zondag, april 29, 2007

Bologna 2007

Bologna - en zeker deze editie - is voor iedereen een feest. Voor uitgevers, voor schrijvers en voor illustratoren. Iedereen is er dan ook vrolijk. Nou ja bijna iedereen. Gek genoeg is het ook de enige plaats waar alle uitgevers en schrijvers elkaar langer spreken. Er zijn andere gelegenheden, zoals ´Vers voor de Pers´ en de boekenbeurs van Frankfurt. Maar daar is iedereen óf te druk óf te ver van elkaar verwijderd. In Bologna kom je elkaar steeds tegen. Bovendien is het een prachtige stad en kun je er meestal heerlijk eten. De Nederlandse uitgevers ontmoeten elkaar ´s avonds vaak in een ijssalon, de Italiaanse variant van een café.

Dit keer viel Bologna laat in het jaar. Het was dan ook prachtig weer. En dan is het helemaal fijn om ´s avonds onder de arcades te lopen en een glaasje birra of prosecco te drinken. Vorig jaar sneeuwde het twee weken voor de beurs nog. Zo kan het ook.

Er zijn normaal gesproken veel (jonge) illustratoren die met hun werk lopen leuren; in de hoop om in een ander land uitgegeven te worden. Dit jaar viel dat volgens mij mee. Ik heb vooral schrijvers gezien. Tjibbe Veldkamp was er, Harm de jonge, Bart Moeyaert, Edward natuurlijk en Harmen van Straaten. Maar die laatste die telt niet, want die is altijd overal.

In de afgelopen jaren waren er wel eens schrijvers die urenlang naast hun uitgever zaten om het boek te helpen verkopen. Dat heb ik dit jaar niet gezien. Volgens mij was iedereen er voor zijn plezier. Het is bovendien altijd goed om je uitgevers wat intensiever te zien en te spreken. En om te praten over de internationale boeken die je hebt gezien. Daar komen altijd nieuwe ideeën uit. Ook dit keer met Nieuw Amsterdam.

Verder maak je soms grappige dingen mee. Zoals een Franse uitgeefster die een Japanse dame op bezoek had die geen woord Frans of Engels sprak. Ik stond er naar te kijken terwijl ik deed alsof ik in een boek bladerde. Het was hilarisch, alleen niet na te vertellen. Merk ik nu.

Bijna zou deze reis de geschiedenis in gaan als de ´Bologna´ waar ik niets aan over zou houden, qua opdrachten en dergelijke. Maar op de valreep kwam dat nog goed. Dankzij Tjibbe. Want die stelde mij voor aan een aardige dame van de Amsterdamse Bibliotheek, die erg geïnteresseerd was in een expositie over het Amsterdamboek. En ik weet zeker dat zij, als ze de illustraties ziet, helemáál geïnteresseerd is.

Ook goed nieuws is dat het Literair Productiefonds een samenvatting van ´Ruik eens wat ik zeg´ gaat vertalen in het Chinees. Echt waar. Er is interesse. Want de Chinezen zijn gek op non-fictie. We zullen zien...

Dit was mijn leukste Bolognareis ooit, zelfs al was Bibi dit keer niet mee. Edward is de ideale reisgenoot, het weer was perfect en alles klopte. Het hoogtepunt was het dagje Venetië met Marieke. Ik ken de stad nauwelijks, maar we hadden met alles geluk. Zonder er naar te zoeken stonden we ineens op het San Marcoplein, om maar een voorbeeld te noemen. Er zijn van die dagen waarvan je op het moment dat je ze meemaakt weet dat je ze nooit zal vergeten. De eerste keer dat ik naar Venetië ging was zo´n dag. Nu was dat weer het geval. Maar eigenlijk gold dat voor elke dag in Italië, dit jaar.

8 opmerkingen:

Ingrid zei

Weet je al hoe je boek in het Chinees gaat heten?
Fantatisch idee, dat het straks aan de andere kant van de aarde gelezen gaat worden. En wat een grote afzetmarkt!

Jan Paul zei

Nou, dat is nog allerminst zeker hoor, Ingrid. Ze vertalen het omdat ze denken dat het zich goed leent om aan China verkocht te worden.

En met die markt valt het ook wel mee. Er zijn bijvoorbeeld twee boeken aan India verkocht. En dat gaat dan maar om 1500 exemplaren.

marieke zei

Jan Paul, ik kan het niet meer met je eens zijn! Het was super en Venetië was absoluut het hoogtepunt. Ik vond ook die kruiers die jij had geregeld om de weg te banen door drukke steegjes super!

ted zei

Ik wil niet vervelend wezen, maar toen jullie dáár waren was het hier in Nederland heeeeeerlijk weer! En er waren genoeg leuke mensen in het land achtergebleven. Toch had ik Venetië óók wel eens willen zien.

Edward van de Vendel zei

Ik weet ook niet hoe het kwam, maar het was alsof iedereen die in Bologna was glinsterde.
Ja, dat was het: een glinsterbologna.

Uiteraard kan het heel wel zijn dat ook in Nederland iedereen glinsterde deze dagen - dat hoop ik dan maar.

Jan Paul zei

Ja, het is ook erg aangenaam om in Nederland te glinsteren. Maar een paar dagen per jaar glinster ik het liefst in Bologna.

Ingrid zei

Glinsteren in Nederland? Wat heet, ik heb de zonnebril dagenlang niet afgehad. En vandaag hou ik hem zeker op.

marieke zei

Ik ga het meteen in mijn dagaantekeningen-agenda (soort dagboekvariant) zetten: het was een glinsterbologna!