maandag, april 30, 2007

Zalfjes

Dankzij de ongebruikelijke achternaam van Miebeth komen er regelmatig mensen op dit blog via de zoekopdracht ´hoe maak je zalfjes´. Omdat ik niemand teleur wil stellen daarom hier het recept via www.kruidenvrouwtje.nl:

Kruidenzalf kun je op een eenvoudige wijze zelf maken. Voorwaarde is wel dat je het juiste kruid gebruikt. Als je niet zeker weet of het de juiste plant is die je wilt plukken raadpleeg dan een deskundige. De makkelijkste zalf om zelf te maken is een zalf op vaselinebasis, hierbij dan ook het "recept".

In tegenstelling tot zalf of crème die je in de winkel koopt zitten hier geen vreemde stoffen in. Vaseline staat bekend om zijn neutrale = geen reactie uitlokkende werking. Mogelijk dat je allergisch bent voor de gebruikte plant, maar dat is een heel ander verhaal.

1. Verzamel de verse kruiden die je nodig hebt (zorg dat ze droog zijn - de dauw eraf);
2. Doe wat vaseline in een pan en verwarm deze au-bain-marie;
3. Als de vaseline gesmolten is doe je er de kruiden delen in. Als je wortels gebruikt dan deze eerst schoonborstelen, goed afdrogen en in kleine stukjes snijden;
4. Laat het geheel 12 uur (of 3 keer 4 uur) zachtjes trekken zonder deksel;
5. Zeef de vloeibare vaseline door een dunne doek of een papieren theefilter.
6. Laat de vaseline afkoelen en roer er iets koudgeperste zonnebloem of amandelolie door tot je de juiste dikte hebt.
7. Schep de zalf in schone potjes, ze is 2- 3 jaar houdbaar.

zondag, april 29, 2007

Bologna 2007

Bologna - en zeker deze editie - is voor iedereen een feest. Voor uitgevers, voor schrijvers en voor illustratoren. Iedereen is er dan ook vrolijk. Nou ja bijna iedereen. Gek genoeg is het ook de enige plaats waar alle uitgevers en schrijvers elkaar langer spreken. Er zijn andere gelegenheden, zoals ´Vers voor de Pers´ en de boekenbeurs van Frankfurt. Maar daar is iedereen óf te druk óf te ver van elkaar verwijderd. In Bologna kom je elkaar steeds tegen. Bovendien is het een prachtige stad en kun je er meestal heerlijk eten. De Nederlandse uitgevers ontmoeten elkaar ´s avonds vaak in een ijssalon, de Italiaanse variant van een café.

Dit keer viel Bologna laat in het jaar. Het was dan ook prachtig weer. En dan is het helemaal fijn om ´s avonds onder de arcades te lopen en een glaasje birra of prosecco te drinken. Vorig jaar sneeuwde het twee weken voor de beurs nog. Zo kan het ook.

Er zijn normaal gesproken veel (jonge) illustratoren die met hun werk lopen leuren; in de hoop om in een ander land uitgegeven te worden. Dit jaar viel dat volgens mij mee. Ik heb vooral schrijvers gezien. Tjibbe Veldkamp was er, Harm de jonge, Bart Moeyaert, Edward natuurlijk en Harmen van Straaten. Maar die laatste die telt niet, want die is altijd overal.

In de afgelopen jaren waren er wel eens schrijvers die urenlang naast hun uitgever zaten om het boek te helpen verkopen. Dat heb ik dit jaar niet gezien. Volgens mij was iedereen er voor zijn plezier. Het is bovendien altijd goed om je uitgevers wat intensiever te zien en te spreken. En om te praten over de internationale boeken die je hebt gezien. Daar komen altijd nieuwe ideeën uit. Ook dit keer met Nieuw Amsterdam.

Verder maak je soms grappige dingen mee. Zoals een Franse uitgeefster die een Japanse dame op bezoek had die geen woord Frans of Engels sprak. Ik stond er naar te kijken terwijl ik deed alsof ik in een boek bladerde. Het was hilarisch, alleen niet na te vertellen. Merk ik nu.

Bijna zou deze reis de geschiedenis in gaan als de ´Bologna´ waar ik niets aan over zou houden, qua opdrachten en dergelijke. Maar op de valreep kwam dat nog goed. Dankzij Tjibbe. Want die stelde mij voor aan een aardige dame van de Amsterdamse Bibliotheek, die erg geïnteresseerd was in een expositie over het Amsterdamboek. En ik weet zeker dat zij, als ze de illustraties ziet, helemáál geïnteresseerd is.

Ook goed nieuws is dat het Literair Productiefonds een samenvatting van ´Ruik eens wat ik zeg´ gaat vertalen in het Chinees. Echt waar. Er is interesse. Want de Chinezen zijn gek op non-fictie. We zullen zien...

Dit was mijn leukste Bolognareis ooit, zelfs al was Bibi dit keer niet mee. Edward is de ideale reisgenoot, het weer was perfect en alles klopte. Het hoogtepunt was het dagje Venetië met Marieke. Ik ken de stad nauwelijks, maar we hadden met alles geluk. Zonder er naar te zoeken stonden we ineens op het San Marcoplein, om maar een voorbeeld te noemen. Er zijn van die dagen waarvan je op het moment dat je ze meemaakt weet dat je ze nooit zal vergeten. De eerste keer dat ik naar Venetië ging was zo´n dag. Nu was dat weer het geval. Maar eigenlijk gold dat voor elke dag in Italië, dit jaar.

zaterdag, april 28, 2007

Ja

Momenteel lees ik Yes Man van Danny Wallace. Ik ben nog maar bij het begin, wanneer Danny net besloten heeft om postitiever in het leven te gaan staan en op alles 'ja' te zeggen. Vlak daarna gaat de telefoon.

- Hallo?
- Dag meneer, heeft u misschien een momentje?
- Ja!
- Ik zou het graag met u willen hebben over de voordelen van dubbel glas. Schikt dat?
- Welzeker!
- Oh. Misschien is het dan zelfs handig dat ik bij u thuis kom om de voordelen van dubbel glas wat uitgebreider te bespreken.
- Dat is prima!
- Kunt u komende week?
- Ja!
- Dinsdag wellicht? Om twee uur?
- Uitstekend, alleen... eh... U moet wel weten dat ik al dubbel glas heb.
- U heeft al dubbel glas? Maar dan heeft het toch geen zin meer dat ik langs kom?
- Jawel, ik kan toch een lekker kopje thee zetten? Dan kunnen we het samen gezellig over de voordelen van dubbel glas hebben.
- Ik geloof dat ik maar beter op kan hangen...

vrijdag, april 27, 2007

Koffie?

De laatste echte dag in Bologna alweer. En dan niet eens in Bologna maar in Venetie. Maar het leukste verhaal van Bologna? Dat kwam dan weer uit Amsterdam. Want op Schiphol kwamen we een bekend schrijfster en haar uitgeefster tegen. Ik noem geen namen, maar ik heb het hier over Francine Oomen en Paulien Loerts. Dat had gewoon gekund, ware het niet dat zij de dag ervoor al hadden ingecheckt en op het vliegtuig stonden te wachten. Nou ja, hadden ze dat laatste maar gedaan. Want dan waren ze niet gaan koffie drinken om te vergeten om in het vliegtuig te stappen. Ja, echt. Alle vluchten waren vol. Dus pas 24 uur later arriveerden zij in Bologna. Elk voordeel heb zijn nadeel, de twee kwamen heerlijk gebruind terug van een vrolijk dagje Bergen aan Zee.

donderdag, april 26, 2007

Bolognafiere

Ik kan me zo voorstellen dat veel lezers van dit blog geen flauw benul hebben wat de kinderboekenbeurs van Bologna is. Het is ook moeilijk voor te stellen, want het is gi-gan-tisch. De reactie van elke schrijver of illustrator bij het eerste bezoek op deze beurs is dezelfde: "Wat doe ik hier nog? Alle denkbare boeken zijn al gemaakt."

De beurs bestaat uit een stuk of acht hallen ter grootte van een uit de kluiten gewassen voetbalveld. Daar presenteren alle grote en minder grote kinderboekenuitgevers van de hele wereld hun recente en minder recente aanwinsten. Dat zijn dus alles bij elkaar heel veel boeken. Voornamelijk (in onze ogen) vreselijke boeken, maar ook flink wat prachtige boeken.

Gelukkig is de tweede reactie van elke schrijver of illustrator op de beurs meestal ook dezelfde: "Ik wil direct weer aan de slag om de mooiste boeken te maken."

dinsdag, april 24, 2007

Meer Cheers

Nog wat leuke Cheers grapjes...

Candi: What's your name?
Frasier: Oh, uh... Dr. Frasier Crane.
Candi: I'm Candi.
Frasier: Ah, yes, so I see from your necklace. Candi with an "I".
Candi: Well, I used to spell it with a "Y" but nobody ever took me seriously, so then I switched it to an "I". You know, like Gandhi.
Frasier: Yes, yes. I understand, that's why he did it.

Woody: Sam, I found an apartment... It's got everything I ever wanted... a living room and a bedroom.
Sam: Isn't this in Chinatown?
Woody: I don't think so Sam.
Sam: Well yeah I think it is. Did there seem to be a lot of Chinese restaurants around?
Woody: Yeah, I guess so.
Cliff: Were there a lot of uh signs hanging hither and yonder in Chinese there?
Woody: Yeah, come to think of it.
Norm: Lots of Chinese people walking around in the street I suppose.
Woody: Yeah, but that could just be a coincidence you know. I'll tell you what I'll do. I'll call my landlady. If anyone would know, Mrs. Chung would.

Everyone: NORM.
Coach: What's new, Norm?
Norm: I need something to hold me over until my second beer.
Coach: How about a first beer?
Norm: That'll work.

Cliff: Everyone in the Swiss Army owns a Swiss Army Knife. That's why no one messes with Switzerland.

Frasier: Hello in there Cliff. Tell me....What color is the sky in your world?

Kelly's mom: You've met Mr. Gaines haven't you?
Woody: Met him? Heck, I almost broke his big toe.
Kelly: Woody, you didn't know daddy was standing behind us when you pulled the van out.
Woody: Yeah, I did. I just thought he took a smaller shoe.

Sam: She (Carla) was complaining that she missed out on all that teenage stuff, you know homecoming, proms. What if we do something to take her back to her teen years?
Rebecca: Like get her pregnant?
Cliff: Nah. That's been done to death.

Cliff: A freudian slip is saying one thing and meaning a mother.

Cliff: How's married life treating ya'? Quite a change, huh?
Frasier: Well, Lilith and I did live together for a year before we wed, so other than the fact that I now see it stretching endlessly before me until I die rotting in the grave, there's no real difference.

Norm: Look at those legs! If those legs are attached to anything, even a truck, I'm gonna marry it!

Diane: I'm writing during the odd moments of the job. Much as Jack London did.
Carla: Oh was he a bad waitress too?

Bologna


Morgen vertrek ik met Edward naar Bologna. Daar is de internationale kinderboekenbeurs. Voor Edward is het een mooie gelegenheid om al zijn buitenlandse uitgevers te zien. Voor ondergetekende is het vooral een leuk feest. Toch is Bologna ook voor mij altijd wel op de een of andere manier lucratief geweest. Want ik kwam altijd wel met interessante opdrachten van uitgevers terug.

In tegenstelling tot Londen zal ik dit keer wel moeite doen om internetcafés te vinden. En ik vermoed dat er op de beurs ook wel een mogelijkheid zal zijn om te bloggen.

Rebecca 'Howitzer' howe

Het was even wennen toen Kirstie Allen als Rebecca Howe de plaats in nam van Shelley Long. Het leek alsof iedereen er nog even in moest komen. De acteurs, de scriptschrijvers en ook wij als publiek. Maar uiteindelijk kwam het goed. Al zijn mijn favoriete afleveringen toch met Diane.

Kirstie Alley had al enkele kleine rollen gehad in films, totdat ze definitief doorbrak. Dat was overigens niet met Cheers, maar met 'North and South' een serie over de amerikaanse burgeroorlog. Die serie was hier populair, maar in de Verenigde Staten was het een gigantische hit. Zodra de serie was afgelopen werd hij dírect herhaald. En opnieuw. En opnieuw. Jaren-, jarenlang. En de kijkcijfers bleven hoog.

In Cheers kreeg ze een veel belangrijkere rol. Dus dat is eigenlijk haar nog-grotere-doorbraak. Men zegt dat ze na de serie in een depressie raakte. Zelf ontkent ze dat. En ik geloof haar ook eigenlijk wel, want ze kreeg nog best wat rollen in films en series. Maar dat werd gestaag minder, terwijl haar gewicht toe nam. Dat ze tóén in een depressie raakte wil ik best geloven. De foto's liegen er niet om. De rollen van vroeger kreeg ze niet meer.

Maar ieder nadeel hep z'n voordeel, dacht Kirstie. Ze schreef daarom in 2005 een comedyserie over een dikke actrice die tevergeefs aan werk probeerde te komen in Hollywood. De serie werd geen succes, maar Kirstie kreeg wel haar zelfvertouwen weer terug. En haar oude figuur. Zo verscheen ze in bikini bij Oprah Winfrey om te laten zien hoe ze was afgevallen. Een hoofdrol in een nieuwe serie (de Amerikaanse versie van 'The Vicar of Dibley') volgde.


maandag, april 23, 2007

Pinguïn


Deze prachtige foto vond ik op Yahoo!

George Wendt

De rol van Norm Peterson werd gespeeld door George Wendt. In Cheers was hij wekelijks op televisie. Maar daarna hebben wij in Nederland weinig meer van hem vernomen. Direct na Cheers trad hij een keer in Seinfeld op, werkte mee aan een aflevering van The Simpsons en speelde Norm nog een keer in een aflevering van Frasier. En vervolgens werd het steeds stiller. Toch is hij nooit helemaal weg geweest. Elk jaar had hij wel weer genoeg gastrollen in series om goed van te leven. Maar meer ook niet.

Sinds 2006 is hij wel weer helemaal terug. Hij speelt tegenwoordig weer verschillende rollen in tv-series en theaterstukken en is een graag geziene gast in talkshows.

Norm!

Er waren twee dingen die je nooit aan Norm Peterson moest vragen. 'Hoe gaat het?' (altijd slecht) en 'Wat wil je drinken?' (altijd bier). De running gag was dan ook dat Norm nooit een serieus antwoord op de vraag gaf.

Sam: What will you have, Norm?
Norm: Well, I'm in a gambling mood, Sammy. I'll take a glass of whatever comes out of that tap.
Sam: Oh, looks like beer, Norm.
Norm: Call me Mister Lucky.

Sam: Beer, Norm?
Norm: Have I gotten that predictable? Good.

Coach: How's a beer sound, Norm?
Norm: I dunno. I usually finish them before they get a word in.

Sam: What's new, Normie?
Norm: Terrorists, Sam. They've taken over my stomach. They're demanding beer.

Coach: What would you say to a beer, Normie?
Norm: Daddy wuvs you.

Sam: What do you say, Norm?
Norm: Any cheap, tawdry thing that'll get me a beer.

Norm: [coming in from the rain] Evening, everybody.
All: Norm!
Sam: Still pouring, Norm?
Norm: That's funny, I was about to ask you the same thing.

Paul: Hey Norm, how's the world been treating you?
Norm: Like a baby treats a diaper.

Woody: Can I pour you a draft, Mr. Peterson?
Norm: A little early, isn't it Woody?
Woody: For a beer?
Norm: No, for stupid questions.

Woody: Hey, Mr. Peterson, Jack Frost nipping at your nose?
Norm: Yep, now let's get Joe Beer nipping at my liver, huh?

Q: Whatcha up to Norm? (said by Sam)
A: My ideal weight if I were eleven feet tall.

"How's life treating you, Norm?"
"Like it caught me sleeping with its' wife."

"What's going down, Normie?"
"My butt cheeks on that bar stool."

"What's the story, Norm?"
"Boy meets beer. Boy drinks beer. Boy meets another beer."

“What'll you have, Norm?
"Fame, fortune, and fast women."
How 'bout a beer?
"Even better."

"How about a beer, Norm?"
"That's that amber sudsy stuff, right? I've heard good things about it!"

What's doing, Norm?
"Well, science is seeking a cure for thirst. I happen to be the guinea pig."

zondag, april 22, 2007

Glen en Les

De broers Glen en Les Charles hadden in de jaren 70 een redelijke baan. Les werkte als leraar en Glen was copywriter in de reclame. Daar verdienden ze prima mee, maar ze werden er niet gelukkig van. Wel waren ze gek op comedyseries. De zaterdagavond was hun ideale avond met onder andere ´All in the family´, ´M*A*S*H´ en ´The Mary Tyler Moore Show´. Op zo´n avond ontstond het idee om zelf ook scripts te gaan schrijven voor comedies.

Ze besloten om voor al deze series een aflevering te schrijven en op te sturen naar de televisiemaatschappij. Daar ging enorm veel werk en tijd in zitten en ze kregen geen enkele reactie terug. Toch gingen ze door. Ze stopten zelfs met hun baan en bleven schrijven. Uiteindelijk moest Les zelfs door geldgebrek met zijn vrouw in een bestelwagentje gaan wonen. Maar na veel zwoegen en armoe werden ze beloond. De televisiemaatschappij MTM kocht een aflevering van M*A*S*H van ze. Zo hadden ze weer even brood op de plank. Maar van een baan was nog geen sprake. Het duurde zelfs nog twee jaar voordat het verlossende telefoontje kwam waarin ze werden gevraagd om te schrijven voor de serie Phyllis.

Na dat moeizame begin ging het vervolgens als een speer. Het werd al snel duidelijk dat de twee veel meer talent hadden dan de rest. Ze werden hoofdschrijver en uiteindelijk zelfs producer. Bovendien leerden ze James Burrows kennen. Burrows was de regisseur van bijna al hun favoriete series. Met hem ontstond het idee om een nieuwe serie te maken rondom een taxibedrijf. Dat werd het veel bekroonde ´Taxi´. Maar ´Taxi´ was van MTM en niet van hunzelf. En zo ontstond na drie succesvolle jaren het idee om een eigen bedrijf op te richten. Zodra dat gebeurd was kregen ze een telefoontje van NBC: ´Maak voor ons een comedy. Maakt niet uit waar het over gaat. Jullie zijn de baas.´

Omdat de drie een enorme fan waren van Fawlty Towers besloten ze om een serie te maken rondom een hotel, restaurant of bar. Dat werd Cheers. Het eerste seizoen werd een gigantische flop. De kritieken waren weliswaar uitstekend, maar de kijkcijfers dramatisch. Gelukkig was een van de bazen van NBC een fan. Hij zorgde ervoor dat Cheers het volgende seizoen direct na de razend populaire Cosby Show werd uitgezonden. Vanaf dat moment werd Cheers een succes. En de rest is geschiedenis.

James Burrows is na Cheers nog succesvol geweest met series als ´Friends´. De broertjes Charles hebben nog een paar spin-offs gemaakt van Cheers (niet ´Frasier´ overigens), maar die waren geen succes. Ze hebben nog een paar halve filmscenario´s op de plank liggen en ideeën voor nieuwe series. Maar verder doen ze weinig meer. Toch gelden ze nog steeds als een van de grootste succesverhalen in de geschiedenis van de Amerikaanse televisie.

Kwallen en mensen

Uiteindelijk komt het altijd goed.

Als je een Portugees Oorlogsschip (de kwal, niet de zwaarbewapende driemaster) ziet, dan denk je dat je één dier ziet. In werkelijkheid zijn het enorm veel verschillende diertjes. Sommigen vormen samen het ´hart´, anderen de ´longen´, weer andere de ´maag´ enzovoort. Samen vormen ze één geheel.

Bij mieren is dat eigenlijk hetzelfde. Je zou een mierenkolonie kunnen zien als één dier. Een mier in z´n (meestal haar trouwens) eentje is niets. Een ten dode opgeschreven wezentje. Maar samen, met de koningin, werksters, soldaten en de rest vormen ze de meest succesvolle diersoort op aarde. Samen kunnen ze zelfs grote zoogdieren aan. Er is niemand die een werkster vertelt om werkster te worden, niemand zegt tegen een larve ´jij wordt soldaat´. Ze worden het gewoon vanzelf. En zo ontstaat er een kolonie die perfect in balans is.

En nu mensen. Tijdens de reünie gisteren zag ik mijn oude klasgenoten en ze deden allemaal iets wat ze leuk vonden én waar ze goed in waren. Hun beroepen pasten precies bij ze. Niemand heeft ze gedwongen te worden wat ze nu zijn. Ze hebben allemaal een beroep dat nuttig is voor onze ´kolonie´. En ze doen allemaal iets totaal anders. Iedereen moet dus doen wat hij leuk vindt. Waar zijn hart ligt. Zo functioneert de samenleving het best.

En uiteindelijk komt het dan allemaal goed.

zaterdag, april 21, 2007

Cheers!

De komende dagen wordt het leuk, want dan staat dit blog in het teken van één van de beste comedies aller tijden: Cheers. Met onder andere de antwoorden die Norm gaf als iemand hem vroeg of hij een biertje wilde en hoe het verder ging met het deel van de cast dat niet meer zo vaak in de schijnwerpers stond. Dus... stay tuned.

P.S. This blog is written before a live studio audience.

vrijdag, april 20, 2007

Reünie

Morgen ga ik naar de reünie van mijn oude basisschool. Ik ben erg benieuwd wie daar allemaal zullen zijn. In elk geval veel van mijn oude meesters, want ik zag dat zij zich al hadden opgegeven. Het is vooral zo leuk om te zien hoe iedereen er niet uit ziet en wat ze doen. Niet voor niets heeft dit blog de rubriek ´de ster uit het verleden´.

Ik was nog van plan om in die rubriek een stukje over Pieke Dassen te schrijven (August uit ´De film van Ome Willem´). Gina had me op het idee gebracht toen ze in een comment over hem schreef. Maar ik hoorde gisteren op het nieuws dat hij is overleden.

donderdag, april 19, 2007

Het heet filtrum. En niet anders.

En dan nu iets echt belangrijks. Met enige regelmaat wordt het verticale gleufje onder onze neus 'snotgootje' genoemd. Dat is natuurlijk een grote schande. Er is een keurige naam voor: filtrum. Als het een snotgootje zou zijn (met welk doel eigenlijk?), dan hadden we er twee gehad. Onder ieder neusgat een.

Filtrum is een mooi woord. Het betekent 'liefdesdrank' (wat ook al aangeeft dat het niets met snot te maken heeft) in het Grieks. De Grieken beschouwden de plek als een belangrijke erogene zone.

Volgens biologen heeft het filtrum geen nut. Een bijkomstigheidje van de evolutie. In de joodse folklore is er wel degelijk een reden te vinden voor het kuiltje: voor de geboorte stuurt God een engel naar elke baby. De engel geeft de baby alle belangrijke informatie die het nodig heeft om de geboorte en de tijd daarna goed te doorstaan. Vlak voordat de engel weer vertrekt raakt hij het stukje tussen de mond en de neus even aan. Zo ontstaat het kuiltje.

Pfff... snotgootje. Een schande is het!

woensdag, april 18, 2007

Sorry

Nou ja, ik hád mijn laptop dus bij me (slecht idee, twee keer in- en uitpakken bij de douane heen en twee keer in en uitpakken bij de douane terug. Bovendien weegt die van mij dertig kilo). Maar een internetverbinding op de kamer kostte 20 pond extra. In de lobby was gratis wi-fi, maar daar was weer geen stroom en mijn accu is kapot.

Verder was Londen natúúrlijk the place for me. Wat we vanwege het mooie weer vooral gedaan hebben is lopen. Heel veel lopen. De musea komen wel een keer wanneer het regent. Gisteren waren we wel in het Tate Modern en daar moest ik erg lachen om het schilderij dat je hierbij afgebeeld ziet. Het is van Adam McEwen en hoort bij een project dat ‘The Wrong Gallery’ heet.

vrijdag, april 13, 2007

London

London is the place for me, London that lovely city.
You can go to France or America, India, Asia or Africa.
But you must come back, to London city.


Nou ja, geen idee of deze beroemde woorden van Lord Kitchener waar zijn. Want ik ben er nog nooit geweest, behalve dan op Heathrow en Gatwick. Maar vanaf morgen verandert dat. Want tot en met dinsdag bezoek ik de stad die vooral bekend staat om het feit dat Truus van Hanegem, Fons de Poel en de Dalai Lama er geen van allen geboren zijn.

De computer gaat mee voor actuele reportages vanuit de hotelkamer. Maar mocht er daar een probleem met de verbinding zijn, dan vrees ik dat ik niet alle internetcafés af ga om te posten.

Kopregelverzinwedstrijd!

Het ziet er leuker uit dan het is. Voor de gibbon tenminste, want alleen de banaan in zijn hand is niet van plastic. Maar goed, we doen net alsof het allemaal anders is. Want het is weer tijd voor de kopregelverzinwedstrijd! Een paar schoten voor de boeg:

- BÛÛÛRP!
- Eerste gibbon als internetmiljonair.
- Mijn verzorger zei nee. Ik zei van wel. Toen zei-die ´waarom wedden we?´ Toen zei ik ´wedden voor duizend bananen dat ze Ariane gaat heten?´
- Bananen maken niet gelukkig.
- Ik dacht, als zelfs Gordon en Joling succes kunnen hebben, dan kan ik het ook.

donderdag, april 12, 2007

De ster uit het verleden: Flipje

Het is ronduit oneerbiedig om Flipje Flipje te noemen. Het pientere bessenmannetje is namelijk al dik in de zeventig en heeft een flinke staat van dienst. Maar weinig mensen weten dat meneer Flip tot leven kwam uit een betoverde framboos. Dat klinkt raar. Maar in Kabouterland, waar hij vandaan komt, is dat heel normaal. Overigens belandt hij al snel in Dierenland, waardoor ik vermoed dat onze sappige held over twee paspoorten beschikt. En nou jij weer, Geert!

Flip was een ´mediator´ avant la lettre. Telkens haalde iemand in Dierenland wel weer een dommiteit of gemene streek uit, waardoor de inmiddels kranig bejaarde de zaak weer kon sussen. En uiteindelijk trakteerde hij elke keer weer op een product van De Betuwe uit Tiel. Zo was hij ook nog eens. Het is dan ook volkomen terecht dat ´El Flippo´ in Tiel een standbeeld kreeg en zelfs een eigen museum!

Maar ja. Dat was toen. Waar is de ex-framboos nu? In een tehuis voor oude besjes? De Betuwe bestaat niet meer als merk. Eigenaar Hero heeft het om zeep geholpen. Jomanda werd een beroemder boegbeeld van de fruitstad. En van ons vitaminerijke ventje hebben we niets meer vernomen.

Maar er is goed nieuws! Ook al is hij bejaard, hij komt terug! Op diverse potjes en verpakkingen. En er komen zelfs nieuwe avonturen van een als een feniks uit de as herrezen Flipje (via Marijke Helwegen, waarschijnlijk. Want hij heeft een behoorlijke facelift ondergaan). Binnenkort kunt u hem weer bewonderen en zal hij schitteren als vanouds.

woensdag, april 11, 2007

April 1982

Ooit was deze week de leukste week van het jaar. Soms was het een week eerder, maar meestal was het deze week, de week na Pasen. En ooit, dat was zo’n vijfentwintig tot dertig jaar geleden.

Een heel jaar leefde je naar het paasvoetbaltoernooi toe. Het was het absolute hoogtepunt van je schooljaar. Eén van mijn broers had op dat gebied alles gewonnen wat er maar te winnen viel. Kampioen van het dorp en later van de regio. Ze konden zelfs meedoen aan het landelijke toernooi, maar dat mocht niet van de school. Hun leerprestaties zouden er onder lijden.

Toen ik in de zesde zat (groep acht nu) zou het allemaal nog wel eens veel beter kunnen worden. We hadden een wereldteam. In de oefenpartijtjes hadden we iedereen verslagen. Soeverein. En zelf speelde ik de sterren van de hemel. Dat kwam omdat ik elke dag met een tennisbal voetbalde. Dat is goed voor je techniek.

En toen begon het. Drie wedstrijden lang heb ik vooral vrij gelopen. Perfect aanspeelbaar. Met een prachtige open ruimte voor me. In de oefenwedstrijden kreeg ik dan meteen de bal, zodat ik het prachtig kon afronden. Maar dit waren geen oefenwedstrijden meer. Iedereen speelde voor zich. Mijn teamgenoten dribbelden net zo lang tot ze de bal kwijt raakten. Ze pakten zelfs de bal van elkaar af om maar aan de bal te komen. Ik heb geen bal aangeraakt. We verloren zelfs van de St. Jozefschool. Kan je nagaan!

In de laatste wedstrijd zou ik het allemaal anders doen. Ik zou ook in dat kluitje duiken. Ik zou ook de bal van mijn eigen teamgenoten afpakken. En ik zou nu ook eens laten zien wat ik kon. Dat werkte. Eindelijk was ik aan de bal. Ik scoorde binnen vijf minuten. Maar meteen daarna werd ik gewisseld. Zo konden de kleintjes – die nog geen wedstrijd gespeeld hadden – ook een keer in het veld staan. Ik huilde zo hard dat de meester mij weer terug wilde wisselen.

Maar dat hoefde van mij niet meer.

dinsdag, april 10, 2007

Steentje

Als ik een lezing hou voor scholen over 'Ruik eens wat ik zeg', dan zijn er een paar onderwerpen waar ik áltijd succes mee heb. Hoe chaotisch de klas ook is. Het Nijlpaard is zo'n succesnummer, de bijendans en de pinguïn.

De pinguïn begint met de vraag 'hoe zie je het verschil tussen een mannetje en een vrouwtje?' Na veel foute antwoorden leg ik uit dat je dat bij de meeste pinguïns niet kunt zien. Wij niet, maar zij zelf ook niet.
De volgende vraag is: 'wat moet een mannetje dan doen om te weten of een andere pinguïn een mannetje of vrouwtje is?' Ook daar komen weer veel foute antwoorden op. Maar het werkelijke antwoord is erg grappig: met een steentje.

