zaterdag, februari 17, 2007

Zonde

Ze heet Chotiros Suriyawong. Dat wist u waarschijnlijk niet. En dat wisten ze in Thailand, waar ze vandaan komt, ook nauwelijks. Ze is een studente die zo nu en dan kleine bijrolletjes mocht spelen in enkele speelfilms. Sinds drie dagen geleden is ze daarentegen een stuk bekender. En dat komt door de jurk die ze op de foto aan heeft. Ze droeg hem bij de uitreiking van de Thaise ´Gouden Kalveren´. De jurk zorgde voor enige commotie in het land en dat zorgde ervoor dat ze door haar universiteit werd gestraft. Ze moet nu voor straf twee weken lang voorlezen voor... de blinden.

Over paarlen voor de zwijnen gesproken.

55 opmerkingen:

Kees zei

Laten we haar onmiddellijk een Nederlandse prijs toekennen, - wat zeg ik: TIEN prijzen. En een studiebeurs.

Jan Paul zei

En eventueel een stageplaats, Kees?

Thomas zei

En woonruimte!

Kees zei

Ik kom om in woonruimte en ben een erkend stageadres.

Thomas zei

Mijn woonruimte is zeer beperkt, maar dat maakt het des te knusser.

Edward van de Vendel zei

Eh... als tegenwicht tot dit blij-met-vrouwen-vertoon en over weinig verhullende ophef gesproken: misschien heeft The New Daniel Radcliffe ook nog een stageplaats nodig dan? (Thomas weet wat ik bedoel)
(En hoewel Daniel dan ook flink wat jaren ouder zou moeten worden voor ie echt die stageplaats verdient.)

marieke zei

Ik weet ook wat je bedoelt Edward.
Bij deze is Daniel een stageplaats en woonruimte aangeboden bij een ontzettend leerzame stichting en in een leuk huisje in het zuiden des lands.

Edward van de Vendel zei

Fijn, Marieke. Een medestandster. Daniel mag best pendelen van Rdam naar het zuiden, wat mij betreft.

marieke zei

is goed, edward, dan maken we er een uitwisselingsproject van.

Overigens thomas, jan paul en kees; nemen jullie in de stageovereenkomst met die dame dan wel een clausule op waarin omschreven staat dat ze nooit in joggingbroek op de bank mag hangen maar alleen in jurken in geest van de jurk van de foto bij deze blog. Anders valt het misschien weer zo tegen.

marieke zei

Trouwens, Edward, is er nog iets bekend over de schrijfcapaciteiten van Daniel. Misschien iets voor geschenk 2008??? hebben we meteen een goede reden om hem heeeeel lang hier te houden.

Jan Paul zei

Hoho. Ik heb deze dame geen stageplaats aangeboden. Dat leek me meer iets voor Kees en Thomas. Ik ben nogal klein behuisd en twee dames in huis lijkt me wel genoeg. Bovendien moet er natuurlijk ook ruimte overblijven voor gestrande reizigers - al zal de garderobe van deze lieftallige actrice waarschijnlijk niet heel veel plaats innemen.

Edward van de Vendel zei

Als je dat voor elkaar krijgt, Marieke (kbwgeschenk 2008, D.R.) dan word je nog onsterfelijker dan je nu al bent.
En natuurlijk heeft D.R. dan een ghostwriter nodig. Een goede.

marieke zei

@janpaul: ja maar jij bent begonnen met dit topic. Dat Kees en Thomas meteen gretig inhaken had je kunnen verwachten.
@Edward: Ik ga meteen bellen met zijn managment! Misschien wordt het een jaartje later, dan laten we hem eerst nog even de potter-films afmaken en kan hij ook nog een beetje ouder worden en ik denk dat ik nog wel een goed ghostwriter weet. Don't call us, we call you.

