donderdag, november 23, 2006

Jongens en Wetenschap

Stel. Je houdt zoals ik van sneeuw en je woont in een land waarin de winters het meest op een uiterst laffe herfst lijken. Wat doe je dan? Dan kijk je ´s ochtends naar de Belgische televisie. Want daar zie je beelden van besneeuwde bergtoppen en blije skiërs. Dat deed ik tenminste enkele jaren geleden. Nu bekijk ik webcams (het dooit nu zelfs tot diep in Lapland!). Bij de sneeuwbeelden hoor je het geluid van de Vlaamse Radio 1. En zo heb ik voor het eerst het leukste radioprogramma aller tijden gehoord: Jongens en Wetenschap. Met Sven Speybrouck en Koen Fillet.

De formule was als volgt: aan het begin van het uur stelden Sven en Koen een vraag die de luisteraars mochten beantwoorden. Zowel de vraag als de reacties waren vaak buitengewoon grappig en interessant. Aan het eind kwam een wetenschapper uitleggen hoe het wérkelijk zat.

Toen ´Ruik eens wat ik zeg´ uitkwam heb ik het boek naar de redactie gestuurd en mezelf schaamteloos uitgenodigd. Een week later zat ik in de trein naar Brussel. Het interview kon ook vanuit Amsterdam worden gedaan, maar ik móest en zóu mijn helden Koen en Sven in levenden lijve ontmoeten. Het was een dag die ik als een feest heb gevierd.

Jongens en Wetenschap bestaat niet meer. Dat is jammer, maar ook goed. Zo heeft het programma altijd zijn hoge kwaliteit behouden. Gelukkig komt het programma deze week een heel klein beetje terug: deze week is het op dit blog Jongens en Wetenschapweek!

4 opmerkingen:

ted zei

Een soort Kijk-online? Leuk!

Ingrid zei

Ja, dat was precies wat ik dacht, Ted! ;-)
Zeg, Jan Paul, is het ijshotel in Lapland dan ook aan het dooien? (dit zul je wel kennen, als liefhebber van ijs en sneeuw)

Jan Paul zei

In het noorden van Lapland vriest het nog wel. Het ijshotel is denk ik wel veilig.

Ingrid zei

O, gelukkig.