maandag, december 18, 2006

Aaargh de wereld vergaat (dag 1)

Zo nu en dan komen er mensen naar de plaats Manson in de Amerikaanse staat Iowa. Zij willen de krater zien. Maar ze komen allemaal teleurgesteld terug. Er ís geen krater te zien. De krater is zo groot, dat alles er krater is.

Wat voor krater? Een krater van een meteorietinslag. Een meteoriet van een paar kilometer lang en een gewicht van tien miljard ton die met een snelheid van honderd keer die van het geluid een gat van vijf kilometer diep in de aarde boorde.

We leven inmiddels miljoenen jaren en een paar ijstijden later. Dus de krater is in de loop der jaren helemaal opgevuld met sedimenten. De ooit kilometers diepe put is nu zo vlak als een schaatsbaan. Maar in een gebied met een doorsnee van 32 kilometer is nog steeds een dikke laag ondergronds gesteente te vinden.
Het is overigens bij lange na nog niet de grootste krater. Ze kunnen met gemak meer dan 200 kilometer groot zijn en 50 kilometer diep onder de grond liggen.

Overal op aarde zijn dit soort meteorietinslagen geweest. Het is dan ook een regelmatig terugkerend fenomeen. En statistisch gezien is het, u raad het al, hoog tijd voor een nieuwe. Stephen Hawking voorspelt er nog een binnen de komende eeuw.

Maar wat gebeurt er als zo´n meteoriet landt? Daarover morgen meer.

Miebeth Zalfjes
Wetenschappelijk medewerker

Geen opmerkingen: