woensdag, november 15, 2006

Hugh Laurie

Hij is geboren in Oxford en studeerde in Eton en Cambridge. Zijn vader won een Olympische medaille met roeien en zelf deed hij mee aan de Oxford en Cambridge Boat Race. Hugh Laurie is Britser dan thee en toch speelt hij een Amerikaanse arts in de tv-serie House. Sterker nog, de regisseur wist niet eens dat Laurie een Brit was. Zijn accent is volmaakt Amerikaans.

Als je Hugh Laurie ziet, dan weet je bijna zeker dat je naar iets goeds kijkt. Blackadder, A Bit of Fry and Laurie, House en de vele andere rollen in series en films het is allemaal goed. En als je de grappen in de serie House hoort, dan weet je dat Laurie aan het script heeft zitten sleutelen. “There is not a thin line between love and hate. There is - in fact - a Great Wall of China with armed sentries posted every 20 feet between love and hate.”

Laurie is geniaal. En net als zovele andere geniale mensen heeft hij wel eens last van depressies. Hij merkte dat zelf voor het eerst toen hij bij een gevaarlijke autorace noch bang, noch opgewonden werd. Hij is er met succes voor behandeld.
Overigens was Laurie bijna aan ons – en zichzelf – verloren gegaan. Tot halverwege zijn puberjaren was hij een onaangepast mannetje dat zich nauwelijks waste en niet met mes en vork at. Hij heeft zichzelf eens bijna met een zelfgemaakte bom opgeblazen. Maar sinds hij in contact kwam met de boeken van P.G. Wodehouse, is hij zich 180 graden anders gaan gedragen. Later heeft hij samen met Stephen Fry een televisieserie gemaakt van Wodehouse´ boeken over Jeeves en Wooster.

Speciaal ter ere van Hugh Laurie is het deze week Hugh-Laurie-en-alles-en-iedereen-die-met-hem-te-maken-heeft-week op mijn blog.

6 opmerkingen:

thea zei

Als ik ooit een bizarre onbekende ziekte krijgt waar niemand iets van snapt, wil ik behandeld worden door dokter House! He rules! Neem ik zijn slechte bedside-manners wel op de koop toe. (Maar dan wel graag dat ie meteen de juiste diagnose stelt, en niet eerst iets verkeerds. Dat wel.)

Jan Paul zei

Ik vrees dat je toch minstens vijf keer de verkeerde diagnose krijgt, daarna bijna sterft en uiteindelijk op het allerlaarste moment (om half elf, vlak voor Hart voor Nederland) het reddende medicijn krijgt toegediend. Het is wel een gedoe, maar je bent in elk geval binnen een uur weer beter.

ted zei

Dat is dan waarschijnlijk de reden waarom ik de serie HOUSE maar twee afleveringen volgehouden heb: er is iemand raar ziek, ze stellen de verkeerde diagnose, dan stellen ze een andere diagnose die ook fout is, vervolgens gaat het helemaal verkeerd, en vlak voor het einde komt het dan toch nog goed. En hoewel die dokter steeds een foute diagnose stelt, komt-ie over als geniaal.

Jan Paul zei

De plots zijn tot nu toe volstrekt voorspelbaar geweest (je kunt nu eenmaal niet iemand aan het begin van de aflevering al laten genezen). Maar het script, het acteerwerk en de dialogen maken het voor mij toch absoluut de moeite waard. Het is ook een rare wereld in dat ziekenhuis; waar mensen overdreven eerlijk, maar dus ook extreem bot tegen elkaar zijn. Ik blijf kijken.

ted zei

Bot? Geef mij maar MET HET MES OP TAFEL! ;-)

erica zei

als ik ooit ziek zou zijn of ziek zou worden dan mag dokter house mij wel beter maken misschien zou ik mij dan wel weer beter voelen ja dat lijkt mij wel wat om door dokter house verzorgd te worden