De mannetjes leggen een steentje op de pootjes van de eerste de beste vrije pinguïn die ze tegenkomen. Krijgen ze een hengst voor hun kop, dan hebben ze te maken met een beledigd mannetje. Worden ze vriendelijk bejegend, dan hebben ze te maken met een geïnteresseerd vrouwtje.

maandag, april 09, 2007

The Joy of Blogging

De storm rond het beertje Knut is gaan liggen. Dat betekent dat dit blog per dag zo´n 200 bezoekers minder krijgt dan twee weken geleden. Dat is niet erg, want het aantal bezoekers blijft op lange termijn gemiddeld gezien groeien. Ik blog deze week precies een half jaar en heb nu iets meer dan 20.000 bezoeken gehad (waarvan minstens 3000 van mezelf). En voorlopig blijf ik nog even doorgaan, want ik vind het nog steeds de moeite waard. Maar wat is er nou zo leuk aan bloggen?

* Allereerst weet je nooit wat er over een week op je blog staat. Elke dag begint met een virtueel leeg vel papier dat gevuld moet worden met een praatje en een plaatje. Dat is leuk.
* Ook de reacties zijn leuk. Het is zeker niet de bedoeling dat elk stukje tientallen comments moet krijgen. Het aantal reacties zie ik ook niet als een graadmeter van de kwaliteit van een post. Maar de reacties maken het stukje juist veel leuker. Flauwe stukjes hebben vaak de grappigste commentaren.
* Maar het leukst is de Statcounter, het statistiekprogrammaatje waarmee ik kan zien hoeveel mensen mijn blog bezocht hebben. Soms zie ik bijvoorbeeld dat iemand per ongeluk op mijn blog is gekomen, maar wel twee uur blijft hangen en heel veel posts leest. Bij een boek heb je dat niet. Je weet ongeveer hoeveel boeken verkocht zijn. Maar of ze echt helemaal gelezen worden, dat is nog maar de vraag.
* De Statcounter heeft nu ook een nieuwe functie, waardoor je makkelijker kunt zien of je bezocht wordt door nieuwe of terugkerende bezoekers. Daaruit blijkt dat zo´n vijftig mensen dit blog regelmatig lezen. Dat is ook leuk. Het blijven anonieme ip-adressen, maar ik ga er van uit dat de meeste lezers bekenden zijn. Daarom verander ik de ´u´ in de aanspreekvorm voortaan in ´je´. Ik heb er een hekel aan als winkels dat doen, maar op dit blog mag dat nu.

Ik twijfel alleen nog of ik dagelijks moet schrijven of niet. Moeten het minder, maar betere stukjes worden? Of moet er elke dag wat te doen zijn op dit blog. Daar ben ik nog niet uit.

zondag, april 08, 2007

De vetbrigade

Kan een 1 april-achtige grap kunst zijn? De kunstenaar Joe Skaggs vindt van wel. Sinds hij afgestudeerd was aan de kunstacademie van New York, ergens in de jaren zestig, zette hij zich af tegen de gevestigde kunstorde. Die was volgens hem veel te conventioneel. Een kunstuiting kon uit veel meer bestaan dan een beeld op een sokkel, olieverf op doek of inkt op papier. Skaggs vond dat misleiding van de media ook een kunstuiting kon zijn. Zo gebruikte hij zijn verzinsels als penseel en de media als doek. Tot zijn beter geslaagde ´werken´ behoorden onder meer een bustour voor hippies door het burgerlijke Queens (als parodie op de bustochten voor toeristen door Brooklyn) en een bordeel voor honden.

In de jaren tachtig bedacht Skaggs de Fat Squad, een groep gewapende ex-commando´s die je 24 uur per dag hielpen met afvallen. Wanneer je een ongeorloofde wandeling maakte naar ijskast, koekjestrommel of ijssalon, dan stond er een getrainde kleerkast klaar om je tegen te houden. En, wanneer je het Fat Squad in dienst had genomen, dan kon je ze ook nooit meer ontslaan... Geloof het of niet, maar heel Amerika trapte er in. Pas toen Skaggs op de nationale televisiezenders verscheen herkenden sommige mensen zijn gezicht van eerdere grappen en werd hij ontmaskerd.

De foto hierboven is overigens niet van de vetbrigade, die zag er veel indrukwekkender uit. Nee, dit is de officiële April Fool´s Day Parade. Elk jaar georganiseerd door... Joe Skaggs.

zaterdag, april 07, 2007

Storing

O jee. Probleem. De grootste bh-fabrikant van Engeland had het verkeerde koper gekregen van een toeleverancier. De partij die ze hadden ontvangen was bestemd voor brandalarmen. Dit koper had een speciale behandeling ondergaan. Als het werd opgewarmd - bijvoorbeeld door lichaamstemperatuur - dan zond het elektromagnetische golven uit. En die golven verstoorden andere elektromagnetische signalen, zoals van telefoons en televisies. Omdat er al tienduizen exemplaren waren verkocht leidde dit tot grote paniek bij tv- en radiostations en telefoonmaatschappijen. Het hoofd van de technische dienst van British Telecom riep direct al zijn medewerksters op om te achterhalen welke bh zij droegen.