Jan Paul zei

Ik ben trouwens wel beschikbaar om de arme studente bijles te geven. Als ze klaar is met voorlezen voor de blinden. Ben trouwens benieuwd wát ze gaat voorlezen. Misschien wel 'Zoop in India'.

marieke zei

Bijles waarin?
En als ze dan in Amsterdam stage loopt, dan kan ze beter jouw nieuwe boek over Amsterdam voorlezen. Toch?

Jan Paul zei

Bijles waarin? Nou, Nederlands bijvoorbeeld. Of quantummechanica.

marieke zei

o, bij quantummechanica schuif ik graag aan.

Jan Paul zei

Gezellig! Leuk ideetje trouwens voor de kinderboekenweek, quantummechanica: 'Schrödingers kat en andere knuffels.'

marieke zei

Zouden Daniel en zijn ghostwriter daar wat mee kunnen?

marieke zei

Maarre voor die bijles gelden dan toch niet bepaalde kledingvoorschriften???

Jan Paul zei

Als jij in een joggingbroek wil komen, dan mag jij in een joggingbroek komen, Marieke. Maar in een Sap de Aardwortelpak mag ook.

marieke zei

ik draag nooit joggingbroeken! Wel een supersonische broek voor het hardlopen, maar dat is geen joggingbroek! uhh ik moet bekennen dat ik dat sap de aardwortelpak heb wel eens aan heb gehad. Is wel warm hoor!

marieke te zei

1 x 'heb' te veel getypt

marieke te snel zei

wilde marieke te 'heb'berig tikken, maar was te snel met enteren

Kees zei

Sommige mensen begrijpen er niets van. Weten zelfs in de meest pure altruïstische gebaren, zoals die van Thomas en mij jegens Chotiros Suriwayong, nog iets vulgairs te ontdekken. Bah.
Mevrouw Suriwayong is een intellectueel en een (uitvoerend) kunstenares die door een stel Thaise gereformeerden in haar uitingsvrijheid wordt beknot. Met zo iemand verklaar je je loyaal, voor zo iemand neem je het op, zo iemand bied je asiel. Vanuit artistieke solidariteit en Voltairiaanse principes.
Edward begrijpt dit niet. Hij spreekt van “blij-met-vrouwen-vertoon”, terwijl het feit dat Chotiros Suriwayong een vrouw is er in dezen, althans voor mij, vol-strekt niet toe doet. Als Chotiros Suriwayong een oude man met bochel en tuilen neushaar was geweest, had ik hem, wanneer hij door
rigide regenten in zijn artistieke en intellectuele vrijheid werd beperkt, óók onderdak geboden, dat spreekt vanzelf.
Niet alleen Edward begrijpt dit niet, ook Marieke verdenkt Thomas en mij van een verborgen, vleselijke agenda. Wat kúnnen mensen je toch teleurstellen. In plaats van zich op te winden over mevrouw Suriwayongs droevig lot verkiezen de grote schrijver en de CPNB-topvrouw, beiden mensen van het Vrije Woord, een geheel andere en bepaaldelijk minder hoogstaande opwinding, geïnitieerd door promotie(naakt)foto’s van een jongeman die nog een schooljaar voor de boeg heeft en dat wellicht niet gaat overleven. Ten tweede male: bah.
Met name Marieke maakt het bont. Zij vermoedt dat mijn stellingname in de kwestie Suriwayong te maken heeft met de jurk die zij (C.S.) op de door Jan Paul gepubliceerde foto draagt. (Trouwens héééél laf, J.P. “Ik heb deze dame geen stageplaats aangeboden. Dat leek me meer iets voor Kees en Thomas.” Maar je dan weer wel beschikbaar verklaren om “de arme studente bijles te geven”. Bedenkelijk.) Hoe laag kun je zinken? De waarheid is dat ik die jurk niet eens had gezíen. Ik las Jan Pauls tekst en commentte op grond dáárvan. Die jurk heb ik pas daarnét bekeken, naar aanleiding van Mariekes opmerking er over. Ja, leuk, maar mijn voorkeur gaat te allen tijde uit naar “in joggingbroek op de bank” ‘hangende’ vrouwen. Ik ben van de inhoud, mevrouw. (Mag ik aandringen op uitleg van uw zin: “Dat Kees en Thomas meteen gretig inhaken had je kunnen verwachten”? En u er tezelfdertijd op wijzen dat Bram Moskowicz momenteel tijd over heeft.)

