets te zeggen weg blijft. Maar in Venetië kan je niet vluchten. Je komt elkaar vroeg of laat wel weer tegen. En dat gebeurde dus ook bij Harry en de barman.

Harry vertelt dat zijn ouders de geldkraan hebben dichtgedraaid. Hij heeft enorme schulden en geen geld meer om aan de bar te hangen bij Giuseppe. Cipriani vraagt hem hoeveel hij nodig heeft om zijn rekeningen te betalen en leent Harry uiteindelijk een enorm vermogen – geld dat hij spaarde om zijn droom te verwezenlijken: een eigen bar.

Vervolgens hoort Cipriani maandenlang niets meer van Harry. Maar in 1931 keert de Amerikaan weer terug. Met het geleende geld en zoveel rente dat Cipriani in een keer een eigen café kan beginnen. Hij noemt de bar naar zijn grote weldoener. En dat is het begin van een lang succesverhaal.

8 opmerkingen:

Jan Paul zei

En vanaf hier feliciteer ik Edward alvast, die op zijn stukje 'Smaak en verraad' uit april vandaag zijn honderdste reactie zal krijgen. (niet van mij, want ik durf niet).

Waar de vraag:'Hebben jullie ook smaak-plaats-hemel-verbindingen?' allemaal niet toe kan leiden...

Ingrid zei

Eigenlijk vind ik 99 ook wel een mooi getal...
Ik heb het trouwens met smaak gevolgd. Zou Marieke dan toch het laatste woord krijgen?

Ingrid zei

Trouwens, leuk verhaal over Harry's Bar.
Maar dat doet me denken aan een andere bar. Was je al helemaal klaar met bloggen over Cheers? Of krijgen we nog een toegift? Je beloofde ons Cheers-week en je hebt maar 3 dagen over Cheers geblogd (weliswaar 5 stukjes, maar toch). Volgens mij was je er nog niet klaar mee. Of wel? Nee hè.

Jan Paul zei

Ja, da's waar. Bologna kwam er nog tussen. Er komt nog meer. Ook over Harry's Bar.

Jan Paul zei

En we hebben een honderd! Dankzij Kees, die als een Edgar Davids bij de penaltystip deed wat hij moest doen.

Ingrid zei

Hoera!!
(voor Cheers)
(en voor de 100)
Op naar de 101. Je kunt het, Marieke, scoren!

kees zei

En wat wás het heerlijk. In tegenstelling tot Davids nam ik hem binnenkant rechts en schampend, zodat-ie beeldschoon tegen het zijnet draaide. Binnenkant zijnet dus hè. God, wat lekker.

marieke zei

101 was appeltje-eitje.
@ jan paul: toch fijn, door dit soort blogstukjes zit ik bijna weer in de bootbus in de zon.