Het leidde tot zoveel paniek dat de Daily Mail, de krant die het bericht verstuurde, nog dezelfde dag moest melden dat het om een 1 aprilgrap ging.

vrijdag, april 06, 2007

Opgelicht

Als het gaat om geslaagde 1 aprilgrappen, dan steekt de BBC met kop en schouders boven de rest uit. Zo hadden ze in 1976 een erg grappige, met dank aan Sir Patrick Moore. Moore is de bekendste astronoom van Engeland. Hij had in die tijd een programma over de sterren, ´The Sky at Night´. Daarin kondigde hij op 31 maart aan dat er de volgende dag iets bijzonders aan de hand zou zijn. Pluto zou op dat moment namelijk precies achter Jupiter staan, waardoor de zwaartekracht van die laatste planeet tijdelijk extra krachtig zou zijn. Als gevolg daarvan nam de zwaartekracht op aarde juist af. Mensen zouden dit de volgende dag merken als ze precies om dertien minuten voor tien omhoog zouden springen. Als ze dat deden, dan zouden ze merken dat het wat langer duurde voordat ze naar beneden kwamen.

Vanaf twaalf minuten voor tien stond de telefoonlijn bij de BBC roodgloeiend. Of ze wel goed wijs waren bij de BBC. Met die verminderde zwaartekracht knal je zo tegen het plafond. Een dame had zo haar hoofd zelfs ernstig verwond. En zij was niet de enige. Bij sommige mensen was de tafel spontaan gaan zweven. En zo bleken nog honderden andere mensen daadwerkelijk ervaren te hebben dat de zwaartekracht tijdelijk was verminderd...

woensdag, april 04, 2007

De Zwisterse spaghetti-oogst

In de jaren vijftig gold spaghetti nog als een nieuw gerecht voor de Britten. Dat gaf de BBC de gelegenheid om een grap uit te halen die tegenwoordig ondenkbaar lijkt. De zender had op 1 april 1957 een item over een spectaculair goede spaghettioogst in Zwitserland. Volgens kenners was het zelfs de beste oogst sinds tientallen jaren. De slierten hingen met duizenden tegelijk in de spaghettibomen. Die succesoogst was aan twee dingen te danken: een extreem milde winter en afwezigheid van de gevreesde spaghettikever. Maar er moest alleen nog niet te vroeg gejuicht worden: een late winter kon de oogst nog altijd verruïneren. Het was eerder gebeurd...

Nog geen minuut na de uitzending regende het telefoontjes van honderden geïnteresseerde kijkers die ook een spaghettiboom in hun tuin wilden hebben.

Het idee voor deze grap was ontstaan door een opmerking van een oud-leraar van een redactiemedewerker. Nadat die laatste een keer een dom antwoord gaf, zei de docent dat hij waarschijnlijk 'zo dom was dat-ie zeker ook dacht dat spaghetti aan bomen groeide.' Nou, hij was de enige niet.

dinsdag, april 03, 2007

Edison´s voedselmachine

Zoals beloofd deze week een serie over de leukste 1 aprilgrappen. Weet u overigens hoe oud de 1 aprilgrap is? De oudst bekende grap dateert uit 1508. En waarschijnlijk maakten de lolbroekhersenen al diep in de vijftiende eeuw overuren op deze dag. Maar waarom het nou juist op deze dag is? Niemand die het weet.

Overigens geldt dat hoe ouder de grappen zijn, hoe flauwer ze worden. De eerste écht geslaagde grap dateert uit 1878. Thomas Edison had net zijn zoveelste uitvinding gedaan (de fonograaf) en de Amerikanen wisten nu zeker dat zijn genialiteit geen grenzen meer kende. Dat bracht de medewerkers van The New York Graphic op het idee om Edison nóg een uitvinding toe te dichten: de voedselmachine. Met dit vernuftige apparaat kon je vruchtbare aarde direct omzetten in graan. Ook kon hij water veranderen in wijn. Talloze serieuze kranten namen dit bericht volledig over. Er verschenen commentaren in kranten over de briljante Edison die zichzelf weer eens had overtroffen. Deze man verdiende nog meer en nog grotere standbeelden.

Op twee april gaf The Graphic een overzicht van alle ´gejatte´ krantenartikelen. Daar boven stond: ´ze zijn er allemaal ingetrapt´.

maandag, april 02, 2007

Magere oogst

Ik ben weer thuis. En hoewel ik uren in de bossen heb doorgebracht (ook ´s ochtends heel vroeg) en hoewel ik écht op zoek ben geweest naar interessante natuurfenomenen, kan ik niet anders concluderen dan dat het een magere oogst was.
Dit ben ik tegengekomen:

Ontelbaar veel vogels.
Honderden paddestoelen.
87 rare bosmieren met een enorm achterlijf (in geen enkele natuurgids teruggevonden - misschien een nieuwe, door Tsjernobyl gemuteerde, soort).
41 muizenholen (maar mijn redacteur heeft liever niet veel muizen in het boek - daar is hij bang voor).
5 padden.
3 konijnen (weggejaagd door Sien).
1 eekhoorn (weggejaagd door Sien).
1 Sien.
65 Nordic Walkers.

Schamel.

zondag, april 01, 2007

1 april

Ik heb net een tijdje op internet lopen zoeken naar leuke 1 aprilgrappen, maar ik kon ze nergens vinden. Ik hoorde wel van een hardloopwedstrijd voor nudisten in Doetinchem. Dat zal er wel een zijn, alhoewel... De nudistenfitness in Heteren is ook geen 1 aprilgrap. Het Jeugdjournaal bekijken dan maar, vanavond. Die hebben altijd wel iets grappigs.