Jan Paul zei

Beste Kees, ik waardeer je enthousiasme om de artistieke medemens een handje te helpen. Ik vrees alleen dat je in je laatste commentaar hier en daar een klein uitglijdertje maakt. Geeft niks. Kan iedereen overkomen.

Zo begrijp ik niet waarom het laf zou zijn van mijn kant om een bijdrage te leveren in de vorm van bijles en dus geen woonruimte aan te bieden. Laf! Ik woon nu eenmaal klein. We hebben niet eens een aparte slaapkamer voor haar, laat staan een rustige studeerkamer. Chotiros Suriwayong is veel beter af in een studentenhuis onder gelijkgestemden. Of in een vrijstaande villa in het hoge noorden, onder de hoede van een inspirerende kunstliefhebber. Denk je niet dat ze dat zelf ook zou prefereren?

En welke moed zou ik eigenlijk nodig hebben om haar in huis te halen? Ze lijkt me allerminst agressief of vuurgevaarlijk. Integendeel. Als je goed naar die foto had gekeken, dan had je dat zelf ook kunnen zien. Want ik geloof je uiteraard op je woord dat je de foto van de studente over het hoofd hebt gezien, verblind als je was door je altruïsme. De eerlijkheid gebied mij wel te zeggen dat de slechte kant in mijzelf eerst dacht dat je openlijk solliciteerde naar een plek tijdens de Thaise blindenvoorleesdagen, op een stoel vlak voor mevrouw Suriwayong.

marieke zei

Ik beschuldig Thomas en Kees van een vleselijke agenda? Nergens vind ik in de comment iets wat daar op kan wijzen. Ik geloof alleen enorm in jullie hang naar estheticiteit. En daar valt een joggingbroek nu eenmaal niet onder (in mijn bescheiden esthetische visie, maar ik ben natuurlijk geen kenner).

Verder wordt mij gevraagd om uitleg over het verwachte gretig inhaken van Thomas en Kees op het aanbieden van woonruimte en stageplaats. Moeilijk uit te leggen, wellicht toch het verwactingspatroon dat de gemiddelde man bij mij opwekt. In die zin zou je kunnen zeggen dat Thomas en Kees voor mij in deze de personificatie zijn van DE MAN.

Moscowicz, advocaat van M. zei

hierbij laten wij u weten dat mevrouw M. niet toerekeningsvatbaar is op de momenten dat zij dit blog bezoekt. Er kunnen dan ook geen rechten worden ontleend aan uitspraken die zij doet in de comments van dit blog.

Jan Paul zei

Voor andere altruïsten onder ons: het heeft er alle schijn van dat een onschuldig bromfietsclubje in Amsterdam genoodzaakt is om hun jeugdhonk aan de rand van de stad te verlaten. Ik denk dat ze nu een nieuwe clubruimte moeten gaan zoeken.

Bij mij thuis kan het niet, want ik woon klein.

marieke zei

mijn katten hebben een hekel aan brommers... dus helaas

Jan Paul zei

Nou voorlopig goed nieuws voor de brommerclub. Volgens Lex Runderkamp van het NOS Journaal heeft hun advocaat de sterkste argumenten.

Dat doet me denken aan Sicilië, waar ze volgens kenners helemaal geen maffia hebben. Dat is een mythe. Er zijn toevallig alleen heel veel schapenherders met machinegeweren.

