dinsdag, november 07, 2006

Gehucht


In 1535 trok de Franse ontdekkingsreiziger Jacques Cartier als eerste Europeaan door de gigantische bossen en vlakten van wat nu Quebec heet. Het was een prachtig land, maar er was geen mens te bekennen. Pas na lang rondzwerven ontmoette Cartier twee krijgers van de Wendat-stam. Cartier was diep onder de indruk van het land. Hij wilde weten hoe de Indianen hun land noemden. Maar het was natuurlijk lastig communiceren in twee compleet verschillende talen.
´Hoe heet het hier? Hoe heet het hier?´ Probeerde hij telkens maar te vragen. Het lukte hem alleen niet om met handen en voeten duidelijk te maken wat hij wilde weten. Uiteindelijk begrepen de twee krijgers een deel van de vraag. Volgens hen wilde de Fransman weten waar ze waren.
´Bij een plaatsje,´ zeiden de Wendats. ´Een gehucht. Een nederzetting.´ Wat in hun eigen taal ´Kanata´ betekende.
´Aha, dus dit hier heet “Canada”,´ zei de Fransman met zijn Franse accent.
´Ja, hier is een dorpje,´ antwoordden de Indianen.
´Dan noem ik dit schitterende grootste land hier voortaan ook Canada´, zei Cartier.
´Heel goed. Een dorp,´ zeiden de Wendats vriendelijk terug.

En zo komt het dat het op twee na grootste land van de wereld eigenlijk ´plaatsje´ heet.

Op veel websites staat het anders. Maar toch moet het zo ongeveer gegaan zijn. Op de sites staat het meestal dodelijk saai opgeschreven. De schoonheid van de tegenstelling tussen het grote land is ze totaal ontgaan. Vandaar dat bijna geen enkele Canadees weet – of heeft onthouden – hoe de naam van zijn land tot stand is gekomen.

2 opmerkingen:

ted zei

Dank je wel voor het verhaal! Goed van je dat je dat uitgezocht hebt!
Was het leuk in Canada? Ik neem tenminste aan dat je weer terug bent...

Jan Paul zei

Canada was één groot feest. Het is zo´n onvoorstelbaar mooi land. En er waren onvoorstelbaar leuke mensen. Ik heb alleen nog maar een uur geslapen in de afgelopen 36 uur. Het kostte me uren om de posts er een beetje zonder taalfouten en kromme zinnen op te zetten.
Ik heb één Canadees gesproken die wist waar de naam vandaan kwam. De rest wist het niet, of was het alweer vergeten.