Edward van de Vendel zei

Eh, Kees, heeft D.R. naakt geposeerd? Getver. Marieke en ik hebben sinds dat schokkende comment van jou meerdere keren gebeld en steeds weer gegetverd. Het ging ons om zijn commercieele aantrekkingskracht voor de Nederlandse poezie (in mijn geval) en die van de Nederlandse boekpromotie (in Mariekes geval).
Wow.
Wat een hoop gevallen telt dit blog. En in elk geval droeg D.R. op die foto's geen opengefrutte jurk.

marieke zei

he ja getver... edward moet je er nu weer over beginnen. Ik begrijp overigens nu de afsnijding van de foto beter... vond het al zo raar dat dat paard er niet helemaal op stond. getver.

Thomas zei

In aanvulling op Kees moet mij nog iets van het hart. Allereerst heeft Kees uiteraard gelijk: van een verborgen agenda vol vleselijke intenties onzerzijds was geen sprake - wij kwamen, geschokt door de tekst van Jan Paul, op voor de vrijheid van kledingsuiting. Dat Choritos Suriyawong in haar land van herkomst daarin zo belemmerd wordt, stuit ons tegen de borst. Iemand die zo vernieuwend durft te zijn op gebied van kledingsuiting in een maatschappij die haar intentie en artisticiteit niet begrijpt - ik had de foto wél gezien - verdient mogelijkheden tot kunstzinnige ontwikkeling en ontplooiing. Zij heeft laten zien meer te zijn dan een B-actrice en verdient te leven in vrijheid, ze verdient een veilig warm bed.
Ze verdient, ja, een stageplaats - maar wat heeft men aan een stageplaats, die immers slechts haar werkzame leven betreft, zonder woonruimte. Op en neer pendelen tussen Thailand en hier behoort niet tot de mogelijkheden. Dus bood ik haar die, ik bood haar een inspirerende woonruimte aan de bekendste der Amsterdamse grachten uit de Nederlandse literatuur. Ik woon naar alle waarschijnlijkheid nog kleiner dan Jan Paul - het is dan ook treurig dat Jan Paul zich niet bereid toont Choritos Suriyawong te helpen. Maar ik neem de honneurs lankmoedig waar. De bruisende omgeving, middenin de grachtengordel, maakt de geringe omvang van mijn woonruimte mijns inziens ruimschoots goed. Ook de warmte die de knusheid van mijn woonruimte en mijn waardering voor haar kunst zouden kunnen bieden, lijkt me bevorderlijk voor de ontwikkeling van Choritos Suriyawong. Zeker omdat die knusheid gecombineerd wordt met een zeker lijden - basisvoorwaarde voor vruchtbaar kunstenaarsschap - dat enerzijds wordt veroorzaakt door de bewegingsruimte die mijn studentenkamer ontbeert en anderzijds de toestand van mijn keuken.
Bovendien, Marieke, is de door jou voorgestelde clausule in de overeenkomst met betrekking tot joggingbroeken en een bank belachelijk. Ten eerste heb ik geen bank. Ten tweede is haar kledingsuiting geheel de zaak van Choritos Suriyawong zelf - daar draait haar kunstenaarschap zich juist om. Ik kan me niet voorstellen waarom een joggingbroek mij teleur zou stellen. Ik weet immers wat zich ónder de joggingbroek bevindt. Al is dat iets wat zich slechts sporadisch openbaart. Maar áls het zich openbaart spreekt men er wereldwijd over, zo blijkt nu. Daar doe ik het voor, daar doet Kees het voor: haar kunstenaarschap.
Aangezien het komende kabinet meer geld zegt te gaan trekken voor amateurkunst, heb ik voor de verbannen Amsterdamse bromfietsers goede hoop dat zij ook zonder mijn hulp spoedig een nieuw onderkomen zullen vinden.

Jan Paul zei

Hartverwarmend, al deze commentaren die pleiten voor de ontwikkeling van de kunst in het algemeen en het welzijn van Choritos in het bijzonder. Mochten er nog mensen zijn die denken dat dit blog een virtuele hangplek is voor uiterlijk-gerichte mensen, deze comments bewijzen het tegendeel.

Fijn.

marieke zei

jan paul, eigenlijk moet jij het zo zien: blijkbaar verzamel jij dus dat soort mensen om je heen!

bibi zei

mag ik ook iets zeggen?

Kees zei

Ja!

Thomas zei

Van mij mag het ook.

bibi zei

Goed. Want ik wilde van het begin al zeggen dat die blinden heel gelukkig zullen zijn met haar straf. Zeker blinde mannen, want die kunnen braille en voelen als de besten en die jurk dat is een echte braillejurk. Ik weet zeker dat ze eraan mogen zitten van Chorizo, of hoe ze heet.
Dat wou ik effe kwijt.

Jan Paul zei

Hé. Wie doet daar het licht uit? Ik zie ineens niets meer.

marieke zei

:)

I rest my case

bergelund thor zei

Hereby this page officially is nominated for Vunziest Blog Of the Year, as well as for the extra Superficiality-prize for each of you individual blogcommenters. As we say in my country: getver.

Kees zei

Thomas, mijn meest welgemeende complimenten voor je hoogst waardevolle “aanvulling”. Je slaat tientallen spijkers bewonderenswaardig precies op de kop.
Ik zou zeggen: laten we dichtbij elkaar blijven, schouder aan schouder of rug tegen rug, want ik weet niet hoe het jou vergaat, maar ík voel me omringd door ons niet welgezinde en gestaag oprukkende Achoritos-strijders.
Hoe denk jij trouwens over “het verwachtingspatroon dat de gemiddelde man bij” Marieke “opwekt”? En dat jij en ik “voor [haar] in deze de personificatie zijn van DE MAN”? Ík ben er nog steeds niet helemáál overheen.
Jouw woonruimte en –omgeving verschillen van de mijne als een tomaat van een kerstboom. Jij woont ‘klein’ en bankloos “aan de bekendste der Amsterdamse grachten uit de Nederlandse literatuur”, - ík ‘ruim’ en met 2,5 meter bank aan een, ook mét TomTom, onvindbaar betonpad. Jouw omgeving ‘bruist’, de mijne is dermate verlaten dat, áls er eens een auto passeert, de hond dagen van slag is. Volgens mij doen we er daarom goed aan Choritos Suriwayong – wier ten hemel schreiende situatie ik schroomloos gelijkstel aan die van onder anderen Ovidius en Brodsky – ‘the best of both worlds’ te offreren. Te jouwent kan ze zich laven aan de geneugten en inspiraties van de grote stad, te mijnent aan die van het platteland. Voor een ongehoord maar nog kwetsbaar talent als Choritos lijkt míj dat een i-de-a-le combinatie. Wat denk jíj?
Dat jij, die “naar alle waarschijnlijkheid nog kleiner [woont] dan Jan Paul”, je bescheiden jongenskamer, in tegenstelling tot diezelfde J.P., voor Choritos openstelt, zegt véél, Thomas. Over jou én over J.P. Waar jíj je heroïsch tussen Choritos en heur vermaledijde beknotters werpt (dit is: tussen de vrijheid van Uiting versus de schande van Onderdrukking), niet alleen met woorden maar ook met de onbaatzuchtige, puur principiële bereidheid tot dáden, emmert de aanstichter van dit alles over ruimtegebrek, geen “aparte” slaap- of “rustige studeerkamer”. En dat-ie twee vrouwen in huis wel genoeg vindt. Volgens J.P. is Choritos “veel beter af in een studentenhuis onder gelijkgestemden. Of in een vrijstaande villa in het hoge noorden, onder de hoede van een inspirerende kunstliefhebber.” Doet jou dat nou ook denken aan salonsocialisten die asielzoekers van harte welkom heten, maar natuurlijk níet als buurman?
En dan slaagt de man – J.P. dus – er óók nog in niet te ‘begrijpen’ waarom ik hem ergens hierboven “laf” noemde. Doet-ie net alsof ik het laf vind dat-ie de onvergelijkelijke Choritos “geen woonruimte” “aan” wil “bieden”. (“Ze lijkt me allerminst agressief of vuurgevaarlijk”.) Of misschien doet-ie niet net alsof en begreep-ie inderdaad niet dat ik hem “laf” noemde omdat-ie op een comment van Marieke – handpalmen voorwaarts, onschuldig gezicht – reageerde met: “Ik heb deze dame geen stageplaats aangeboden. Dat leek me meer iets voor Kees en Thomas.” Wél over Choritos beginnen, maar zodra een Brabobijdehandje met haar “verwachtingspatroon” over “de gemiddelde man” komt aanzetten, fluks naar “Kees en Thomas” wijzen. Jech.
Anderzijds is Jan Paul natuurlijk niet écht laf. Wil hij gewoon Marieke te vriend houden. Wat ik óók wel weer begrijp. En waar hij gelijk in heeft: dat ik, “tijdens de Thaise blindenvoorleesdagen”, maar wat graag “een stoel vlak voor mevrouw Suriwayong” zou bezetten. Teneinde haar, als – op z’n zachtst gezegd: onheus bejegend - collega-kunstenaar, geestelijk te steunen. Maar zo’n stoel is voor mij niet weggezet. Die is voorbehouden aan visueel allerminst gehandicapte Thaise universiteitsbestuurders met zonnebril, roodwit gestreepte stok en Labrador Retriever.
Denk jij overigens, net als Bibi, dat Choritos al dan niet blinde mannen zou toestaan aan haar jurk te zitten? De Foto daarjuist weer even bekeken. Ditmaal góed. En ik geloof er he-le-maal niets van. Zie je dat gezicht? Die schuchtere blik, sprekend van een innerlijk fatsoen waar je bij De Westerse Vrouw al een halve eeuw niet om hoeft te komen? En dan die trotse, welhaast koninklijke houding! Nee, geloof mij maar, aan Choritos’ lijf geen wisselende chorizo’s of andere polonaise. Tot ze De Ware ontmoet. En dan nog.
Nu verder met mijn brieven aan Amnesty International, Johan Remkes (die in Thailand een huis bezit) en Machiel Kuijt (of is die al vrij?).
Hartelijke groet van je medeMAN en – kunstenaarsrechtenactivist,
Kees

bibi zei

Ik wil nog iets zeggen.
Dat Jan Paul, zoals hij hierboven schrijft, nu ineens blind is nu hij een aanraakbare Chushimi voor zich ziet. Nu ja, ziet, voor zich voelt.
Dan heb ik toch liever Thomas Man en Kees Man. Want die bieden beiden tenminste iets.

Jan Paul zei

Hé. Mijn ogen doen het ineens weer. Fijn.

Kees, Kees, Kees. Je grenzeloze goedertierenheid heeft een beetje de plek ingenomen van je gezonde verstand. Dat siert je natuurlijk. Maar het lijkt me wel lastig. Ik zou zeggen, neem even geen belangrijke beslissingen in deze licht verwarde toestand.

Zo sla je in al je goedheid per ongeluk een klein detail uit mijn reden om Chotiros niet in huis te nemen over. Je weet wel, zo´n klein detail waarmee zo´n beetje alles staat of valt. Namelijk het zinnetje ´Denk je niet dat ze dat (een plek in een groot huis of studentenhuis) zelf ook zou prefereren?´

Nou? Wat denk je zelf? Als ik zelf als jonge student stage zou lopen, dan verkoos ik toch ook onderdak in een studentenhuis of in een vrijstaande villa boven de situatie hier op 2-hoog. Wie niet?

Tja, en om mij dan met een salonsocialist te vergelijken, da´s natuurlijk een beetje dom. In de wijken waar ik gewoond heb had ik juist jarenlang asielzoekers in de straat. Dat is best leuk hoor, zo´n multiculturele buurt.

Toch doet het me goed hoor, dat er mensen zijn met zo´n groot altruïstisch hart als jij. Maar ik zou zeggen, maak een lekkere kop koffie, maak een flinke wandeling en neem een warme douche. Dan knap je vanzelf weer op. Sterkte!

En dan nog even iets anders. Ergens onderweg sloop er een foutje in de spelling van ´Chotiros´. Ik vrees dat dit kleine foutje er bij Thomas in sloop. En met zijn kennis van de Spaanse taal is het verwondelijk dat hij ´Choritos´ schreef. Bij mij als liefhebber van de Spaanse keuken had er meteen een alarmbelletje moeten rinkelen. Maar dat gebeurde niet. Domdomdom.

bibi zei

Choritos chorizo giros of roti het is allemaal vlees, net als Chotiros. En haar bosten zijn ook nep.

Jan Paul zei

En Thorretje, het enige alruïstische wat jij in je leven hebt gedaan is een paar weken wegblijven van dit blog. Ellendige Noor.

marieke zei

"Hoe denk jij trouwens over “het verwachtingspatroon dat de gemiddelde man bij” Marieke “opwekt”? En dat jij en ik “voor [haar] in deze de personificatie zijn van DE MAN”? Ík ben er nog steeds niet helemáál overheen. " aldus Kees.

Als je er over wilt praten, dan mag je bellen!

"Anderzijds is Jan Paul natuurlijk niet écht laf. Wil hij gewoon Marieke te vriend houden. Wat ik óók wel weer begrijp." schrijft Kees

Fijn dat je dat nog wel begrijpt! Dat biedt perspectieven voor de toekomst. Overigens is dat te vriend houden alleen voor de periode dat ik hier op de keizersgracht werk...

Voor overige opmerkingen en/of vragen kunt u zich wenden tot mijn advocaat.

marieke zei

En Thor, mijn advocaat (en tevens die van Jan Paul) neemt contact met je op wegens laster. Daar heeft hij zelf onlangs mee van doen gehad en is dus ervaringsdeskundige op dat gebied.

Lilli zei

Ik wil Choritos graag een badjas cadeau doen. Waarheen kan ik die sturen?

Jan Paul zei

Hm, Lilli. Ik heb gegoogeld op Chotiros Suriyawong en address. 352 hits, maar geen huisadres van de actrice. Dat wordt dus afwachten tot ze een stage in Nederland kiest. Ik denk dat je cadeau daarentegen zeer welkom zal zijn. Haar situatie is iets schrijnender geworden. Door alle commotie (niet op dit blog, maar in haar eigen land) is ze nu werkloos als actrice.

Marieke, ik ben juist bevriend met je ondánks je almachtige baan aan de Keizersgracht. Die vriendschap levert mij namelijk niets op. Integendeel. Zo mogen allerlei dierbaren om mij heen het Kinderboekenweekgeschenk schrijven, behalve ik zelf.

Ook win ik geen prijs meer sinds wij bevriend zijn. Ik hoor de jury al zeggen ´Ja natuurlijk is "Zoop in India" een Gouden Griffel waard. Wel twee zelfs. Maar die jongen is bevriend met Marieke van het CPNB. Dan gaat de Volkskrant weer over vriendjespolitiek schrijven...´

Gefluisterd wordt overigens dat om díe reden, en geen andere, de Nobelprijs naar Orhan Pamuk is gegaan.

marieke zei

Bij deze verklaar ik dat ik mijn vriendschap met de heer Schutte verbreek dit ter meerdere ere en glorie van zijn werk. Zo, laat die prijzen maar komen richting de heer Schutte...

ps Jan Paul ik blog dus voortaan onder een schuilnaam en als we iets afspreken zetten we allebei een zonnebril op, dat heeft niemand door.

Jan Paul zei

Oké Marieke, eh... ik bedoel Henk.

henk zei

fijn jan paul, eh annika